แอบมองคนอื่นทำไม

“บอกว่าไม่ได้พูดเล่นไงครับ... หรือต้องให้จูบซ้ำอีกรอบ ถึงจะเชื่อว่าพี่จริงจัง” ประโยคหน้าตายพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของรุ่นพี่วาฬในตอนท้ายของวันนั้น ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของพีทจนแทบจะประสาทกินอยู่แล้วค่ะ! ให้ตายเถอะ นี่มันผ่านมาสามวันแล้วนะ ทำไมสมองเจ้ากรรมถึงยังจำสัมผัสอุ่นๆ จากริมฝีปากของคนฉวยโอกาสนั่นได้ดีนักก็ไม่รู้ แถมไอ้พี่ไมโครเวฟเดินได้คนนั้นพูดยังไม่ทันขาดคำ ก็ทำเนียนส่งสติกเกอร์รูปหมีกอดอกส่งจุ๊บมาให้อีกชุดใหญ่ จนพีทเกือบจะเผลอปาโทรศัพท์ทิ้งลงน้ำพุหน้าคณะนิเทศฯ ไปซะแล้ว เสียงกริ่งเตือนการเริ่มคลาสเรียนบ่ายดังขึ้นเบาๆ แต่พีทที่นั่งเท้าคางหน้าห่อเหี่ยวอยู่ริมหน้าต่างตึกคณะ กลับไม่ได้สนใจเนื้อหาบนกระดานไวท์บอร์ดเลยสักนิด ดวงตากลมโตกำลังจดจ้องอยู่กับหน้าจอสมาร์ทโฟนในมือ ที่ตอนนี้แจ้งเตือนข้อความในแอปพลิเคชันแชตเด้งขึ้นรัวๆ จนหน้าจอแทบไหม้ **[กลุ่ม: แก๊งนี้มีแต่คนสวยและ (อีนี่) พีท]** **ไอ้เจได:** มึงงงงง! อีพีท! ฟื้นนนน! ด่วนจี๋ไปรษณีย์จ๋า มึงเห็นสตอรี่ไอจีของพี่วาฬยังวะ? นั่นมันน้องรหัสคณะวิศวะป่ะวะที่ยืนยิ้มแกช ิ กอยู่ข้างๆ อะ หน้าตาโคตรหมวยอินเตอร์เลยแม่! **ยัยมีน:** เห็นค่ะ! เห็นตั้งแต่สามนาทีแรกที่ลงแล้วจ้า แถมมีคนตาดีแอบแท็กมาบอกว่า สองคนนั้นเพิ่งเดินออกมาจากร้านกาแฟหน้ามอด้วยกันสองต่อสองด้วยนะ อุ๊ย... กลิ่นความรักมันลอยมาเตะจมูก หรือกลิ่นก้างปลาวะเนี่ย เริ่มสับสน **พีท:** ... **ไอ้เจได:** อ้าว อีเวรนี่ เงียบแบบนี้คือเตรียมตัวไปเป็นนางเอกเอ็มวีเพลงเศร้าแล้วป่ะวะ? ไหนบอกว่าเขาเป็นไมโครเวฟไงวะ ทำไมตอนนี้เหมือนเตาเผาขยะล่ะแก เขาไปเดินกับสาวอื่นแล้วจ้าแม่ เจ้าชายไมโครเวฟของมึงกำลังอุ่นให้คนอื่นอยู่ค่า! ปลายนิ้วเรียวของพีทกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน หัวใจดวงน้อยๆ ที่ปกติก็เต้นแรงเวลาเจอหน้าพี่วาฬอยู่แล้ว ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนมีก้อนหินมาถ่วงไว้จนดิ่งลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความรู้สึกหน่วงๆ แปลกๆ ตีตู้ขึ้นมาจุกอยู่ที่อกจนหายใจแทบไม่ออก... นี่เขาเป็นบ้าอะไรวะเนี่ย? ก็แค่อีกฝ่ายคุยกับคนอื่น จะไปเดือดร้อนอะไรด้วยเล่า! เป็นแค่น้องรหัส... เอ๊ย เป็นแค่คนที่โดนตามจีบต่างหากล่ะ! “โว้ยยย! รำคาญ!” พีทเผลอหลุดอุทานเสียงดังจนเพื่อนร่วมคลาสแถวนั้นหันมามองเป็นตาเดียว อาจารย์ที่กำลังสอนอยู่ถึงกับชะงักแล้วปรายตามามองเชิงปราม พีทรีบยกมือไหว้ขอโทษขอโพยแทบไม่ทัน ก่อนจะรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับเพื่อนในแชตด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด **พีท:** รำคาญโว้ย! ใครจะไปสนใจวะ เขาจะเดินกับใคร กินกับใคร