เผลอเรียกชื่อเล่นสุดน่ารัก

“บอกว่าอย่าเอาชีสบอลมาจิ้มน้ำพริกเผาไงเล่า! มันไม่ใช่ฟิวชั่นค่ะคุณชาย มันคือการฆาตกรรมหมู่ทางรสชาติ!” เสียงโวยวายของพีทดังลั่นโรงอาหารคณะนิเทศศาสตร์ เรียกสายตาจากโต๊ะรอบข้างให้หันมามองเป็นตาเดียว แต่คนโดนดุอย่างพี่วาฬกลับทำแค่เลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่ง ยิ้มมุมปากแบบที่เด็กปีหนึ่งเห็นทีไรเป็นต้องอยากคว้าถาดอาหารฟาดหน้าสักทีให้หายหมั่นไส้ รุ่นพี่ปีสามตัวสูงใหญ่ดีกรีเดือนคณะวิศวะฯ กำลังนั่งไขว่ห้างสบายใจเฉิบ ราวกับเสียงบ่นของพีทเป็นเพียงเพลงกล่อมเด็กชั้นดี “ก็พี่เห็นเราบ่นว่าอยากกินของเผาๆ นึกว่าชอบแนวจัดจ้านซะอีก” วาฬตอบหน้าตาย ยื่นชิ้นชีสบอลเยิ้มๆ ที่เคลือบซอสสีแดงเข้มมาจ่อใกล้ริมฝีปากของอีกฝ่าย “อ่ะ อ้าปากเร็ว เด็กดีต้องลองชิมก่อนค่อยคอมเมนต์” “ไม่อ่ะ! ถอยไปเลยนะรุ่นพี่ เลิกทำตัวเป็นไมโครเวฟเดินได้สักทีเถอะค่ะ ปรารถนาดีแบบผิดที่ผิดทางแบบนี้ น้องรับไม่ไหว!” พีทสะบัดหน้าหนีจนผมม้าปลิวสยาย มือเล็กปัดป้องจานอาหารออกห่าง แต่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือกลิ่นกาแฟคั่วผสมผสานกับความอบอุ่นที่อีกฝ่ายแผ่ออกมา ให้ตายเถอะ... ผู้ชายอะไรวะ ยิ้มทีโลกละลาย แถมยังชอบสรรหาของกินมาเปย์จนน้ำหนักขึ้น3โลในหนึ่งเดือน แผนการทำตัวเป็นศัตรูเพื่อรักษาฟอร์มเด็กนิเทศฯ ปากเก่งของเขาพังทลายไม่เป็นท่าตั้งแต่สัปดาห์แรกแล้วค่ะ! “โห ดื้อจังวะ” วาฬหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าจนคนฟังรู้สึกวูบวาบในท้องน้อย นิ้วเรียวยาวของวิศวะหนุ่มเอื้อมมาดีดหน้าผากพีทเบาๆ หนึ่งที “ดื้อแบบนี้ต้องโดนทำโทษรู้ไหม” “โอ๊ย! เจ็บนะ!” พีทโวยวายเสียงหลง ยกมือขึ้นกุมหน้าผากป้อยๆ แยกเขี้ยวใส่ร่างสูงที่ยังคงส่งสายตากรุ้มกริมแพรวพราวมาให้ “นี่! อย่ามาเนื้อตัวใส่ผมนะ เดี๋ยวเพื่อนผมก็เดินมาเห็นหรอก!” พูดถึงเพื่อน ตัวชงระดับชาติก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ จู่ๆ สองหนุ่มเพื่อนสนิทอย่าง ‘เจย์’ และ ‘กรณ์’ ก็เดินถือถาดน้ำเข้ามาสมทบที่โต๊ะพอดี พร้อมกับสายตาพินิจพิเคราะห์ที่มองสลับระหว่างพีทกับรุ่นพี่วิศวะตัวยักษ์ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “แหมๆ เสียงดังแต่ไกลเลยนะมึง” เจย์ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ พีท ศอกกระแทกเบาๆ ที่แขนเพื่อนสนิท “เขาก็ซื้อของอร่อยมาให้กิน ทำไมต้องเสียงดังใส่พี่เขาด้วยวะพีท หรือว่าเขินจนต้องกลบเกลื่อนん?” “ใครเขิน! บ้าบอ!” พีทรีบปฏิเสธเสียงสูง