ไลน์ไอดีที่ไม่ได้อยากได้

"บอกมาก่อนค่ะว่าคำว่า ‘ตัวแทน’ ของรุ่นพี่เนี่ย มันหมายความว่ายังไงกันแน่!" เสียงโวยวายของพีทดังลั่นร้านกาแฟใต้คณะนิเทศฯ จนโต๊ะข้างๆ ถึงกับหันมามองเป็นตาเดียว แต่คนถูกโวยวายอย่างพี่วาฬกลับทำเพียงแค่นั่งไขว่ห้าง ยกแก้วโกโก้เย็นขึ้นจิบด้วยท่าทางลอยชาย รอยยิ้มมุมปากนั่นช่างกวนประสาทเสียจนเด็กปีหนึ่งอย่างพีทอยากจะคว้าหลอดกาแฟมาฟาดหน้าหล่อๆ นั่นสักที "ใจเย็นก่อนสิครับน้องพีท คนมองกันทั้งร้านแล้วนะ" วาฬลากเสียงยาวอย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "พี่ไม่ได้บอกสักคำว่าน้องเป็นตัวแทนใคร แค่บอกว่า... บางมุมมันแอบคล้ายแค่นั้นเอง" "ยิ่งอธิบายยิ่งน่าสงสัยค่ะ!" พีทกำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ประโยคที่เพื่อนสนิททิ้งปมไว้เมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว *‘พี่วาฬเขาไม่ได้ต้องการคนใช้หรอกนะพีท... เขาต้องการ ‘ตัวแทน’ ของใครบางคนต่างหาก’* คำพูดนั้นมันติดอยู่ในคอจนหายใจไม่ออก พีทเกลียดความรู้สึกของการเป็นเงาของใครบางคนที่สุด เกลียดการถูกเปรียบเทียบ และเกลียดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของรุ่นพี่วิศวะคนนี้ที่ทำเหมือนรู้ทุกอย่างแต่ไม่ยอมปริปากบอกอะไรเลย "ถ้าอยากรู้ว่าเหมือนใคร... ก็ต้องมาอยู่ใกล้ๆ กันบ่อยๆ สิครับ ถึงจะรู้คำตอบ" วาฬว่าพลางเลื่อนสมาร์ตโฟนหน้าจอเปิดคิวอาร์โค้ดไลน์มาตรงหน้าพีท "แบมือทำไมล่ะ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสิครับ" "ผมบอกตอนไหนว่าจะแอดไลน์พี่?" "ไม่ได้บอก... แต่บังคับครับ" วาฬยัก คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย "ไม่งั้นพรุ่งนี้พี่จะไปยืนถือป้ายต้อนรับน้องหน้าคณะนิเทศฯ พร้อมประกาศไมค์ว่าน้องพีทติดหนี้ค่าข้าวพี่สามมื้อรวด สนใจรับข้อเสนอไหนดีล่ะครับ หืม?" "พี่วาฬ! หน้าด้านที่สุด!" "ขอบคุณที่ชมครับ ถือว่ารับโทรศัพท์มาสแกนซะดีๆ ไม่งั้นยอดหนี้อาจจะงอกเป็นดอกเบี้ยทบต้นนะ" พีทกัดริมฝีปากล่างด้วยความคับแค้นใจ อยากจะปัดโทรศัพท์เครื่องนั้นทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด แต่พอนึกถึงสภาพตัวเองถ้าต้องมาโดนประจานกลางลานเกียร์หรือหน้าคณะนิเทศฯ จริงๆ ชื่อเสียงที่สะสมมาตั้งแต่ปีหนึ่งคงพังพินาศไม่เหลือซาก สุดท้ายก็ต้องยอมควักสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อกั๊กออกมาอย่างจำใจ กดเปิดกล้องสแกนคิวอาร์โค้ดด้วยมือสั่นๆ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นพร้อมๆ กับหน้าจอของวาฬที่ปรากฏข้อความทักทายอัตโนมัติ **[P’Whale]:** *แอดมาแล้ว ห้ามบล็อก ห้ามซ่อนสตอรี่ และที่สำคัญ... ห้ามอ่านไม่ตอบเข้าใจไหมครับเด็กดี* พีทกรอกตาเป็นเลขแปดใส่หน้าจอทัน3ที กดบล็อกในใจไปแล้วแปดรอบแต่ทำจริงไม่ได้ พิมพ์ชื่อเล่นตัวเองใส่ช่องแชทแบบส่งๆ ว่า *‘พีทานิเทศ’* แล้วโยนโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ "เรียบร้อยแล้วนะคะ เจ้าหนี้พันธุ์ดุ พอใจยัง!" "ยังหรอกครับ... นี่เพิ่งเริ่มต้นเอง" วาฬหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ นิ้วเรียหายเข้าไปกดพิมพ์อะไรบางอย่างยิกๆ ในหน้าจอของตัวเอง ก่อนที่โทรศัพท์ของพีทจะสั่นครืดคราดติดต่อกันหลายครั้งจนต้องหยิบขึ้นมาดูด้วยความรำคาญ **[P’Whale]:** *ส่งสติกเกอร์น้องหมาโบกมือ* **[P’Whale]:** *ส่งโลเคชั่นร้านกาแฟ* **[P’Whale]:** *เลิกเรียนแล้วห้ามหนีกลับก่อนนะ เดี๋ยวพี่เดินมารับที่ตึก* "ใครจะไปรอให้มารับเล่า! ผมมีนัดกับเพื่อนต่างหาก!" พีทรีบพิมพ์ปฏิเสธรัวเร็ว นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์แทบพัง **[Pete_Nitate]:** *ไม่ว่างครับ กลับเองได้ มีขาไม่ต้องเป็นภาระใคร ขอบคุณค่ะ!