ข้อเสนอสุดโหดจากพี่ปีสาม

“กดโทรออกเลยไหมครับน้องพีท? พี่ว่านิ้วพี่มันสั่นๆ อยากกดเบอร์ตำรวจเตรียมไว้แล้วนะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความขี้เล่นแต่น่าขนลุกนั่นดังขึ้นทันทีที่ฉันพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือเขาไว้ได้ทันท่วงที ดวงตาคมกริบของ ‘พี่วาฬ’ รุ่นพี่ปีสามวิศวะฯ ตัวเป้งมองมาที่ฉันด้วยแววตาพราวระยับเหมือนกำลังสนุกกับการต้อนหนูจนมุม “พี่ทำแบบนี้ไม่ได้นะ! มันละเมิดสิทธิส่วนบุคคล!” ฉันแหวใส่ เสียงสั่นนิดๆ ไม่ใช่เพราะกลัวหรอกนะ แค่… แค่ตื่นเต้น! “ละเมิด? หึ” เขาหัวเราะในลำคอพลางดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหูเล็กน้อย แต่อีกมือนั่นสิ… ดันแกล้งหมุนกุญแจรถในมือเล่นจนเกิดเสียงโลหะกระทบกันน่ารำคาญใจ “แล้วไอ้ที่เธอทำรถพี่เป็นรอยตอนถอยเข้าซองเมื่อกี้ล่ะ เรียกอะไร? วัตถุโบราณที่เดินได้?” “มันแค่สีถลอกนิดเดียว! เคลมประกันก็ได้ไหมล่ะ!” “พี่รักรถคันนี้เหมือนลูกรักครับไม่อยากให้ใครมาแตะ” เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนฉันต้องถอยกรูดไปพิงกับกระจกรถหรูของเจ้าตัว “แต่ถ้าน้องพีทไม่อยากให้เรื่องถึงมือฝ่ายปกครอง หรือไม่อยากให้พี่ลงบันทึกประจำวันข้อหา ‘ทำลายทรัพย์สินแล้วหนี’… พี่ก็มีข้อเสนอที่ ‘น่ารัก’ กว่านั้นให้” กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ กลิ่นไม้จางๆ จากตัวเขาทำเอาสติฉันกระเจิดกระเจิงไปชั่วขณะ ฉันเม้มปากแน่น พยายามรวบรวมสมาธิไม่ให้แพ้ทางสายตาที่ดูเอ็นดู(จนน่าหมั่นไส้)นั่น “ข้อเสนออะไร?” ฉันถามเสียงแข็ง วาฬโน้มตัวเข้ามาจนปลายจมูกเกือบจะชิดกับใบหูของฉัน เขาจงใจแกล้งเป่าลมหายใจอุ่นๆ ใส่จนฉันขนลุกเกรียวไปทั้งตัว “มาเป็น ‘เบ๊’ ให้พี่หนึ่งเดือน… แค่หิ้วกาแฟ ถือของ หรือไปนั่งเป็นเพื่อนเวลาพี่ปั่นโปรเจกต์ที่คณะ แค่นี้เองครับ ไม่ยากเกินความสามารถเด็กปีหนึ่งหรอก ใช่ไหม?” “เบ๊? นี่มันสมัยไหนแล้วพี่! จะให้ฉันไปเป็นคนใช้?” “หรือจะไปสน. ตอนนี้เลยล่ะ?” เขาทำท่าจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง “หยุด! โอเค… ยอมแล้ว!” ฉันตะโกนลั่นลานจอดรถก่อนจะคว้าข้อมือเขาไว้แน่น “แค่เดือนเดียวใช่ไหม? ถ้าครบเดือนแล้วต้องจบนะ ห้ามเรียกร้องอะไรเพิ่ม!” “ตกลงครับ” เขายิ้มกว้าง ยิ้มที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังก้าวเข้าสู่กับดักตัวใหญ่ “เริ่มตั้งแต่ตอนนี้เลยนะ ‘เบ๊พีท’…” ยังไม่ทันที่ฉันจะได้โต้ตอบอะไร เสียงแจ้งเตือนแชตในมือถือของเขาก็ดังขึ้นรัวๆ วาฬเหลือบมองหน้าจอแล้วหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกดพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็ว [วาฬวิศวะฯ: ตามใจครับ] [วาฬวิศวะฯ: เดี๋ยววันนี้ตอนบ่ายสามมารอพี่ที่ใต้ตึกวิศวะฯ นะครับ ห้ามเลท] [วาฬวิศวะฯ: ไม่งั้นพี่จะแชทไปบอก ‘เพื่อนสนิท’ เธอทั้งแก๊งว่า… น้องพีทชอบแอบใส่กางเกงในลายเป็ดสีเหลือง] ฉันตาโตเท่าไข่ห่าน ความร้อนพุ่งขึ้นมาที่ใบหน้าจนแทบไหม้ “พี่รู้ได้ไง! ไอ้พี่วาฬ! พี่ไปแอบดูตอนไหน!” “ความลับครับ” เขาโบกมือลาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท ก่อนจะก้าวขึ้นรถแล้วลดกระจกลง “อ้อ… แล้วก็อย่าเผลอคิดถึงพี่จนลืมกินข้าวล่ะครับ ไม่งั้นพี่จะหักคะแนนความประพฤติเพิ่มนะ” รถหรูเคลื่อนตัวออกไป ทิ้งให้ฉันยืนกำหมัดแน่นอยู่กลางลานจอดรถด้วยความแค้นที่ผสมปนเปกับความใจเต้นไม่เป็นจังหวะ นี่ฉันตกลงทำสัญญากับซาตานในร่างไมโครเวฟไปแล้วจริงๆ เหรอเนี่ย! ยังไม่ทันที่อารมณ์ฉุนเฉียวจะจางหาย มือถือของฉันก็สั่นรัวๆ เป็นข้อความจากแก๊งเพื่อนแสบที่ดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างแล้ว [ไอ้เตย: พีท! มึงทำอะไรลงไป! ทำไมพี่วาฬเขาทักมาบอกว่ามึงเป็นคนของเขาแล้ว!] [ไอ้เตย: มึงไปทำอีท่าไหนถึงไปเป็นเบ๊พี่เขาได้วะ!] [ไอ้บี: พี่เขาทักมาบอกว่าจะเลี้ยงขนมพวกกูด้วยถ้ามึงทำหน้าที่ได้ดี... เอ้า! พวกกูเทมึงแล้วนะเพื่อนรัก!] ฉันอ้าปากค้างอ่านข้อความเหล่านั้น นี่มันวันซวยอะไรกันเนี่ย! แต่ในขณะที่กำลังจะพิมพ์ด่าเพื่อน จู่ๆ ข้อความจากแชตของพี่วาฬก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้... มันกลับทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ [วาฬวิศวะฯ: อ้อ… แล้วที่บอกว่า ‘ห้ามเรียกชื่อเล่นสุดน่ารัก’ น่ะ… ลืมไปเลยนะ] [วาฬวิศวะฯ: เพราะพี่ตั้งใจจะเรียกแบบนั้น… แค่ ‘กับคนพิเศษ’ เท่านั้นครับ] หัวใจของฉันเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อเห็นคำว่า ‘คนพิเศษ’ บนหน้าจอ ลมหายใจสะดุดกึก ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปราวกับควันไฟ เหลือเพียงความรู้สึกร้อนผ่าวที่โคนหู นี่มันมุกจีบสาวแบบคนเจ้าเล่ห์หรือเขาคิดอะไรกับฉันจริงๆ กันแน่? แต่ทว่า... ความสงสัยนั้นก็ถูกตัดจบลงด้วยเสียงเรียกเข้าจาก ‘เบอร์แปลก’ ที่จู่ๆ ก็โทรเข้ามาในจังหวะที่ฉันกำลังใจสั่น พอกดรับสาย เสียงที่ปลายสายกลับเป็นเสียงผู้หญิงที่ฉันคุ้นหูดี... เสียงของรุ่นพี่ที่เป็นคู่ปรับตลอดกาลของพี่วาฬ "พี่วาฬเขาไม่ได้ต้องการคนใช้หรอกนะพีท... เขาต้องการ ‘ตัวแทน’ ของใครบางคนต่างหาก" ขอบคุณที่ติดตามตอนนี้นะคะ หวังว่าทุกคนจะเอ็นดูพี่วาฬกับน้องพีทกันนะคะ!