มือปลาหมึกของรุ่นพี่

กิ่งไม้แห้งใต้รองเท้าผ้าใบสีขาวส่งเสียงกรอบแกรบราวกับตั้งใจขัดจังหวะเสียงหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกอยู่แล้วค่ะ ให้ตายเถอะ... นี่ฉันเอาตัวเองมาเดินหลงอยู่ในโซนสวนพฤกษศาสตร์หลังคณะวิศวะฯ กับรุ่นพี่ตัวอันตรายนี่ได้ยังไงเนี่ย! “เดินระวังหน่อยสิครับคุณพีท ทางมันมืดนะ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นชิดริมใบหู จนความอุ่นร้อนจากลมหายใจของคนพูดเป่ารดลาดไหล่ฉันอย่างจงใจ ร่างสูงโปรดปรานในชุดช็อปสีเข้มก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว แถมระยะห่างระหว่างเราตอนนี้มันแคบเสียจนฉันได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นสะอาดปนกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของพี่วาฬลอยวนอยู่รอบตัว ฉันรีบถอยหลังกรูดจนสะโพไปชนเข้ากับลำต้นของต้นไม้ใหญ่เข้าอย่างจัง “ถะ... ถอยไปเลยนะรุ่นพี่! จะมาเดินเบียดอะไรนักหนาเนี่ย ทางออกอยู่โน่นต่างหากเล่า!” “อ้าว ก็เห็นเดินเลี้ยวตามผมมาต้อยๆ นึกว่ากลัวผีจนอยากให้จูงมือซะอีก” รุ่นพี่วาฬหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบภายใต้แสงไฟสลัวจากเสาไฟริมทางเดินทอประกายพราวระยับ ชนิดที่มองปราดเดียวก็รู้ว่ากำลังนึกสนุกและอยากแกล้งฉันให้ตายใจละลายเล่นแน่ๆ “ใครเดินตาม! อย่ามามโนนะ!” ฉันเชิดหน้าเถียงกลับทันควัน แม้ว่าในใจตอนนี้จะเต้นรัวเป็นกลองเพลไปแล้วก็ตาม “ก็รุ่นพี่นั่นแหละบอกว่าจะพามาเอาชีทสรุปโครงงาน ทำไมพาเดินมาทางเปลี่ยวๆ แบบนี้เนี่ย คิดไม่ซื่อหรือไง!” “ถ้าบอกว่าคิดไม่ซื่อจริงๆ... จะทำไมล่ะครับ?” น้ำเสียงหยอกเย้าที่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาดื้อๆ ทำเอาฉันถึงกับพูดไม่ออก สมองที่เคยประมวลผลคำด่าได้รวดเร็วดั่งแสงตอนนี้กลับชัตดาวน์ไปชั่วขณะ เมื่อจู่ๆ ร่างสูงก็ก้าวเข้ามาประชิดอีกครั้ง พร้อมกับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของฉันไว้แน่น กรี๊ด! มือปลาหมึก! นี่มันมือปลาหมึกชัดๆ! “ปล่อยเลยนะ!” ฉันโวยวายพร้อมกับพยายามบิดข้อมือหนี แต่มีหรือที่แรงเด็กนิเทศฯ ตัวแค่นี้จะสู้แรงหนุ่มวิศوةดีกรีนักกีฬาบาสเกตบอลได้ ยิ่งฉันดิ้น ปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาก็ยิ่งกระชับวงล้อมรอบข้อมือฉันแน่นขึ้น จนผิวเนื้อสัมผัสกันแนบสนิท และที่ร้ายไปกว่านั้น... นิ้วเรียวยาวของเขาก1ำลังสอดประสานเข้ามาตามร่องนิ้วของฉันทีละนิดอย่างถือวิสาสะ! บ้าเอ๊ย... ทำไมมือรุ่นพี่ถึงได้อุ่นขนาดนี้วะเนี่ย “บอกให้ปล่อยไงเล่า รุ่นพี่วาฬ!” ฉันเงยหน้าขึ้นมองค้อนตาควายใส่คนฉวยโอกาส แต่พอสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่ทอดมองมาด้วยแววตาอ่อนโยนแบบที่หาดูได้ยาก