แชตกลุ่มที่โครตวุ่น

"ไอ้พีท! มึงหยุดทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปรับโทษประหารชีวิตสักห้านาทีได้มั้ยเพื่อน!" เสียงตะโกนของ 'กอล์ฟ' เพื่อนสนิทตัวแสบดังทะลุกลางวงกินข้าวโรงอาหารคณะนิเทศฯ พีททำเพียงฟุบหน้าลงกับโต๊ะจนแก้มยุ้ยๆ แนบไปกับพื้นผิวโต๊ะที่เย็นเฉียบ ในขณะที่โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูในมือสั่นไม่หยุดราวกับจะระเบิดตัวเองทิ้ง "มึงไม่ต้องมาปลอบเลยกอล์ฟ เพื่อนมึงกำลังจะถูกเนรเทศออกจากคณะเพราะความซวยล้วนๆ" พีทเงยหน้าขึ้นมา ตาขวางใส่เพื่อนกลุ่มใหญ่ที่ตอนนี้ดูเหมือนจะสนุกกับชีวิตของเขาเหลือเกิน "ซวยที่ไหนล่ะจ๊ะน้องรัก" 'มิน' สาวสวยประจำกลุ่มขยิบตาให้พลางชูหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองขึ้น "นี่ แชตที่หลุดไปในกลุ่มสาธารณะของคณะน่ะ ยอดไลก์ยอดแชร์มันทะลุไปถึงไหนแล้วรู้ตัวไหม รุ่นพี่วาฬเนี่ยนะ... พิมพ์ประโยค 'วันนี้อย่าลืมกินข้าวให้อิ่มนะครับ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวพี่จะไปป้อนถึงที่' แหม... ไมโครเวฟเดินได้ชัดๆ!" "หยุด! ห้ามพูดชื่อนั้น!" พีทโวยวาย หน้าขึ้นสีจัดจนลามไปถึงใบหู ใช่... เรื่องมันเริ่มจากความสะเพร่าของเขาเองที่เผลอแคปหน้าจอแชตส่วนตัวที่พี่วาฬทักมา 'จีบ' (หรือแค่ปั่นประสาทก็ไม่รู้) ไปลงสตอรี่ไอจีโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วดันไปกดตั้งค่าเป็น 'สาธารณะ' แทนที่จะเป็น 'เพื่อนสนิท' ผลน่ะเหรอ? ตอนนี้คนทั้งมหาลัยต่างหากที่รู้ว่าวิศวะปีสามตัวท็อปกำลังตามหยอดเด็กนิเทศฯ ปีหนึ่งอยู่ *ตึ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสีเขียวดังขึ้นพร้อมกันทั่วโต๊ะ เพื่อนทุกคนในกลุ่มก้มลงมองหน้าจอตัวเองก่อนจะหลุดขำพรืดออกมาพร้อมกัน **[LINE Group: นิเทศฯ ปีหนึ่ง (ที่ไม่ได้) มีสติ]** **วาฬ (พี่วิศวะ):** ใครเห็นน้องพีทบ้างครับ? **วาฬ (พี่วิศวะ):** พอดีน้องทำของสำคัญตกไว้ที่โรงอาหารตอนเที่ยง **มิน:** ของอะไรคะพี่วาฬ? พีทมันอยู่ตรงนี้ค่ะ กำลังจะหัวใจวายตายแล้วเนี่ย **วาฬ (พี่วิศวะ):** 'หัวใจ' น้องไงครับ พอดีพี่เก็บไว้กับตัวนานแล้ว กลัวน้องหาไม่เจอ "โอ๊ยยยยยย!" พีทครางยาวด้วยความทรมาน "ไอ้พี่วาฬ! มึงเอาความกวนประสาทแบบนี้มาจากไหนวะ!" "เขินก็บอกว่าเขินเถอะพีท" กอล์ฟตบไหล่เพื่อนแรงๆ "ดูดิ คนในกลุ่มพิมพ์แซวกันใหญ่แล้วเนี่ย ไหนจะพี่ปีสามคนอื่นๆ ที่เข้ามาสมทบอีก มึงดังระเบิดแล้วนะเพื่อน" พีทคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา มือไม้สั่นไปหมด เขาตัดสินใจกดเข้าแชตส่วนตัวกับรุ่นพี่ตัวดี หวังจะพิมพ์ด่าให้สำนึก แต่พอนิ้วแตะลงบนแป้นพิมพ์ ใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวเสียจนคุมจังหวะไม่อยู่ **พีท:** รุ่นพี่เลิกทำตัวแบบนี้สักทีได้ไหมครับ! มันวุ่นวายไปหมดแล้วนะ! **วาฬ (พี่วิศวะ):** แบบไหนครับ? แบบที่พี่ชอบน้องเหรอ? **วาฬ (พี่วิศวะ):** พี่พิมพ์ชัดเจนขนาดนี้ ยังต้องให้พูดคำว่า 'รัก' เลยหรือเปล่าครับ? พีทชะงักไปครู่ใหญ่ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเขินอายที่สะสมมาตลอดสัปดาห์เปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก เขาตัดสินใจพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความโมโหปนเขิน **พีท:** ถ้าพูดคำนั้นแล้วจบ ก็พูดมาเลยครับ อย่ามาทำเป็นหยอดไปหยอดมาแบบนี้ ผมรำคาญ! พิมพ์เสร็จก็กดส่งทันทีโดยไม่ได้ยั้งคิด แต่ทว่า... วินาทีที่ข้อความถูกส่งออกไป พีทก็เบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอกลายเป็นสถานะ 'อ่านแล้ว' ทว่าสิ่งที่น่าตกใจกว่าคือสิ่งที่รุ่นพี่ส่งกลับมา **วาฬ (พี่วิศวะ):** 'รัก' ครับ... พีทใจกระตุกวูบ แต่มันยังไม่จบแค่นั้น **วาฬ (พี่วิศวะ):** ถ้าพี่พูดคำนั้นแล้ว ไม่ใช่แค่จบ แต่มันคือการ 'เริ่มต้น' นะครับ **วาฬ (พี่วิศวะ):** หันหลังมาสิครับ... พี่อยู่หลังน้องเนี่ย พีทตัวแข็งทื่อ ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าสถิต เขาค่อยๆ หันหลังไปตามสัญชาตญาณ ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแซวจากเพื่อนในกลุ่มที่ดูเหมือนจะรู้เห็นเป็นใจกับเหตุการณ์นี้มาตั้งแต่ต้น เงาร่างสูงโปร่งของคนคุ้นเคยยืนพิงเสาโรงอาหารอยู่ตรงนั้น รุ่นพี่วาฬในเสื้อช็อปวิศวะตัวเดิมที่เขารักจะทำเป็นรำคาญ แววตาคมกริบของอีกฝ่ายจ้องมองมาที่เขาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก... แต่มันกลับทำให้พีทรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลายกลายเป็นไอไปต่อหน้าต่อตา วาฬเดินตรงเข้ามาใกล้จนความอบอุ่นจากร่างสูงแผ่ซ่านเข้ามาถึงตัว พีทถอยหลังกรูดจนเกือบจะตกเก้าอี้ แต่ทว่ามือหนากลับคว้าต้นแขนเขาไว้มั่น "เล่นตัวนักนะ" วาฬก้มลงมาจนชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำทำเอาพีทขนลุกซู่ "แชตหลุดน่ะ... พี่ตั้งใจให้หลุดต่างหากครับ จะได้รู้ว่าคนแถวนี้ใจสั่นเพราะใคร" พีทอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทัน แต่วาฬไม่ปล่อยให้เขาได้มีโอกาสโต้ตอบแต่อย่างใด "เย็นนี้ห้ามกลับหอคนเดียวนะครับ" วาฬทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แสนร้ายกาจ "เพราะพี่มี 'เรื่องสำคัญ' จะคุยด้วย... และบอกไว้ก่อนนะว่าพี่ไม่รับคำปฏิเสธ" พีทมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างเพียงคืบ ก่อนจะเหลือบไปเห็นรุ่นพี่ปีสามคนอื่นๆ ในคณะวิศวะที่เดินตามหลังวาฬมาพร้อมกับรอยยิ้มล้อเลียน และหนึ่งในนั้น... คือคนที่เป็นอดีตคู่อริตัวฉกาจของเขากำลังยืนกอดอกมองมาด้วยสายตาเย็นชาที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปในทันที ขอบคุณที่ติดตามอ่านความวุ่นวายของน้องพีทกับรุ่นพี่ไมโครเวฟนะคะ หวังว่าตอนหน้าทุกคนจะมาช่วยพีทเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้กันนะ!