ไอศกรีมละลายหรือใจละลาย

"กรี๊ดดด! เขามองตากันแล้วแกรรร!" เสียงกรีดร้องประสานเสียงของแก๊งเพื่อนสนิทดังทะลุเพดานห้องประชุมคณะนิเทศศาสตร์จนแทบจะพังลงมา พีทอยากจะมุดลงไปใต้พื้นกระเบื้องตรงนั้นเสียให้รู้แล้วรู้รอด ใบหน้าร้อนผ่าวราวจับไปจี่บนเตาถ่าน หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ยิ่งไอ้สายตาแพรวพราวระยิบระยับของรุ่นพี่ตัวโตที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามส่งยิ้มหวานหยดย้อยมาให้ ยิ่งทำให้สติสตังที่เหลืออยู่กระเจิดกระเจิงไปหมด "ไม่ต้องมามองเลยนะ!" พีทแหวใส่กลบเกลื่อนความเขิน ยื่นมือไปหมายจะหยิกแขนคนตัวสูงสักทีฐานหาเรื่องให้โดนแซว แต่วาฬกลับไวกว่าคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ได้ทันแถมยังรวบเข้าไปใกล้เสียจนแผงอกกว้างแนบชิดกับไหล่บาง "อุ๊ย! มือไม้ไวแบบนี้ เขาเรียกว่าเรียกร้องความสนใจหรือเปล่าครับเด็กดื้อ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจโน้มใบหน้าลงมาพูดกระซิบข้างใบหูทำเอาขนลุกซู่ พีทสะดุ้งสุดตัว รีบชักมือกลับแทบไม่ทัน พวงแก้มใสแดงปลั่งลามเลียไปจนถึงใบหูท่ามกลางเสียงหวีดร้องแซวสนั่นของเพื่อนๆ ที่เริ่มปรบมือเป็นจังหวะเชียร์กันอย่างสนุกสนาน "ใครเรียกร้องไม่ทราบ ปล่อยเลยนะ! ปล่อย!" "ก็ได้... แต่สัญญาค่ายเราจบแล้ว แต่ 'เดตของเรา' เพิ่งเริ่มต้นต่างหาก" วาฬยักคิ้วกวนประสาทอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเอื้อมมือมาขยี้ผมเด็กปีหนึ่งจนยุ่งเหยิง "เลิกประชุมแล้วไปกินไอติมกัน... พี่เลี้ยงเอง ถือเป็นการปลอบขวัญคนขี้โวยวายแถวนี้" *** ร้านไอศกรีมสไตล์มินิมอลเปิดแอร์เย็นฉ่ำตัดกับอากาศร้อนระอุข้างนอก พีทนั่งเท้าคางมองถ้วยไอศกรีมชาไทยลาวาที่มีท็อปปิ้งล้นทะลักตรงหน้า สลับกับมองหน้าคนตรงข้ามที่นั่งอมยิ้มมองตนเองไม่วางตา ตั้งแต่ออกจากค่ายมาจนถึงร้านนี้ วาฬยังคงทำหน้าที่ 'ไมโครเวฟเดินได้' อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทั้งคอยตักนู่นตักนี่ใส่จาน เลื่อนแก้วน้ำมาให้อย่างรู้ใจ จนคนปากเก่งอย่างพีเริ่มทำตัวไม่ถูก "มองทำไมเล่า หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือไง" พีทแกล้งถามเสียงห้วน พยายามตักไอศกรีมเข้าปากเพื่อหลบสายตาคู่นั้น "เปล่าครับ แค่คิดว่า... เวลาเธอกินแล้วแก้มตุ่นๆ แบบนี้ มันน่ารักดี" "แคกๆๆ!" พีทสำลักไอศกรีมคำโตจนไอโขลงหน้าดำหน้าแดง วาฬรีบส่งทิชชูและแก้วน้ำให้อย่างรู้หน้าที่ มือหนายื่นมาลูบหลังให้อย่างเบามือ "ค่อยๆ กินสครับเด็กโง่ ใครแย่งกินหรือไง ถึงได้รีบขนาดนั้น" "ก็ใครใช้ให้พี่พูดจาแปลกๆ ล่ะ!" พีทรับแก้วน้ำมาดื่มแก้เขิน พยายามดุกลบเกลื่อนความใจเต้นแรงที่ประทุขึ้นมาอีกรอบ "แล้วก็ไม่ต้องมาเรียกเด็กโง่เลยนะ ฉันสอบติดนิเทศฯ นะคะ ไม่ใช่เด็กอนุบาล!" "ครับๆ รู้แล้วครับว่าเก่ง..." วาฬหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบมองสำรวจคนตรงข้ามด้วยความเอ็นดูระคนลึกซึ้ง "แต่ไม่ว่าจะโตแค่ไหน