เมื่อรุ่นพี่ตัวแสบเริ่มหยอด

“มองอะไรนานขนาดนั้น เขินเหรอครับน้องปีหนึ่ง” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความขี้เล่นดังขึ้นทำลายความเงียบงดงาม ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับไม่ได้ผ่อนคลายอย่างที่เจ้าตัวพูดเลยสักนิด เพราะสายตาของรุ่นพี่ปีสามจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่ยืนเรียงแถวอยู่ด้านหลังกำลังจ้องมองมาเป็นตาเดียว โดยเฉพาะ ‘พี่กรณ์’ อดีตคู่อริตัวฉกาจของพีทที่ยืนกอดอกพิงเสาตึกด้วยรอยยิ้มมุมปาก ชนิดที่เรียกว่าพร้อมจะหาเรื่องได้ทุกเมื่อหากพีททำอะไรพลาดไป พีทสะดุ้งสุดตัว รีบผละถอยหลังออกมาสามก้าวทันที หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะเขินไอ้รุ่นพี่ไมโครเวฟนี่หรอกนะ! แต่เพราะรัศมีสังหารจากแก๊งวิศวะข้างหลังต่างหากที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่กลางสนามรบ “ใครเขินพี่วะ! หลบไปเลยนะ เกะกะทางเดินคนอื่นเขา” พีทแสร้งทำเป็นโวยวายกลบเกลื่อนความประหม่า สองมือบางผลอกว้างของคนตรงหน้าเบาๆ แต่มีหรือที่คนตัวสูงกว่าจะสะท้าน วาฬเพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้กว่าเดิม จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางลอยแตะจมูก “ปากเก่งจังนะเรา... แต่หูแดงแจ๋เลยนี่นา หน้าหนาวเหรอครับ หรือว่าร้อนตัว” วาฬกระซิบเสียงเบา มีเพียงเขากับพีทที่ได้ยินกันสองคน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนมุมปากของรุ่นพี่ตัวแสบ ทำเอาพีทอยากจะยกเท้าขึ้นไปประทับรอยรองเท้าผ้าใบไว้บนหน้าหล่อๆ นั้นเสียจริง “หนาวบ้านพี่สิ! ถอยไปเลยนะ เพื่อนผมรอนานแล้ว” พีทพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่ก้าวช้ากว่ามือหนาที่คว้าข้อมือเขาไว้หลวมๆ ไม่ได้แน่นหนาจนเจ็บ แต่ก็มากพอที่จะทำให้ขยับไปไหนไม่ได้ “เฮ้ย ไอ้กรณ์ มึงพาพวกไปกินข้าวรอก่อนไป กูมีธุระต้องเคลียร์กับเด็กนิเทศฯ แถวนี้หน่อย” วาฬหันไปบอกเพื่อนสนิทที่ยืนหน้าตึงอยู่ด้านหลัง “เคลียร์อะไรของพี่วะ ผมไม่ได้มีธุระอะไรกับพวกพี่สักหน่อย ปล่อยนะ!” พีทโวยวายลั่น ชักสีหน้าใส่ทันทีเมื่อเห็นสายตาของพี่กรณ์ที่ส่งผ่านมาเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อ “เออ รีบๆเคลียร์แล้วตามมา อย่าให้นานเกินไปล่ะ หิวข้าว” พี่กรณ์ไหวไหล่เบาๆ ก่อนจะโบกมือไล่เพื่อนในกลุ่มให้เดินตามไป ทิ้งให้บริเวณนั้นเหลือเพียงวาฬกับพีทท่ามกลางสายตาของนักศึกษาคณะอื่นๆ ที่เริ่มหันมามองด้วยความสนใจ พอพวกตัวป่วนเดินลับตาไปแล้ว วาฬก็หันกลับมามองคนตัวเล็กที่กำลังพองลมด้วยความโมโห ดวงตากลมโตฉายแววขุ่นเคืองอย่างปิดไม่มิด พีทสะบัดข้อมือออกจากการจับกุมทันทีเมื่ออีกฝ่ายยอมคลายมือ “มีอะไรก็ว่ามาเลยนะพี่! ผมต้องรีบไปปั่นงานส่งอาจารย์” พีทลอยหน้าลอยตาพูด น้ำเสียงกระแทกกระทั้นแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน วาฬไม่โกรธสักนิด ซ้ำร้ายรอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับกว้างขึ้นกว่าเดิม ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความหงุดหงิดอย่างพินิจพิเคราะห์ เหมือนแมวขู่ฟ่อที่ต่อให้พยายามทำตัวดุแค่ไหนก็น่าเอ็นดูในสายตาเขาอยู่ดี “ก็ไม่ได้มีอะไรสำคัญหรอก...” วาฬเว้นจังหวะ ทอดเสียงยาวอย่างจงใจแกล้ง “แค่คิดถึง... เลยเดินมาหา” *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความในแอปพลิเคชันยอดฮิตดังขึ้นในกระเป๋าเสื้อกั๊กของพีทพอดี ชายหนุ่มขมวดคิ้วยุ่ง ควักโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยความฉุนเฉียว คิดว่าคงเป็นพวกเพื่อนแสบในกลุ่มที่ส่งข้อความมาซ้ำเติมแน่ๆ แต่พอกดเปิดหน้าจอขึ้นมา... หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วกลับกระตุกวูบหนักกว่าเดิม (Joylada Chat) **Whale_V3:** *คิดถึงจริงๆ นะไม่ได้แกล้ง* **Whale_V3:** *ถ้าไม่เชื่อ... เย็นนี้ไปกินชาบูด้วยกัน เดี๋ยวเลี้ยงไถ่โทษที่ทำให้ตกใจ* พีทอ้าปากค้าง กะพริบตาปริบๆ หันขวับไปมองหน้าคนที่ยืนกดโทรศัพท์ยิกๆ อยู่ตรงหน้า วาฬเงยหน้าขึ้นสบตาพร้อมกับส่งยิ้มละลายใจมาให้ รอยยิ้มที่ต่อให้เป็นผู้ชายด้วยกันก็ยังต้องยอมรับว่าอันตรายต่อหัวใจเกินไป “ใครจะไปกินกับพี่เล่า! ผมไม่ว่าง!” พีทรีบพิมพ์ตอบกลับในแชททันทีด้วยความลนลาน (Joylada Chat) **Pete_Nitet:** *ไม่ว่างครับ ติดงาน!* **Whale_V3:** *งานอะไรดึกดื่น ร้านเปิดห้าโมงเย็น* **Pete_Nitet:** *เรื่องของผมเถอะน่า! เลิกยุ่งกับผมสักทีได้ไหมเนี่ย* วาฬหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มนุ่มนั้นดังสะท้อนอยู่ในอกกว้าง ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวพีทอีกครั้ง จนคนตัวเล็กต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนกับเสาปูนตึกคณะ “ดื้อจังนะเด็กคนนี้...” วาฬโน้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มเนียน “แต่รู้ไหม... ยิ่งดื้อ พี่ก็ยิ่งอยากปราบให้เข็ด” พีทรู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ กลิ่นกายสะอาดๆ ของคนตรงหน้ากับสายตาคู่นั้นทำเอาสติที่สะสมมาทั้งวันหลุดลอยหายไปหมด ปากที่เคยเก่งกาจกลับอ้าพะงาบๆ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ใบหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู “พี่... ถอยไปเลยนะ คนมองเต็มเลย!” พีทหลบสายตา ยกมือขึ้นดันอกอีกฝ่ายไว้ แต่เรี่ยวแรงที่มีช่างน้อยนิดเหลือเกินเมื่อเทียบกับคนตัวโตกว่า “ให้มองไปสิ พี่กำลังจีบอยู่ ใครจะทำไม” คำพูดหน้าตาเฉยที่หลุดออกมาจากปากรุ่นพี่ปีสามทำเอาพีตช็อกค้างไปเลย สมองประมวลผลไม่ทันกับความรวดเร็วและตรงไปตรงมาแบบนี้ นี่มันไม่ใช่การหยอดเล่นๆ แล้วนะ! ในจังหวะที่พีทกำลังจะอ้าปากโวยวายกลบเกลื่อนความเขินที่พุ่งทะลุปรอท จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของเขาก็สั่นแรงขึ้นพร้อมกับการโทรเข้าของเบอร์แปลกประหลาดที่ไม่มีชื่อในบันทึก แต่น้ำเสียงปลายสายที่กดรับอัตโนมัติด้วยความซุ่มซ่ามของนิ้วดันเล็ดลอดออกมา... *(“ไอ้พีท! มึงรีบหนีมาเร็วๆ เลย! ตอนนี้พวกพี่คณะวิศวะฝั่งอริมันรู้แล้วว่าไอ้วาฬมันกำลังตามจีบมึงอยู่!”)* เสียงของเพื่อนสนิทในสายดังลั่นจนวาฬที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ได้ยินชัดเจนทุกคำ... รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของรุ่นพี่ตัวแสบเลือนหายไปในพริบตา แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาทันที ขณะที่พีทหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อตระหนักว่า... งานเข้าชิ้นใหญ่แล้วจริงๆ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาใจฟูด้วยกันในตอนนี้นะคะ!