พี่วาฬกับไมโครเวฟส่วนตัว

"ไอ้พี่วาฬ! ออกไปไกลๆ เลยนะ บอกว่าไม่ต้องมาไง นี่ห้องพักนะ ไม่ใช่ศูนย์บรรเทาสาธารณภัย!" พีทตะโกนเสียงแหบแห้งพลางขยับตัวหนีไปชิดกำแพงหัวเตียง สภาพของเขาสุดแสนจะอนาถ ขอบตาแดงก่ำ จมูกแดงแจ๋เพราะสั่งน้ำมูกจนระบม แถมสภาพห้องที่เคยเป็นระเบียบก็นอนเกลื่อนไปด้วยซองยาและทิชชูเป็นกองภูเขา ร่างสูงในเสื้อช็อปตัวโคร่งของรุ่นพี่คณะวิศวะฯ ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด พี่วาฬวางถุงโจ๊กเจ้าดังและถุงยาจากร้านหน้ามหาวิทยาลัยลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างใจเย็น เขากดปลายนิ้วลงบนหน้าผากเนียนที่ร้อนผ่าวของคนป่วยเบาๆ ก่อนจะแค่นยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ "โวยวายเก่งขนาดนี้ แสดงว่าไข้ยังไม่สูงจนสมองกลับนะ" "พี่นั่นแหละสมองกลับ! เข้ามาในหอชายได้ยังไง รปภ. หลับหรือไงฮะ!" "ก็เดินเข้ามาแบบคนหล่อไงครับ... อ๊ะ โทษที ลืมไปว่าต้องใช้คำว่า 'คนหล่อ' พี่เลยเดินผ่านหน้าป้อมมาสบายๆ" วาฬยักไหล่กวนประสาท ก่อนจะถือวิสาสะหยิบแก้วน้ำมาจ่อที่ปากพีท "เลิกปากเก่งแล้วกินน้ำซะ ร่างกายขาดน้ำขนาดนี้เดี๋ยวก็ช็อกตายหรอก" พีทจ้องหน้าอีกฝ่ายเขม็ง อยากจะผลักแก้วน้ำออกแต่เรี่ยวแรงดันไม่เอื้ออำนวย สุดท้ายเขาก็จำใจงับหลอดดูดน้ำเข้าไปอึกใหญ่ ความเย็นฉ่ำของน้ำช่วยบรรเทาอาการเจ็บคอได้บ้าง แต่มันกลับไปเพิ่มอุณหภูมิในใจให้เต้นผิดจังหวะจนหน้าแดงซ่านขึ้นมาอีกครั้ง *นี่มันไมโครเวฟเดินได้ชัดๆ!* ทำไมต้องทำตัวใจดีเกินเบอร์ ทั้งที่ปกติก็กวนตีนเขาทุกครั้งที่เจอหน้ากันแท้ๆ "ข้าวต้มหมูใส่ไข่ พิเศษหมูสับ ไม่ใส่ขิงนะ พี่สั่งให้แล้ว" วาฬพูดพลางตักข้าวต้มเป่าเบาๆ จนควันจางลง ก่อนจะจ่อที่ปากของรุ่นน้องตัวแสบ "อ้าปากเร็ว พีท" "ไม่กิน! มือมี ไม่ต้องป้อน!" พีทสะบัดหน้าหนี แววตาดื้อรั้นนั่นทำให้วาฬหลุดขำออกมาเบาๆ "คนป่วยที่ไหนเขาจะไปมีแรงถือช้อนวะ ตัวสั่นเป็นลูกนกขนาดนี้ยังจะซ่าอีก" วาฬขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มจางๆ จากเสื้อช็อปของเขา "จะให้ป้อนดีๆ หรือจะให้พี่ 'ป้อนด้วยวิธีอื่น' แบบในละครที่เธอชอบดูหือ?" พีทตาโต "ไอ้พี่วาฬ! พี่มันโรคจิต!" "ก็ไม่ได้เป็นกับทุกคนนะ เป็นแค่กับคนขี้ป่วยแถวนี้คนเดียว" วาฬลดระดับสายตาลงจ้องลึกเข้าไปในตาของพีท ประโยคที่ฟังดูเป็นเรื่องเล่นกลับแฝงความหมายบางอย่างที่ทำให้หัวใจคนป่วยกระตุกแรง "กินซะครับเด็กดี เดี๋ยวพี่จะไปหยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้" บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ พีทจำยอมต้องอ้าปากรับข้าวต้มคำนั้นไป ลิ้นของเขารู้สึกถึงรสชาติละมุนของโจ๊กอุ่นๆ ที่ชวนให้รู้สึกเหมือนได้รับการดูแลเป็นพิเศษ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของรุ่นพี่ที่ทาบลงบนหลังมือของเขาขณะประคองช้อน ทำให้พีทลืมความหงุดหงิดไปเสียสนิท ผ่านไปครู่ใหญ่ พีทที่อิ่มข้าวก็เริ่มเคลิ้มหลับไปเพราะฤทธิ์ยา วาฬที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กชุบน้ำบิดหมาด เช็ดตามไรผมและคอของรุ่นน้องอย่างเบามือที่สุด นิ้วเรียวของเขาสัมผัสผิวเนียนอย่างเผลอไผล ความดื้อรั้นของเด็กคนนี้กลับกลายเป็นเสน่ห์ที่เขาไม่อาจถอนตัวได้ เสียงแจ้งเตือนไลน์จากโทรศัพท์ของพีทที่วางอยู่บนหัวเตียงดังขึ้น วาฬชำเลืองมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะพบว่ามันเป็นแชตจาก 'ไอ้แบงค์' เพื่อนร่วมคณะของพีท [แบงค์: พีท มึงเป็นไงบ้างวะ? พรุ่งนี้ไหวไหม รุ่นพี่ที่คณะฝากมาถามน่ะ เห็นว่ามึงเป็นตัวหลักงานเชียร์ ไม่ไหวก็ลาไปเลยนะ กูไม่อยากให้มึงฝืน] วาฬขมวดคิ้ว วางผ้าเช็ดตัวลงแล้วถือวิสาสะปลดล็อกโทรศัพท์ของอีกคน (เพราะเขาแอบเห็นรหัสตอนที่พีทเผลอ) นิ้วแกร่งพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว [พีท: พรุ่งนี้กูไปแน่นอน มึงไม่ต้องห่วง แต่คืนนี้กูยุ่งอยู่ มีคนดูแลกูดีเกินไปจนกูแทบไม่ต้องกระดิกตัวแล้ว] พิมพ์เสร็จ วาฬก็กดส่งพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมก่อนจะก้มลงไปกระซิบข้างหูของพีทที่กำลังละเมอหงึมงำ "ไม่ต้องห่วงนะพีท พรุ่งนี้พี่จะไปส่งเอง" เขากำลังจะผละตัวออก แต่จู่ๆ พีทที่ดูเหมือนจะหลับสนิทกลับพลิกตัวคว้าคอเสื้อของเขาไว้แน่น ลมหายใจอุ่นๆ รดรินที่แก้มของวาฬ พร้อมกับคำพูดพึมพำที่ไม่น่าเชื่อว่าจะหลุดออกมาจากปากคนขี้โวยวาย "พี่วาฬ... อย่าเพิ่งไป... อยู่เป็นไมโครเวฟของพีทก่อน..." วาฬชะงักงัน หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับรัวแรงเหมือนคนเพิ่งวิ่งมาราธอน ในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากแซว มือถือของพีทก็สั่นรัวขึ้นมาอีกครั้ง เป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์ที่ระบุว่า 'แม่' แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้วาฬตัวแข็งทื่อ... บนหน้าจอไลน์ที่ค้างอยู่... มีข้อความแจ้งเตือนใหม่เด้งขึ้นมาจากกลุ่ม 'เพื่อนแสบ': *“พีท! เมื่อกี้กูเห็นพี่วาฬเดินเข้าตึกมึงไป มึงยังไม่ตายใช่ไหม? หรือว่าพวกมึง... ได้กันแล้ว?!”* และที่แย่กว่านั้น... วาฬที่เผลอเลื่อนนิ้วไปกดเปิดแชตค้างไว้ กลับไปกด 'ส่งสติกเกอร์รูปหัวใจ' ให้เพื่อนของพีทโดยไม่ได้ตั้งใจ! ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามความวุ่นวายของพี่วาฬกับน้องพีทมาถึงตอนนี้ แล้วมาลุ้นกันนะคะว่าหายนะนี้จะจบลงยังไง!