รุ่นพี่คนนี้กินดุไปไหม?

"พี่วาฬ! นี่มันชั่วโมงครึ่งแล้วนะ! จะให้ผมนั่งรอเป็นรากงอกในห้องสมุดจนกลายเป็นบรรณารักษ์ฝึกหัดเลยหรือไง!" เสียงกระซิบกระซาบที่พยายามจะตะโกนให้ดังที่สุดเท่าที่จะทำได้ของพีท ทำให้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะมุมอับของห้องสมุดเงยหน้าขึ้นจากแล็ปท็อป วาฬไม่ได้สะทกสะท้านกับท่าทางฮึดฮัดของรุ่นน้องปีหนึ่งเลยสักนิด เขากลับเลื่อนถุงแซนด์วิชทูน่าที่ซื้อมาจากร้านดังหน้ามอมาไว้ตรงหน้าอีกฝ่ายแทน "กินเข้าไปซะ จะได้เลิกใช้พลังงานกับการบ่น แล้วก็นั่งรอเงียบๆ พี่จะปั่นโปรเจกต์ให้เสร็จภายในสิบห้านาที... ห้ามกวน ถือว่าขอ" "ขอ? พี่ใช้คำว่าขอได้หน้าตาเฉยมากนะ!" พีทหยิบแซนด์วิชขึ้นมาฟาดงวงฟาดงา แต่สุดท้ายก็ยอมแกะห่อกินเพราะความหิวที่ประท้วงขึ้นมาจนท้องร้องจริงๆ ห้องสมุดช่วงเย็นเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ และเสียงคีย์บอร์ดของวาฬที่ดังเป็นจังหวะ พีทนั่งเท้าคางมองใบหน้าด้านข้างของรุ่นพี่คนนี้... สันกรามคมชัด เสื้อช็อปสีเลือดหมูที่ดูเซอร์ๆ แต่กลับทำให้คนใส่ดูดีอย่างน่าหมั่นไส้ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ผสมกับกลิ่นกระดาษหนังสือเก่าๆ ในห้องสมุดทำให้พีทเริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมาดื้อๆ ห้านาที... สิบนาที... หนังตาของพีทเริ่มหนักอึ้ง ความเงียบที่แสนอบอุ่นทำให้คนขี้โวยวายเริ่มไหลกองไปกับโต๊ะไม้ตัวยาว เสียงคีย์บอร์ดที่เคยดังกระทบหูเริ่มแผ่วเบาจนกลายเป็นทำนองกล่อมเด็กในโสตประสาท วาฬหยุดมือจากคีย์บอร์ดทันทีที่เห็นว่าคนตรงข้ามเริ่มคอพับคออ่อน เขาไม่ได้ปลุก แต่กลับเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้ขึ้น มองดูใบหน้ายามหลับใหลของพีทที่ดูนิ่งสงบกว่าเวลาตื่นเยอะเลย วาฬถอดเสื้อแจ็คเก็ตตัวนอกออกแล้วคลุมไหล่ให้เบามือ กลิ่นแดดและไออุ่นจากตัวเขาจางๆ ทำเอาคนหลับขยับตัวเข้าหาความอบอุ่นนั้นโดยสัญชาตญาณ *ตึ๊ง!* หน้าจอโทรศัพท์ของพีทที่วางอยู่บนโต๊ะสว่างขึ้นพร้อมข้อความแจ้งเตือนที่เด้งรัว วาฬเหลือบมองด้วยสัญชาตญาณป้องกันตัวตามประสาคนขี้หวง *[System Alert - Unknown Contact]: ระวังตัวไว้ให้ดี... ของเล่นชิ้นโปรดของคุณกำลังจะถูกแย่งไปในเร็วๆ นี้* คิ้วหนาของวาฬขมวดเข้าหากันทันที เขาหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมา กดเปิดหน้าจอเพื่อดูว่าใครกันที่กล้าส่งอะไรพรรค์นี้มาให้พีท แต่ทว่าระบบล็อกหน้าจอด้วยใบหน้าของพีทกลับปลดล็อกทันทีที่เขายกเครื่องขึ้นมาใกล้ ข้อความในแชทไม่ได้มีแค่คำขู่นั้น แต่มันคือรูปถ่าย... รูปถ่ายพีทตอนที่กำลังหลับอยู่ในห้องสมุดเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน! วาฬหันขวับไปมองรอบห้องสมุดที่ดูเหมือนจะว่างเปล่า แต่เขากลับรู้สึกถึงสายตาที่มองมาจากมุมมืดของชั้นวางหนังสือวรรณกรรมโซนหลัง เขาค่อยๆ วางโทรศัพท์ลงที่เดิม ก่อนจะจงใจโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหูของพีท กระซิบเสียงต่ำด้วยความจงใจจะประกาศศักดา "หลับลึกขนาดนี้ จะโดนคาบไปกินตอนไหนยังไม่รู้ตัวเลยนะ... ตัวแสบ" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังชั้นหนังสือ มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของบรรณารักษ์ แต่มันคือเสียงของคนที่ตั้งใจเดินให้ได้ยิน วาฬหันไปมองตามเสียงนั้น และในจังหวะที่เขาหันกลับมา เขาก็เห็นร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คนที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี มือของคนแปลกหน้าถือกล้องถ่ายรูปตัวหนึ่งไว้ในมือ พร้อมกับยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ "ลืมตาตื่นสิครับพีท... เพราะคนที่คุณรออยู่ตอนนี้ อาจจะไม่ใช่คนที่คุณคิด" พีทเริ่มขยับตัวเหมือนจะตื่น แต่วาฬกลับคว้าตัวพีทมากอดไว้แน่นจนคนหลับตกใจสะดุ้งตื่นในอ้อมกอดเขา "พี่... พี่วาฬ? นี่มันอะไรกัน?" พีทลืมตาขึ้นมาเจอกับสายตาที่ดุดันและเต็มไปด้วยความระแวงของรุ่นพี่ เขาสัมผัสได้ว่าบรรยากาศในห้องสมุดตอนนี้มัน 'ไม่ปกติ' อีกต่อไปแล้ว "อย่าขยับ" วาฬสั่งเสียงเรียบ สายตายังคงจดจ้องไปยังเงาดำหลังชั้นหนังสือ "และอย่าหันไปมองข้างหลังเด็ดขาด... เพราะตอนนี้เรากำลังมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาทวงของรักของเขาคืน" หัวใจของพีทเต้นรัวด้วยความกลัวผสมความสับสน เมื่อข้อความในแชทที่เขายังไม่ได้อ่านเด้งขึ้นมาอีกครั้งเป็นข้อความสุดท้าย *[System Alert]: ถ้าอยากให้รุ่นพี่ไมโครเวฟของคุณรอด... ก็เลิกทำตัวเป็น 'ของเล่น' ที่น่ารักสักที* ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพีทและรุ่นพี่วาฬในตอนนี้นะคะ หวังว่าจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงเหมือนที่พีทกำลังเจออยู่ตอนนี้ค่ะ!