ความลับของสร้อยเส้นนั้น

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของพีทสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องพักยามดึก ข้อความจากบัญชีปริศนายังคงทิ้งร่องรอยความเย็นเยียบเอาไว้บนหน้าจอ แต่ในหัวของเด็กปีหนึ่งคณะนิเทศฯ กลับไม่ได้หวาดกลัวเรื่องคำขู่ในแชตนั้นเลยสักนิด สิ่งเดียวที่รบกวนจิตใจของพีทในตอนนี้ คือสัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือหนาของรุ่นพี่วิศวะฯ ที่เพิ่งวางทาบลงบนหัวเมื่อช่วงหัวค่ำ... และโซ่เงินเกลี้ยงเกลาพร้อมจี้รูปปลาวาฬตัวเล็กๆ ที่ตอนนี้ถูกซ่อนไว้ใต้เสื้อยืดตัวเก่งของตัวเอง "ให้ตายเถอะ... นี่ฉันกำลังบ้าไปกันใหญ่แล้วใช่ไหมเนี่ย" พีทพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางทิ้งตัวลงนอนหงายแผ่หลาบนอนบนเตียงนอนนุ่ม มือเรียวยกสร้อยคอเส้นนั้นขึ้นมาพิจารณาอีกครั้งภายใต้แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียง โลหะสีเงินสะท้อนแสงระยิบระยับ มันดูเรียบง่ายจนไม่น่าจะมีราคาค่างวดอะไรมากมาย แต่ทำไมนะ... ทำไมเวลารุ่นพี่วาฬพูดถึงมัน แววตาคู่นั้นถึงได้ดูไหววูบเหมือนซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ตลอดเวลา ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน ดึงสติของพีทให้หลุดออกจากภวังค์ เด็กหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความฉงน ใครกันที่จะมาเคาะห้องเอาป่านนี้? หรือจะเป็นพวกแก๊งเพื่อนตัวแสบที่นึกครึ้มอยากจะมาหาเรื่องป่วนตอนตีสอง? พีทก้าวลงจากเตียงด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย เดินไปกระชากลูกบิดประตูเปิดออกอย่างแรง พร้อมที่จะพ่นคำด่าใส่หน้าคนกวนประสาทเต็มที่ "พวกแกนี่นะ บอกว่าดะ—" คำพูดทั้งหมดกลืนหายลงไปในลำคอทันที เมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่หน้าห้องไม่ใช่เพื่อนสนิทจอมกวนคนไหนเลย แต่เป็นร่างสูงโปรดของรุ่นพี่ปีสามคณะวิศวะฯ เจ้าของฉายาไมโครเวฟเดินได้ที่เพิ่งวนเวียนอยู่ในความคิดของเขาเมื่อกี้ต่างหาก! วายยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ สร้อยคอเสื้อฮู้ดสีดำตัวโปรดถูกสวมทับด้วยเสื้อแจ็กเก็ตยีนเซอร์ๆ ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่พีทด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ รอยยิ้มที่ทำเอาคนมองใจกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "ดึกป่านนี้แล้ว ยังไมกอดหมอนนอนอีกเหรอครับเด็กดื้อ... หรือว่านอนรอพี่มาเคาะห้องอยู่พอดี?" วายเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนละลาย พีทรีบดึงสติกลับมาแล้วทำท่าจะดันประตูใส่หน้าทันที "รุ่นพี่! นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วครับถึงมาเดินเร่ร่อนหน้าห้องคนอื่นเนี่ย แล้วใครรอกัน! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยนะ!" แต่วายไวish กว่า มือหนายื่นเข้าไปขวางขอบประตูเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงผลักน้อยนิดของพีทจึงกลายเป็นการเอาตัวไปเบียดชิดกับแผงอกกว้างของอีกฝ่ายโดยปริยาย กลิ่นน้ำหอมเจือจางผสมกับกลิ่นอายฝนยามค่ำคืนโชยเข้าจมูกจนพีทต้องรีบผถอยหลังกรูด ใบ้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "ถอยไปเลยนะ! มาทำไมเนี่ย ดึกดื่นป่านนี้คนอื่นเขาจะนอนกันหมดแล้ว!" พีทโวยวายกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะ วายหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ขายยาวก้าวล้ำเข้ามาในห้องพักของรุ่นน้องตัวแสบหน้าตาเฉยราวกับเป็นเจ้าของห้อง ปิดประตูลงกลอนเสร็จสรรพโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตแม้แต่น้อย "พี่ไม่ได้มาเดินเร่ร่อนสักหน่อย... พี่แค่บังเอิญผ่านมา แล้วก็บังเอิญเห็นไฟห้องเรายังเปิดอยู่ แล้วก็บังเอิญเป็นห่วงกลัวว่าจะมีใครแถวนี้แอบนั่งเครียดเรื่องแชตปริศนาเมื่อตอนเย็น" วายพูดพลางเดินตรงไปทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของพีทอย่างถือวิสาสะ พีทชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "ทะ... รู้ได้ยังไงว่าผมโดนส่งแชตอะไรมา?" วายหันมามองหน้าเด็กหนุ่มนิ่ง รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่จางหายไป เหลือเพียงแววตาที่ลึกล้ำและจริงจังจนพีทไม่กล้าสบตาตรงๆ "โลกโซเชียลมันแคบจะตายไปน้องพีท... โดยเฉพาะเรื่องที่มีคนพยายามจะขุดคุ้ยเรื่องเก่าๆ ในค่ายอาสาปีนี้" วายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้เด็กหนุ่มทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง จนพีทต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "รุ่นพี่หมายความว่ายังไง..." พีทกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "เรื่องเก่าอะไร? เรื่องที่รุ่นพี่ปิดบังไว้เกี่ยวกับสร้อยเส้นนี้เหรอ?" พูดจบ พีทก็ยกมือขึ้นแตะจี้รูปปลาวาฬที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้าโดยสัญชาตญาณ วายชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นการกระทำนั้น ดวงตาคมมองตามปลายนิ้วเรียวที่กุมสร้อยเส้นนั้นไว้ สายตาคู่นั้นไหววูbรุนแรงราวกับคลื่นใต้น้ำ ก่อนที่เจ้าตัวจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของพีทที่กำลังกำสร้อยไว้ ดึงมือออกช้าๆ อย่างอ่อนโยน ไม่ได้ใช้แรงบังคับแต่กลับทำให้พีทขัดขืนไม่ได้เลย นิ้วเรียวอุ่นจัดของรุ่นพี่เกี่ยวเอาเส้นสร้อยเงินให้หลุดออกมาจากคอเสื้อของพีท เผยให้เห็นจี้ปลาวาฬตัวน้อยที่ห้อยอยู่กลางอกบาง ทั้งสองคนยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจของกันและกันที่ดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ "อยากรู้จริงๆ เหรอครับ ว่าทำไมพี่ถึงให้สร้อยเส้นนี้กับเรา..." วายกระซิบเสียงแผ่วเบา ริมฝีปากอยู่ห่างจากใบหูของพีทแค่เพียงคืบเดียว จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม พีทรู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น ทำได้แค่พยักหน้าน้อยๆ อย่างคนไร้เรี่ยวแรง วายยกยิ้มมุมปาก สายตาคมมองลึกล้ำเข้าไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววสับสนระคนอยากรู้ "งั้นก็ตั้งใจฟังให้ดีนะ... เพราะพี่จะพูดมันแค่วันนี้วันเดียว" นิ้วอุ่นเกลี่ยไล้กรอบหน้าของพีทเบาๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเด็กนิเทศฯ หยุดหมุนไปชั่วขณะ "สร้อยเส้นนี้... ไม่ได้มีไว้แค่ให้เด็กดื้อใส่เล่นแก้เหงหรอกนะ แต่มันคือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่า... ต่อให้คนอื่นจะพยายามขุดคุ้ยความลับในอดีตขึ้นมาทำลายเรายังไง..." วายเว้นจังหวะนิดหนึ่ง ก้มลงกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อยจนคนฟังหัวใจเหลวเป๋ว "...พี่ไม่มีทางยอมปล่อยให้ใครมาทำร้ายเจ้าของสร้อยเส้นนี้เด็ดขาด... เหมือนกับเมื่อสามปีก่อน..." สิ้นคำพูดนั้น แววตาของวายก็ฉายประกายบางอย่างออกมา เป็นประกายที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเด็ดเดี่ยวในเวลาเดียวกัน... และก่อนที่พีทจะทันได้เอ่ยถามอะไรต่อ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นตัดความเงียบ *ติ๊ง!* พีทสะดุ้งสุดตัว เหลเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่ข้อความจากบัญชีปริศนา... แต่เป็นข้อความจากเพื่อนสนิทในกลุ่มที่ส่งลิงก์ข่าวเก่าเมื่อสามปีก่อน พร้อมกับแคปชันสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของพีทเย็นเฉียบลงในพริบตา *[แก๊งเพื่อนตัวแสบ]: "มึง! กูเจอรูปนี้ในเว็บเด็กดีว่ะ... คนที่ยืนข้างรุ่นพี่วาฬในข่าวอุบัติเหตุที่ค่ายอาสาเมื่อสามปีก่อน... หน้าตาโคตรเหมือนคนในครอบครัวมึงเลยวะพีท!"* พีทช็อกค้าง มือที่ถูกวายกุมไว้อยู่ค่อยๆ เย็นเฉียบลง เด็กหนุ่มหันขวับกลับมามองหน้าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้สร้อยรูปปลาวาฬเส้นนี้... กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีนี้เอง! ติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ รี้ดที่รักของชาพีชหวานน้อย! 🍑✨