ในสายตาพี่... เธอก็ยังเป็นเด็กดื้อที่ต้องคอยดูแลอยู่ดี" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะเงียบลงไปชั่วขณะ เสียงเพลงคลอเบาๆ ในร้านแทบไม่ได้ยินเข้าûโสตประสาท มีเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นดังแข่งกัน พีทเม้มริมฝีปากแน่น เเบือนหน้าหนีไปมองนอกกระจกใสเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่ห้ามเอาไว้ไม่อยู่ ทำไมนะ... ทำไมคนๆ นี้ถึงขยันทำให้ใจเหลวเป๋วอยู่เรื่อยเลย! โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นครืดคราดขัดจังหวะความเขินอาย พีทก้มลงมองหน้าจอ ปรากฏข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิต เป็นชื่อของ 'พี่วาฬ' ที่นั่งอยู่ตรงหน้านี่เอง *พี่วาฬ (ไมโครเวฟตัวพ่อ): ไอศกรีมละลายหมดแล้วมั้งครับ หรือว่า... ใจละลายไปกับคนเลี้ยงแล้วหื้ม?* พีทเงยหน้าขึ้นมองค้อนคนเจ้าเล่ห์ทันที ส่งค้อนวงใหญ่ให้หนึ่งทบก่อนจะก้มหน้าก้มตารัวนิ้วพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว *พีทเองจ้า: ใครใจละลายไม่ทราบ! ละลายเพราะอากาศร้อนต่างหากเล่า!* *พี่วาฬ (ไมโครเวฟตัวพ่อ): ปากแข็งจังนะตัวแค่นี้... งั้นถ้าพี่บอกว่า ที่ทำดีด้วยทุกวันนี้ ไม่ได้ทำเพราะเอ็นดูในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้องอย่างเดียวล่ะ?* หัวใจของพีทกระตุกวูบ ข้อความล่าสุดที่เด้งขึ้นมาทำเอาลมหายใจสะดุด นิ้วเรียวที่กำลังจะพิมพ์ตอบค้างเติ่งกลางอากาศ ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างทั้งสองคนทันที วาฬไม่ได้ก้มมองมือถือ แต่เขากำลังเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ แววตาคู่คมคายคู่นั้นไม่มีความขี้เล่นเจือปนอยู่เลย มีแต่ความจริงจังที่หนักแน่นจนคนมองแทบไม่กล้าหายใจ พีทเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย สมองประมวลผลคำพูดนั้นซ้ำไปซ้ำมา ความรู้สึกบางอย่างกำลังตีรวนอยู่ในอก ทั้งตกใจ ประหม่า และ... ความหวังลึกๆ ที่เต้นเร้า "พี่... หมายความว่า..." พีทเอ่ยเสียงแผ่วเบา ริมฝีปากเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า วาฬระบายยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดตั้งแต่เคยเห็นมา มือหนาวางช้อนลงบนโต๊ะ ช้าๆ และมั่นคง ก่อนจะเอื้อมมือมากุมมือเรียวที่วางอยู่บนตักไว้อย่างถือวิสาสะ "ก็หมายความตามที่พิมพ์..." ยังไม่ทันที่วาฬจะได้พูดจบประโยค เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตกลุ่มของแก๊งเพื่อนสนิทก็ดังรัวเป็นชุดจนหน้าจอสว่างวาบ พร้อมๆ กับร่างของใครบางคนที่เปิดประตูร้านผลักเข้ามาเสียงดังลั่น พีทสะดุ้งสุดตัวรีบชักมือกลับแทบไม่ทัน หันขวับไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนหอบแฮกอยู่หน้าร้านด้วยใบหน้าตื่นตระหนก "ไอ้พีท! แย่แล้วแก! เกิดเรื่องใหญ่ที่คณะแล้ว!" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความฟินครั้งนี้ แล้วมาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันนะคะ ชาพีชหวานน้อยรอเสิร์ฟความฟินให้ทุกคนเสมอค่ะ!