หน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ยิ่งโดนเพื่อนแซ่วยิ่งลนลานจนทำตัวไม่ถูก “นั่นสิครับน้องพีท ผมแค่วหวังดีกลัวน้องกินข้าวไม่ตรงเวลา” วาฬฉวยโอกาสนี้เอ่ยเสริม น้ำเสียงทุ้มหวานเจือความเจ้าเล่ห์ที่จงใจหยอกเย้าให้เด็กน้อยหน้าแดงเล่น “ช่วงนี้ยิ่งเรียนหนักอยู่ เดี๋ยวจะผอมลงจนพี่ใจหายเอา” คำพูดหยอดแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยทำเอาพีทสำลักน้ำลายตัวเอง “แคกๆๆ! พี่พูดบ้าอะไรเนี่ย!” “อ้าว ระวังหน่อยสิครับเด็กดี” วาฬไม่พูดเปล่า มือหนารีบคว้าทิชชูบนโต๊ะมาเช็ดมุมปากให้พีทอย่างทะนุถนอม สัมผัสอุ่นๆ จากนิ้วมือที่แตะลงบนผิวแก้มทำเอาเวลาชะงักไปชั่วขณะ โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนเหลือแค่ดวงตาสคมคู่กวนที่ตอนนี้ฉายแววอ่อนโยนจนน่ากลัว พีทสมองโล่งโวง ช็อกค้างไปสามวินาทีเต็ม ลืมตัวลืมสถานการณ์ลืมแม้กระทั่งว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางโรงอาหารและมีเพื่อนสนิทอีกสองคนจ้องมองอยู่ตาไม่กระพริบ ด้วยความรวนเรของระบบประสาทและความเขินจนสติหลุด พีทจึงเผลอหลุดปากเรียกชื่อที่มักจะใช้แซวกันเล่นๆ สองต่อสองในแชทส่วนตัวออกมาเสียงดังลั่นโต๊ะ “อื้อ... พี่ขา พอได้แล้ว...” *กริบ.* เสียงรอบข้างในรัศมีสเมตรเงียบกริบลงทันทีราวกับมีใครกดปุ่ม Mute เจย์ที่กำลังดูดน้ำเขียวช็อตค้างกลางอากาศ กรณ์ที่กำลังจะตักข้าวเข้าปากอ้าปากค้างจนช้อนแทบหลุดมือ ส่วนวาฬ... เจ้าตัวนิ่งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับด้วยความขบขันและเอ็นดูจนปิดไม่มิด พีทกะพริบตาปริบๆ สมองที่หยุดทำงานไปชั่วขณะค่อยๆ ประมวลผลคำพูดที่ตัวเองเพิ่งหลุดปากออกไป... *ชิบหายแล้ว.* ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาถึงใบหูและหัวใจที่เต้นโครมครามดังยิ่งกว่ากลองเพล พีทอยากจะมุดแผ่นดินหนีตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอดเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ค่อยๆ คลี่ออกบนใบหน้าหล่อเหลาของรุ่นพี่ตัวร้าย “หื้ม... เมื่อกี้เรียกพี่ว่าอะไรนะเด็กดี?” วาฬโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ กระซิบเสียงต่ำด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่จงใจยั่วเย้าจนคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “ขอฟังชัดๆ อีกทีได้ไหมครับ... *พี่ขา*” ขอร้องล่ะ... ใครก็ได้ช่วยส่งพีทย้ายไปดาวอังคารตอนนี้ที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาหวีดความละมุนและร่วมเขินไปกับความโบ๊ะบ๊ะนี้นะคะ!