งานจ้างวานสารพัดประโยชน์

นิ้วมือเรียวของดิฉัน... อ๊ะ ไม่ใช่ค่ะ นิ้วมือของเจ้าเด็กพีทกำลังสั่นเทาอยู่หน้าจอโทรศัพท์มือถือในเวลานานสองนาน หลังจากที่ประโยคบอกเล่าแกมบังคับจากรุ่นพี่หน้ามึนอย่างวาฬถูกส่งเข้ามาเมื่อคืน ป่านนี้ข้อความนั้นก็ยังคงติดตรึงอยู่ในหัวสมองจนแทบจะสร้างเป็นอนุสาวรีย์ความจำได้อยู่แล้วค่ะ *[P’Whale]:* *ลองกดดูรูปโปรไฟล์พี่สิครับ... แล้วเธอจะรู้ว่าทำไมพี่ถึงยอมเดินหน้าจีบเด็กดื้ออย่างเราแบบไม่ถอยเลย* ให้ตายเถอะ! พีทอยากจะกรีดร้องใส่หมอนใบโตสักสิบรอบให้สาสมกับความใจเต้นผิดจังหวะเมื่อคืน ตอนนั้นด้วยความตกใจและทำอะไรไม่ถูก เด็กแสบประจำคณะนิเทศฯ เลยเผลอกดปุ่มปิดเครื่องหนีมันซะเลยค่ะ! คิดเหรอว่าตื่นเช้ามาแล้วเรื่องนี้จะหายไป? เปล่าเลยค่ะ... เพราะตอนนี้หน้าจอแจ้งเตือนไลน์เด้งรัวยิ่งกว่าเสียงประทัดในงานตรุษจีน แถมยังมาพร้อมกับภารกิจสุดโหดหินที่รุ่นพี่ไมโครเวฟเดินได้ มอบหมายให้อย่างหน้าตาเฉย *“07.30 น. ห้ามเลท พีชคาปูชิโน่หวานน้อย วิปครีมแยกถ้วย... พี่รออยู่ที่ม้านั่งใต้คณะวิศวะฯ นะครับเด็กดี”* "เด็กดีบ้าบออะไรเล่า! ใครเป็นเด็กดีของนายฟะไอ้รุ่นพี่หน้ามึน!" พีทสบถออกมาเสียงดังลั่นห้องนอนในขณะที่กำลังยืนสวมรองเท้าผ้าใบด้วยความรีบร้อน มือขวาถือแก้วกาแฟสดที่เพิ่งวิ่งหน้าตั้งไปซื้อมาจากร้านหน้ามอด้วยความทุกลักทุเล เส้นผมที่ยังเซ็ตไม่ค่อยเข้าที่ปลิวไสวไปตามแรงวิ่ง ยิ่งคิดถึงข้อความเมื่อคืนที่บังคับให้ตัวเองต้องยอมทำตามคำสั่งแต่โดยดีแล้ว ยิ่งรู้สึกฮึดฮัดจนแก้มป่องกลายเป็นลูกปลาปักเป้า ให้ตายเถอะค่ะ... ต้นเหตุทั้งหมดมันก็เพราะรูปโปรไฟล์บ้าๆ นั่นอันเดียวเลยแท้ๆ! เมื่อคืนหลังจากทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว พีทแอบจิ้มเข้าไปดูรูปโปรไฟล์ไลน์ของนายวาฬแบบกล้าๆ กลัวๆ คิดว่าคงเป็นรูปหมาแมวหรือรูปวิวเท่ๆ ตามสไตล์ผู้ชายทั่วไป แต่ที่ไหนได้... รูปนั้นคือภาพโพลารอยด์เก่าๆ ที่ถ่ายในงานกิจกรรมค่ายอาสาเมื่อปีที่แล้ว ในภาพนั้นมีเด็กผู้ชายตัวเล็กคนหนึ่ง (ซึ่งก็คือตัวพีทเองในยามที่ยังเฟรชชี่ปีศูนย์หัวฟู) กำลังนั่งร้องไห้จ้าเพราะทำน้ำแข็งใสคว่ำใส่เสื้อรุ่นพี่ และมีเด็กผู้ชายตัวสูงกว่ายืนกางร่มบังแดดให้พร้อมกับรอยยิ้มเอ็นดูจนตาหยี... *‘จำไม่ได้เหรอครับ ว่าตอนปีหนึ่งเทอมต้น ใครร้องไห้ขี้มูกโป่งเพราะโดนหกคะเมนตีลังกาตกม้านั่ง... พี่นี่แหละที่ต้องคอยวิ่งหาพลาสเตอร์ยามาแปะให้’* นั่นแหละค่ะ คือความลับดำมืดที่ทำให้พีทเถียงไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ! ขาเรียวก้าวฉับๆ เข้ามาในเขตคณะวิศวกรรมศาสตร์ด้วยความเร็วแสง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเหล็ก น้ำมันเครื่อง และเหล่าบรรดาหนุ่มวิศوةเสื้อช็อปสีกรมท่าที่ส่งเสียงพูดคุยกันจอแจ แต่สายตากลับกวาดมองหาเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวที่นั่งไขว่ห้างรออยู่ตรงม้านั่งประจำใต้ต้นก้ามปูใหญ่ ร่างสูงในชุดช็อปที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นลำคอแกร่งและสร้อยเงินเกลียวเก๋ไก๋ เส้นผมสีดำสนิทลู่ลมรับกับใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่กำลังก้มมองหน้าจอแท็บเล็ตในมืออย่างตั้งอกตั้งใจ แต่พอสัมผัสได้ถึงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากทันทีโดยไม่ต้องรอให้เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำค่ะ "มาช้าไปสามนาทีสิบสองวินาทีนะครับ ตัวเล็ก..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักขึ้นทันที พร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยแววתשพราวระยับที่ชวนให้คนฟังอยากจะยกเท้าขึ้นไปประทับรอยรองเท้าผ้าใบไว้บนหน้าผากสักทีสองที "เลิกเรียกผมว่าตัวเล็กสักทีเถอะครับรุ่นพี่! แล้วก็... นี่! กาแฟคาปูชิโน่หวานน้อยวิปครีมแยกถ้วยตามบัญชาการแล้วครับ พอใจหรือยัง!" พีทกระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้หินอ่อนตรงหน้าแรงๆ จนน้ำข้างในกระฉลอกเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ขั้นสุด วาฬหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เขายื่นมือหนาออกไปรับแก้วกาแฟมาถือไว้โดยไม่สนใจท่าทีฮึดฮัดเหมือนแมวขู่ฟ่อของคนตรงหน้าเลยสักนิด ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ทำเอาพีทต้องรีบยกมือขึ้นกอดอกตัวเองโดยอัตโนมัติ "อืม... กลิ่นหอมดีนี่ครับ สมกับที่เป็นเด็กดื้อที่สั่งอะไรก็ยอมทำตามหมด" วาฬจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ยอมทำตาม' ให้ดังขึ้นเป็นพิเศษ จนคนฟังต้องเม้มปากแน่นด้วยความเจ็บใจ "ใครยอมทำตาม! ผมแค่... แค่ไม่อยากมีเรื่องมีราวกับคนแก่ต่างหากเล่า!" พีทเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนรอยแดงจางๆ ที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบหูขาวสะอาดอย่างรวดเร็ว "คนแก่เหรอครับ? หืม... เมื่อคืนตอนที่แอบส่องรูปพี่จนดึกดื่น เผลอคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้วล่ะสิเรา ถึงได้หน้าตาตื่นมาส่งกาแฟให้แต่เช้าแบบนี้" วาฬวางแก้วกาแฟกลิ่นหอมกรุ่นลงบนโต๊ะ ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเด็กนิเทศฯ ปากเก่งทีละน้อยจนพีทต้องผถอยหลังกรูดไปจนชิดพนักพิงม้านั่ง บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะแคบลงถนัดตา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟอ่อนๆ ลอยอบอวลอยู่ปลายจมูก หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมันประท้วงออกมา "ใครส่อง! ผมไม่ได้ส่องสักหน่อย! อย่ามามโนนะรุ่นพี่!" พีทเชิดหน้าขึ้นเถียงสู้ยิบตา ทั้งที่แผ่นหลังชนติดกับพนักพิงจนไม่มีทางหนีไปไหนได้แล้ว "โกหกไม่เนียนเลยนะครับ... ดูสิ หน้าแดงไปถึงใบหูหมดแล้วเนี่ย" วาฬโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ดวงตาสีเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยความเอ็นดูระคนเจ้าเล่ห์ "ไหนๆ ตอนนี้ก็มารับจ้างส่งกาแฟเป็นเช้าแรกแล้ว... สนใจเปลี่ยนจากรับจ้างรายวัน มาเป็นรับตำแหน่ง 'แฟนเด็ก' ของพี่แบบถาวรเลยไหมครับ? สวัสดิการดีนะ ดูแลดีตลอดชีพ... รับรองว่าไม่มีโปรโมชั่นหมดอายุแน่นอน" คำสารภาพรักแบบสตรีมสดตรงหน้าทำเอาสมองของพีทประมวลผลแทบไม่ทัน ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ใกล้แค่คืบทำให้สติที่มีอยู่กระเจิดกระเจิงไปหมด มือบางที่ตั้งใจจะผลักอกอีกฝ่ายให้ถอยห่างกลับค้างเติ่งอยู่กลางอากาศอย่างไร้ทิศทาง แย่แล้ว... แบบนี้มันเกินต้านทานเกินไปแล้วนะ! "อ๊ะ! นั่นมัน... นั่นมันเพื่อนผมมาโน่นแล้ว!" พีทแกล้งทำเป็นตกใจเบิกตากว้าง ชี้ไม้ชี้มือไปทางด้านหลังของวาฬแล้วออกแรงผลักเต็มแรงเพื่อชิ่งหนี แต่วาฬไวกว่าคาด มือหนาคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ได้ทันก่อนที่ร่างบางจะทันได้พลิกตัวหนีรอดไปไหน รั้งเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วด้วยความแข็งแรงที่เหนือกว่า จนใบหน้าของพีทเกือบจะชนเข้ากับแผงอกกว้างของอีกฝ่ายพอดิบพอดี "คิดจะหนีอีกแล้วเหรอครับตัวเล็ก..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู พร้อมกับปลายนิ้วอุ่นที่เกลี่ยปอยผมยุ่งๆ ให้เข้าที่อย่างเบามือ "ยังคุยกันไม่รู้เรื่องเลยนะ... ว่าตกลงจะรับข้อเสนอของพี่ว่ายังไงดี?" พีทเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกเขินอายตีรวนขึ้นมาจนพูดไม่ออกสักคำ ได้แต่ก้มหน้าซ่อนพวงแก้มร้อนผ่าวไว้ใต้ร่มเงาของขนตางอนยาว ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตในโทรศัพท์มือถือของวาฬก็ดังขัดจังหวะขึ้นมา *'ติ๊ง!'* วาฬขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ แต่ก็ยอมผ่อนแรงที่เอวบางลงนิดหน่อยเพื่อให้คนในอ้อมแขนหายใจสะดวกขึ้น มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอแวบหนึ่ง... แต่เพียงแค่กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ นั้น สีหน้าผ่อนคลายและขี้เล่นเมื่อครู่ก็พลันเปลี่ยนเป็นความเคร่งขريดจริงจังขึ้นมาทันทีทันใด ดวงตาคมกริบตวัดกลับมามองหน้าพีทด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จนคนมองต้องใจหายวาบ *[System Alert - Unknown Contact]:* *ระวังตัวไว้ให้ดี... ของเล่นชิ้นโปรดของคุณกำลังจะถูกแย่งไปในเร็วๆ นี้* (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานให้ "ชาพีชหวานน้อย" นะคะ)