เพื่อนสนิทหรือคนรักกันแน่

"ไอ้พีท! แย่แล้วแก! เกิดเรื่องใหญ่ที่คณะแล้ว!" เสียงแผดลั่นของยัยน้ำปั่นเพื่อนสนิทตัวดีดังทะลุโทรศัพท์มือถือเข้ามาราวกับไซเรนรถดับเพลิง ทำเอาพีทที่กำลังนั่งงงอยู่หน้ากองชีทวิชาประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ถึงกับสะดุ้งโหยง โทรศัพท์เกือบหลุดมือร่วงลงไปจูบพื้นกระเบื้อง "อะไรของแกเนี่ยน้ำปั่น ตะโกนทำไม หูฉันจะแตกอยู่แล้ว!" พีทกรอกเสียงกลับไปอย่างหัวเสีย พลางยกมือขึ้นนวดขมับปอยๆ "แล้วอะไรคือเรื่องใหญ่ที่คณะ? มีใครทำตึกนิเทศถล่มเหรอ" "ไม่ใช่ตึกถล่มย่ะ! แต่เป็นแกนั่นแหละที่กำลังจะโดนถล่ม!" เสียงปลายสายหอบแฮกด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการวิ่งหน้าตั้ง "แกรีดยกเลิกข้อความในแชตกลุ่มคณะทันรึเปล่า หรือว่าแกปล่อยให้มันคาไว้แบบนั้น!" คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันทีด้วยความไม่เข้าใจ "แชตกลุ่มไหน? ฉันไม่ได้พิมพ์อะไรในกลุ่มคณะนะ... เดี๋ยวนะ" พีทชะงัก นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่นั่งเบลอจนเกือบพิมพ์สารภาพความในใจผิดกลุ่ม... หรือว่า! "นั่นแหละ! แกไม่ได้พิมพ์ในกลุ่มคณะ แต่แกพิมพ์หยอดรุ่นพี่วาฬแล้วดันเผลอกดส่งผิดไปห้องแชตส่วนตัวของเขากับเพื่อนสนิทเขาอีกทีไงยะ! ตอนนี้ในกลุ่มสภาวะฉุกเฉินมาก รุ่นพี่คนอื่นๆ เขากำลังแซวกันสนั่นว่าเด็กนิเทศปีหนึ่งคนไหนชื่อ 'ยัยตัวแสบของพี่'!" น้ำปั่นกรี๊ดกร๊าดลั่นฮอลล์คณะจนเสียงลอดผ่านมาตามสาย พีทได้ยินเสียงคนรอบข้างโห่แซวกันระงม "อ๊ากกก! ยัยน้ำปั่น หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!" พีทแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี หน้าขาวๆ ร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับตีกลองเพล ภาพความทรงจำเมื่อคืนผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ ตอนที่เขานั่งจ้องหน้าจอแล้วพึมพำกับตัวเองว่า *'ทำไมพี่วาฬต้องทำดีด้วยขนาดนี้ด้วยวะเนี่ย ใจสั่นหมดแล้วนะเว้ย'* แล้วนิ้วเจ้ากรรมดันซุ่มซ่ามกดส่งไปให้เจ้าตัวอ่านเต็มๆ ตา! ให้ตายเถอะ! นี่มันหายนะระดับชาติชัดๆ! พีทตัดสายเพื่อนสนิทแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนโซฟาห้องนั่งเล่น เอาหมอนใบโตมาปิดหน้าฟาดงวงฟาดงาด้วยความอับอายขายขี้หน้า สมองสีขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกนอกจากคำว่า *'จบเห่แล้วไอ้พีท ชีวิตในมหาลัยของแกดับวูบแล้ว'* ผ่านมาตั้งหลายเดือน ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย รุ่นพี่ตัวสูงคณะวิศวะฯ คนนั้นก็ทำตัวเหมือนติดตั้งระบบไมโครเวฟติดตัวมาด้วยตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นการเดินมาส่งที่ตึกคณะตอนเช้า พร้อมยื่นนมจืดกับแซนด์วิชอุ่นๆ ให้ทุกวัน แถมยังชอบทำหน้ามึนๆ ส่งยิ้มมุมปากเวลาที่เขาโวยวายใส่ พีทพยายามบอกตัวเองมาตลอดว่าพี่แกก็คงทำแบบนี้กับทุกคนในฐานะรุ่นพี่สายรหัส หรือไม่ก็คงเอ็นดูเหมือนน้องหมาน้องแมวข้างทาง แต่วันนี้... ไอ้ท่าทีอบอุ่นเกินเบอร์พวกนั้นมันทำให้หัวใจเจ้ากรรมรวนเรไปหมดแล้วจริงๆ แล้วทำไม... ทำไมเขาต้องใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางจากตัวพี่วาฬด้วยนะ! ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความแอปพลิเคชันสีเขียวดังขึ้น ทำเอาคนที่นอนเอาหมอนปิดหน้าถึงกับสะดุ้งโหยงยิ่งกว่าเดิม พีทค่อยๆ เลิกหมอนขึ้นมามองหน้าจอด้วยความกล้าๆ กลัวๆ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก *(Wara_V: ดื้อ)* แค่ตัวหนังสือคำเดียวสั้นๆ แต่ทำเอาอุณหภูมิบนใบหน้าพุ่งสูงปรี๊ดจนแทบระเบิด พีทกัดริมฝีปากตัวเองแน่นด้วยความเขินอายปนหมั่นไส้ นิ้วเรียวรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า *(Pete_101: ใครดื้อ! พี่ตาฝาดรึเปล่า รุ่นพี่วาฬ! แล้วไอ้ข้อความเมื่อคืน... คือ... คือมือมันลั่นค่ะ!)* กดส่งปุ๊บ พีทยังไม่ทันได้ถอนหายใจโล่งอก ข้อความตอบกลับก็เด้งสวนกลับมาทันทีราวกับอีกฝ่ายนั่งเฝ้าหน้าจออยู่ตลอดเวลา *(Wara_V: มือลั่นบ่อยจังนะเรา... ลั่นจนพี่คิดไปไกลถึงดาวอังคารแล้วเนี่ย)* *(Wara_V: ว่าแต่... ที่บอกว่าพี่ทำดีด้วยแล้วใจสั่นเนี่ย จริงรึเปล่าครับ "ยัยตัวแสบ")* ให้ตายเถอะ! ประโยคหลังนี่มันขี้โกงชะมัด! มีการใส่วงเล็บเน้นย้ำชื่อเล่นที่ตัวเองตั้งให้อีกต่างหาก พีทโมโหจนแก้มป่อง พิมพ์ข้อความกลับไปรัวๆ ด้วยความงอน *(Pete_101: ใครชื่อยัยตัวแสบไม่ทราบคะ! แล้วเลิกแซวสักทีนะ ไม่งั้นฉันจะบล็อกเฟストัวจริงพี่จริงๆ ด้วย!)* *(Wara_V: แกล้งเด็กแป๊บเดียวทำเป็นโกรธ)* *(Wara_V: ถ้าไม่ให้พี่เป็นคนทำดีด้วย... แล้วจะให้ใครมาทำแทนล่ะ หืม?)* *(Wara_V: ลงมาข้างล่างสิ พี่จอดรถรออยู่ใต้หอพักเราแล้ว... ลงมาเคลียร์กันให้รู้เรื่อง)* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันที พีทรีบดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟาแล้ววิ่งไปแอบส่องที่หน้าต่างห้องพัก สายตาคมกวาดมองลงไปยังลานจอดรถด้านล่าง และพบร่างสูงโปรดในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนของคณะวิศวะฯ กำลังยืนพิงประตูรถเก๋งคันหรู กอดอกเงยหน้าขึ้นมามองตรงมาที่หน้าต่างห้องของเขาพอดี! ระยะห่างระหว่างชั้นสามกับพื้นดินไม่ได้ไกลเกินกว่าที่สายตาจะประสานกันได้ รอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์แต่แฝงความอบอุ่นแบบฉบับของ 'ไมโครเวฟเดินได้' ส่งตรงมาให้ผ่านความมืดสลัวของยามเย็น พีทกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลักออกมานอกอกเมื่อเห็นอีกฝ่ายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่าง ส่งตรงเข้าหน้าจอของเขา *(Wara_V: ลงมาเถอะน่า... หรืออยากให้พี่ขึ้นไปรับบนห้องเองล่ะ หืม?)* ชาพีชหวานน้อยขอส่งกำลังใจให้รี้ดทุกคนที่แอบรักเพื่อนสนิทหรือรุ่นพี่สายเปย์นะคะ! แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ ❤️