คำด่าทอทั้งหมดก็พลันจุกอยู่ที่ลำคอทันที บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะเงียบลงไปถนัดตา มีเพียงเสียงใบไม้ไหวตามแรงลมและเสียงหัวใจสองดวงที่ดังแข่งกัน “มือเหนียวจังนะเรา” พี่วาฬเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ทว่าแฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ที่มุมปาก “ไหนบอกว่าเกลียดนักไง ทำไมตอนนี้ไม่เห็นดึงมือออกล่ะครับ” “ใครว่าผมไม่ดึง! นี่ไง! ปล่อยนะโว้ย!” ฉันแกล้งทำเป็นเหวี่ยงแขนสุดแรงเกิดเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ แต่สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นสร้อยคอรูปปลาวาฬที่โผล่พ้นคอเสื้อช็อปของเขาออกมาพอดี... สร้อยเส้นเดิมที่ซ่อนความลับบางอย่างเกี่ยวกับเราสองคนเอาไว้ ความลับที่ว่า... ทำไมเขาถึงจำเรื่องราวในวัยเด็กของเราได้แม่นยำนัก ในวินาทีที่ฉันกำลังจะอ้าปากทวงถามเรื่องสร้อยเส้นนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกางเกงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ติ๊ง!* ฉันชะงัก รีบดึงมือออกจากอุ้งมืออุ่นของเขาโดยอัตโนมัติแล้วควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างรวดเร็ว ปรากฏว่าเป็นข้อความจากยัยมีน เพื่อนสนิทตัวแสบที่ส่งรูปแอบถ่ายฉันกับพี่วาฬเมื่อกี้มาให้ พร้อมกับข้อความสั้นๆ แต่ทำเอาฉันอยากจะมุดดินหนี *[มีนตัวแม่]: อุ๊이! มือปลาหมึกจับมือแมวน้อยแล้วค่ะแม่! สรุปนี่พากันท้องร่องสวนไหนคะเนี่ย ฟินจนชั้นต้องจิกหมอนขาดไปสามใบแล้วมั้ง!* ตาย... ฉันอยากจะตายตรงนี้จริงๆ ให้ตายเถอะยัยมีน! ทว่าในจังหวะที่ฉันกำลังจะพิมพ์ข้อความด่าเพื่อนกลับไปนั้นเอง ปลายนิ้วอุ่นจัดคู่เดิมก็เอื้อมมาแตะลงบนหน้าจอโทรศัพท์ของฉันเบาๆ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังอยู่ใกล้จนขนลุกซู่ “ไม่ต้องสนใจหรอกครับ... สนใจคนตรงหน้าก่อนดีกว่า” ฉันสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้เสียจนปลายจมูกของเราเกือบจะแตะกันอยู่แล้ว ดวงตาคู่นั้นไม่ได้ฉายแววหยอกเล่นเหมือนทุกที แต่มันเต็มไปด้วยความจริงจังบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจของฉันสะดุดกึก “วะ... ว่าไงนะ” ฉันเสียงสั่นโดยไม่รู้ตัว รุ่นพี่วาฬยิ้มมุมปาก ยิ้มแบบที่ฉันเกลียดนักเกลียดหนาเพราะมันทำให้ใจฉันสั่นทุกที ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้ขยับเอื้อนเอ่ยประโยคที่ทำเอาโลกทั้งใบของฉันหยุดหมุนลงในเสี้ยววินาทีนั้น “ที่ถามว่าคิดไม่ซื่อหรือเปล่า... พี่ไม่ได้พูดเล่นนะครับ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาใจฟูด้วยกันในตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นต่อว่าพีทจะรับมือกับรอยยิ้มนี้ยังไงในตอนหน้าค่ะ!