หรือแต่งงานมีลูกสามคนมันก็เรื่องของเขาป่ะวะ! อีกอย่าง... พี่เขาก็ไม่ได้เป็นอะไรกับกูสักหน่อย! ปล่อยให้เขาไปเดินกับสาวหมวยอินเตอร์อะไรนั่นให้ขาขวิดไปเลยไป๊! **ยัยมีน:** อุ๊ยๆๆๆ กลิ่นน้ำส้มสายชูพุ่งทะลุจอโทรศัพท์กูมากค่ะคุณน้า ไหนบอกไม่สนใจไงคะพ่อคุมโทนปากแข็ง? พิมพ์ซะตัวหนังสือสั่นเป็นเจ้าเข้าขนาดนี้ ถ้าหึงก็บอกว่าหึงเหอะ ยัยตัวแสบ **พีท:** ใครหึง! มั่วละ! กูแค่อากาศร้อนตับจะแตกเฉยๆ หรอกน่า! พีทล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วคว่ำมันลงกับโต๊ะอย่างแรง พยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดับความร้อนรุ่มในอกที่มันพลุ่งพล่านอย่างไร้เหตุผล แต่ยิ่งห้าม สมองมันก็ยิ่งฉายภาพรอยยิ้มใจร้ายของคนคนนั้นตอนที่บอกว่า 'ไม่ได้พูดเล่น' ลอยเข้ามาซ้ำๆ *ไหนบอกว่าชอบกูวะ... แล้วทำไมถึงไปเดินกับคนอื่นหน้าตาเฉยแบบนั้นเล่าไอ้พี่วาฬคนนิสัยไม่ดี!* เวลาผ่านไปนับชั่วโมงกว่าคลาสเรียนสุดน่าเบื่อจะจบลง พีทลากสังขารที่เหนื่อยล้าทั้งกายและใจเดินออกมาจากตึกคณะ ตั้งใจว่าจะตรงดิ่งกลับหอพักไปนอนคลุมโปงร้องไห้ เอ๊ย ไปนอนพักผ่อนให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทว่า... พอเดินลงมาถึงลานจอดรถใต้ร่มไม้ใหญ่ด้านล่าง ขาทั้งสองข้างกลับต้องหยุดชะงักกึก เมื่อสายตาเจ้ากรรมดันไปสะดุดเข้ากับร่างสูงโปรดของใครบางคน ที่ยืนพิงตัวอยู่ข้างรถกระบะคันคุ้นเคย พี่วาฬ... ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามท่อนแขนที่ดูเซ็กซี่เป็นบ้า แถมใบหน้าหล่อเหลานั่นกำลังส่งยิ้มกวนประสาทมาให้เขาเหมือนเคย ข้างกายของเจ้าตัวยังมีถุงขนมเค้กชื่อดังจากร้านโปรดของพีทห้อยอยู่ด้วย ให้ตายเถอะ นี่มันมาดักรอหรือตั้งใจจะมาเยาะเย้ยกันแน่เนี่ย! “อ้าว... หน้าบึ้งเชียว หน้าคว่ำยิ่งกว่าจานข้าวหมาอีกนะเรา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักขึ้นทันทีที่เห็นร่างบางเดินเข้ามาใกล้ พีทเม้มปากแน่น เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วทำเป็นมองไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความน้อยใจที่มันฉายชัดอยู่บนใบหน้า “แถวนี้ไม่มีหมาสักหน่อยนี่ครับ มีแต่คนว่างงานแถวนี้แหละที่มาเดินป้วนเปี้ยนแถวตึกคนอื่นเขา” พีทแขวะกลับเสียงสะบัด พยายามเดินเลี่ยงหนีไปอีกทาง แต่มีหรือที่คนตัวสูงจะยอมปล่อยให้รอดเงื้อมมือ พรึบ! ท่อนแขนแข็งแรงเอื้อมมาคว้าข้อมือบางเอาไว้เบาๆ ไม่ได้ออกแรงบีบแรงจนเจ็บ แต่สัมผัสอุ่นๆ นั้นกลับทำให้หัวใจที่พยายามแข็งกระด้างเมื่อครู่สั่นไหววูบวาบขึ้นมาอีกครั้ง พีทสะดุ้งเฮือก รีบชักมือกลับทันทีราวกับโดนของร้อน “ปล่อยเลยนะ! อยากไปเดินกับน้องหมวยอินเตอร์คนไหนก็เชิญตามสบายเลยสิครับ จะมาจับมือถือแขนกับผมทำไม เดี๋ยวแฟนคลับพี่เขาก็ตามมาตบผมหรอก!” พีทแหวใส่ด้วยความหึงที่พยายามเก็บอาการไม่มิด เสียงหอบหายใจถี่รัวแสดงออกถึงความอารมณ์เสียอย่างชัดเจน วาฬเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าบึ้งตึงของเด็กตรงหน้าด้วยความรู้สึกเอ็นดูระคนแปลกใจ ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะค่อยๆ คลี่ eยิ้มกว้างออกมาจนลักยิ้มข้างแก้มบุ๋มลงไป “หืม... กลิ่นอะไรรutเนี่ย? แสบจมูกชะมัด” วาฬแกล้งทำเป็นสูดดมอากาศรอบตัวแล้วทำหน้าครุ่นคิด “อ๋อ... กลิ่นน้ำส้มสายชูจากเด็กแถวนี้สินะเนี่ย เปรี้ยวทะลุมาถึงนี่เลย” “ใครกินน้ำส้ม! ผมเกลียดของเปรี้ยวเว้ย!” พีทหน้าแดงก่ำ เถียงกลับเสียงดังลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งขึ้นมาจนร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า “แล้วก็ไม่ต้องมาทำเป็นเปลี่ยนเรื่องเลยนะ! ไปเดินเที่ยว กินกาแฟ ถ่ายรูปกับสาวสวยคนนั้นให้สนุกเถอะน่า มายุ่งกับผมทำไม!” วาฬถอนหายใจเบาๆ ยกมือขึ้นขยี้กลุ่มผมนิ่มของคนตัวเล็กกว่าด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูที่ตอนนี้แดงแจ๋จนลามไปถึงต้นคอ “หึงก็บอกว่าหึงสิครับ... เด็กน้อย” วาฬกระซิบเสียงนุ่ม ทุ้มต่ำ ละมุนจนหัวใจของพีทแทบจะหลุดออกมานอกอก “น้องคนนั้นเขาเป็นแค่วิศวะปีหนึ่ง ที่มาขอให้พี่ช่วยติววิชาแคลคูลัสให้ต่างหากเล่า... ส่วนคนสำคัญที่พี่อยากพาไปกินเค้กด้วยจริงๆ น่ะ... มีอยู่คนเดียวนี่แหละครับ” พีทเบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระดอนออกมาข้างนอก คำว่า 'คนสำคัญ' วิ่งวนอยู่ในหัวสมองจนตื้อไปหมด ความโกรธเคืองและน้อยใจที่สะสมมาตลอดทั้งวันสลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความรู้สึกเขินอายจนอยากจะมุดดินหนีตรงนั้นซะให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทว่า... ในวินาทีที่พีทกำลังจะอ้าปากเถียงกลบเกลื่อนความเขินอายนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือของวาฬก็ดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศสีชมพูซะก่อน *ติ๊ง!* วาฬก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง สีหน้าที่เคยผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความขี้เล่นเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมและชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบไหววูบเล็กน้อยก่อนจะรีบกดล็อกหน้าจอแล้วเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อกั๊กทันที “มี... อะไรเหรอครับ?” พีทถามขึ้นด้วยความสงสัย เมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของคนตรงข้าม วาฬฝืนยิ้มบางๆ ส่งมาให้ มือหนาเอื้อมมาลูบหัวพีทเบาๆ อีกครั้ง แต่น้ำเสียงในตอนนี้กลับไม่ได้สดใสเหมือนก่อนหน้าเลยสักนิด... “ไม่มีอะไรหครับ... แค่เรื่องงานนิดหน่อย” วาฬเว้นจังหวะไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ความรู้สึกของพีทต้องสะดุดกึก “พีท... ถ้าสมมติว่า... ถ้าวันหนึ่งพี่ต้องหายไปจากตรงนี้จริงๆ พีทจะ... คิดถึงพี่บ้างไหมครับ?” *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความน่ารักของเจ้าเด็กปากแข็งกับพี่ไมโครเวฟตัวแสบนะคะ!*