* วาฬที่นั่งอยู่ตรงข้ามเงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์ ปรายตามองเด็กปีหนึ่งที่กำลังนั่งหน้าดำคร่ำเครียดพิมพ์แชทเถียงเขายิกๆ ริมฝีปากหนายกยิ้มขึ้นอย่างเอ็นดู "ส่งเสียงในแชทมันไม่สะใจเท่ามาพูดต่อหน้าหรอกนะรู้ไหม..." วาฬเอ่ยเสียงนุ่ม ทอดสายตามองคนตรงข้ามด้วยความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง "แล้วก็... เลิกใช้คำว่า ‘ค่ะ’ ประชดพี่สักที ถึงพี่จะชอบฟังเสียงหวานๆ ของเราก็เถอะ แต่มันจักจี้หัวใจยังไงไม่รู้" "ใครประชด! พูดจาเพ้อเจ้ออะไรเนี่ย!" พีทหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ รีบยกแก้วน้ำแดงโซดาขึ้นดูดอั๊กใหญ่เพื่อดับความร้อนที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงต้อนเขาจนมุมได้ตลอดเวลาเลยนะ ทั้งคำพูด สายตา และบรรยากาศรอบตัวที่อบอุ่นจนเกินความจำเป็นนั่นอีก... *‘เขาต้องการตัวแทนของใครบางคนต่างหาก’* จู่ๆ ประโยคเดิมก็แวบเข้ามาในหัว สมองที่กำลังเคลิ้มไปกับความไมโครเวฟของรุ่นตรงหน้าก็พลotสะดุดกึก พีทวางแก้วลงกระแทกโต๊ะเบาๆ ความสงสัยและความระแวงตีรันวนอยู่ในอกจนต้องตัดสินใจเอ่ยปากถามออกไปตรงๆ "พี่วาฬ..." เสียงของพีทเบาลงกว่าเดิมเล็กน้อย แววตาที่เคยฉายแววหาเรื่องเปลี่ยนเป็นความลังเลและสับสน "ผมถามจริงๆ นะ... ที่พี่มาทำดี มาตามตื๊อ มาเปย์ผมแบบนี้เนี่ย... เพราะผมหน้าเหมือนแฟนเก่าพี่หรือไง?" บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบลงไปถนัดตา รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าของวาฬจางหายไปในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบคู่นั้นนิ่งงัน ราวกับถูกสะกดให้จ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเด็กหนุ่มเพื่อค้นหาความจริงบางอย่าง ความเงียบที่โรยตัวคั่นกลางระหว่างพวกเขาสองคนทำให้หัวใจของพีทเต้นรัวเร็วกว่าปกติ ไม่ใช่เพราะความเขินอาย... แต่เป็นเพราะกลัวคำตอบที่จะได้รับ วาฬถอนหายใจแผ่วเบา เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคู่นั้นทอประกายความไหววูบยากจะคาดเดา ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มขึ้นบางๆ เหมือนเช่นเคย ทว่ามันกลับดูเศร้าสร้อยและลึกลับจนน่าประหลาด "ถ้าพี่บอกว่า..." วาฬเว้นจังหวะ เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้โต๊ะฝั่งพีทมากขึ้น กระซิบเสียงทุ้มต่ำจนแทบกระجينลมหายใจ "ไม่ได้เหมือนแฟนเก่า... แต่เหมือนคนที่พี่ *‘อยากจีบ’* ตั้งแต่แรกเห็นล่ะครับ น้องพีทจะเชื่อพี่ไหม?" *ตึกตัก! ตึกตัก!* เสียงหัวใจตัวเองดังสะท้อนก้องอยู่ในหู พีทเบิกตากว้าง ค้างเติ่งอยู่กับที่ สมองขาวโพลนประมวลผลไม่ทันกับคำสารภาพกึ่งหยอกกึ่งจริงที่ถูกโยนใส่หน้าแบบไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่พีทจะได้อ้าปากโวยวายกลบเกลื่อนความหน้าแดง หน้าจอโทรศัพท์ในมือก็สั่นแจ้งเตือนข้อความใหม่จากแชทของคนตรงหน้าเด้งขึ้นมาพอดี... **[P’Whale]:** *ลองกดดูรูปโปรไฟล์พี่สิครับ... แล้วเธอจะรู้ว่าทำไมพี่ถึงยอมเดินหน้าจีบเด็กดื้ออย่างเราแบบไม่ถอยเลย* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาใจฟูด้วยกันตอนนี้นะคะ <3