ทำไมต้องมองกันด้วยสายตาแบบนั้น

"อ๊ากกกกก! ไอ้บ้าวาฬ! แกจะวางมือถือไว้เรี่ยราดแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย!" เสียงโวยวายของฉันดังลั่นห้องนั่งเล่น คณะนิเทศศาสตร์ปีหนึ่งอย่างฉันกำลังจะประสาทกินตายอยู่แล้วค่ะ ก็เพราะไอ้ปลายนิ้วเจ้ากรรมนี่แหละ ที่ดันซุ่มซ่ามไปกดโดนปุ่มส่งสติกเกอร์รูปหัวใจดวงโตสีชมพูวิบวับในแชตของ 'วาฬ' รุ่นพี่วิศวะตัวแสบที่นั่งทำหน้ามึนอยู่ฝั่งตรงข้าม ให้ตายเถอะ! นี่มันหายนะระดับชาติชัดๆ! ฉันรีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาหมายจะกดลบข้อความให้ไวที่สุด แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว เพราะหน้าจอปรากฏสถานะ 'Seen' สีเทาจางๆ ขึ้นมาตอกย้ำความวินาศสันตะโรทันทีที่นิ้วเจ้ากรรมแตะลงไป ฉิบหายแล้ว... อ่านแล้ว! รุ่นพี่วาฬสุดกวนประสาทคนนั้นอ่านมันแล้วค่ะ! ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้ามด้วยหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นจังหวะ วาฬไม่ได้โวยวายหรือทำหน้าตื่นตระหนกเหมือนฉัน เขาเพียงแต่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองมาที่ฉันด้วยประกายระยิบระยับที่อ่านไม่ออก บอกไม่ถูกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ "มือลั่นเหรอครับ... หรือว่าใจมันพาไป" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแซวพร้อมกับขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือจางกับกลิ่นกาแฟอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้ฉันอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด "ใครมือลั่น! ฉันไม่ได้ตั้งใจต่างหากเล่า!" ฉันรีบแก้ตัวเสียงดังกลบเกลื่อนความรอนผ่าวที่กำลังลามเลียพวงแก้มทั้งสองข้าง ร้อนเสียจนคิดว่าถ้าเอาไข่มาตอกใส่หน้าตอนนี้คงสุกพอดีแน่ๆ "นาย... นายไม่ต้องมาทำหน้าเจ้าเล่ห์เลยนะ ส่งคืนมาเลยมือถือฉัน!" ฉันพยายามจะแย่งโทรศัพท์มือถือคืนมาจากมือหนา แต่วาฬกลับไวกว่า เขายกมือขึ้นสูงเหนือหัวแถมยังเอียงตัวหลบอย่างกวนประสาท ทำเอาฉันที่ตัวเล็กกว่าต้องโถมเข้าใส่โดยไม่ทันได้ระวังตัว จังหวะที่เซถลาเข้าไปใกล้จนเกินระยะปลอดภัย... โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุนไปดื้อๆ วาฬรวบเอวฉันไว้ด้วยมือข้างเดียวเพื่อพยุงไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น ส่วนมืออีกข้างก็ลดระดับโทรศัพท์ลงมา สายตาของเราสองคนประสานกันอย่างจัง ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น จนฉันได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่เป่ารดอยู่ข้างแก้ม ทำไม... ทำไมเขาต้องมองกันด้วยสายตาแบบนั้นด้วยนะ สายตาที่ไม่ได้มีแววหยอกล้อเล่นสนุกเหมือนทุกที แต่กลับลึกซึ้ง อ่อนโยน และเต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำเอาหัวใจเจ้ากรรมในอกเต้นกระหน่ำจนแทบจะกระเด็นหลุดออกมานอกอก "พี่ไม่ได้จะแกล้งเราสักหน่อย..." น้ำเสียงของวาฬเปลี่ยนไปจากเดิม มันนุ่มนวลและแหบพร่าลงจนน่ากลัว ปลายนิ้วอุ่นที่แตะอยู่ตรงเอวออกแรงกระชับเข้าหาตัวเล็กน้อยโดยไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย "แล้วก็... ที่ส่งหัวใจมาเนี่ย แปลว่าคิดเหมือนกันใช่ไหมครับ" "วะ... ว่าบ้าอะไรเล่า ปล่อยฉันนะ!" ฉันละล่ำละลักปฏิเสธ พยายามใช้มือดันแผงอกกว้างของเขาออกไป แต่แรงมหาศาลของผู้ชายตัวโตนี่ทำให้ฉันกลายเป็นลูกแมวตัวน้อยไปเลย วาฬไม่ยอมปล่อย เขาก้มหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากหยักแทบจะชิดกับใบหูของฉัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ตรงซอกคอทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ถ้าไม่ได้คิดเหมือนกัน..." รุ่นพี่ตัวแสบกระซิบเสียงแผ่วเบatริมหู น้ำเสียงเจือความเจ้าเล่ห์ที่ชวนให้ใจสั่นระทัว "แล้วหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกแบบนี้... หมายความว่ายังไงล่ะครับ หืม?" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในมือของวาฬดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูชวนใจละลายลงในพริบตา วาฬชะงักเล็กน้อยก่อนจะเหลือบสายตาลงมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมา นิ้วเรียวไถหน้าจอเพื่ออ่านข้อความแจ้งเตือนเพียงแวบเดียว แต่ทว่า... รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าหล่อเหลากลับค่อยๆ เลือนหายไป กลายเป็นความนิ่งงันที่น่ากลัว และวินาทีต่อมา ดวงตาสคมกริบคู่นั้นก็หันกลับมามองหน้าฉันด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "พีท... เพื่อนเธอนี่ มือไวเหมือนกันนะ" วาฬพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ชวนให้เสียวสันหลังวาบ พร้อมกับพลิกหน้าจอมือถือให้ฉันเห็นข้อความล่าสุดที่เด้งขึ้นมาจากกลุ่มแชตของแก๊งเพื่อนสนิท *['ไอ้ปืน' ส่งรูปภาพ]* พร้อมข้อความตัวโตที่แปะหราอยู่บนจอ: *"เฮ้ยไอ้วาฬ แกแกล้งอะไรน้องพีทวะ กูเห็นน้องหน้าแดงแจ๋ผ่านกล้องวงจรปิดร้านกาแฟแล้วนะเว้ย หรือว่า... กำลังจะขอเป็นแฟนกันอยู่หรอก?!"* ฉิบหายแล้ว... พวกมันแอบติดกล้องวงจรปิดดูพวกเราอยู่เหรอเนี่ย! และที่แย่กว่านั้น... วาฬที่หันมามองหน้าฉันตอนนี้ กำลังคลี่ยิ้มร้ายกาจที่ทำให้รู้เลยว่า... ฉันไม่มีทางรอดเงื้อมมือเสือตัวนี้ไปได้อีกแล้วจริงๆ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาใจฟูกับความละมุนปนกวนในตอนนี้ด้วยนะคะ เลิฟยูที่สุดเลยค่ะ!