ใครกันนะที่ขี้หึง

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของพีทสว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนแชตที่ดังแทรกความเงียบงันภายในห้องสมุดคณะนิเทศศาสตร์ แต่วินาทีนี้ สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเด็กปีหนึ่งอย่างพีทไม่ใช่ตัวหนังสือบนหน้าจอ หากแต่เป็นร่างสูงโปร่งของ ‘พี่วาฬ’ รุ่นพี่ปีสามคณะวิศวะฯ ที่กำลังนั่งเท้าคางมองตรงมาด้วยรอยยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มแบบที่พีทตั้งฉายาให้ในใจว่า ‘รอยยิ้มไมโครเวฟ’ ที่ขยันปล่อยความอบอุ่นเรี่ยราดจนหัวใจคนมองปั่นป่วนไปหมด “มองอะไรเล่าครับพี่” พีทรีบหลบสายตา แสร้งทำเป็นสนใจชีทสรุปวิชาประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ตรงหน้า ทั้งที่ในหัวยังติดค้างกับประโยคกำกวมที่อีกฝ่ายเพิ่งทิ้งไว้เมื่อคืนก่อน *“ถ้าวันหนึ่งพี่ต้องหายไปจากตรงนี้จริงๆ พีทจะ... คิดถึงพี่บ้างไหมครับ?”* ให้ตายเถอะ นี่มันมุกจีบสาขาไหนกัน ทำไมมันถึงได้ทำเอาคนนอนไม่หลับไปค่อนคืนแถมยังตื่นมาพร้อมอาการตาโหลแบบนี้ล่ะคะ! ครืดดด— แรงสั่นสะเทือนเบาๆ จากโทรศัพท์บนโต๊ะดึงสติของพีทให้กลับมาที่หน้าจออีกครั้ง ข้อความจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิตเด้งขึ้นมา ชื่อของรุ่นพี่ปีสองคณะบริหารธุรกิจอย่าง ‘พี่กรณ์’ ปรากฏหราอยู่พร้อมกับข้อความทักทายที่ทำเอาพีทขมวดคิ้วมุ่น *[Korn_Bz]: น้องพีท ว่างอยู่ไหมครับ พอดีพี่มีเรื่องจะปรึกษาเรื่องโปรเจกต์งานแต่งบูธคณะหน่อย สนใจไปนั่งคุยกันที่คาเฟ่หน้ามอไหม เดี๋ยวพี่เลี้ยงกาแฟกับเค้กช็อกโกแลตที่น้องชอบเลย* พีทอ่านข้อความนั้นแล้วกะพริบตาปริบๆ ยังไม่ทันได้กดพิมพ์ตอบอะไร เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยก็ดังขึ้นเหนือหัว พร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มผสมกลิ่นสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของคนตัวโต “คุยกับใครอยู่เหรอครับ หน้าจอถึงได้เครียดขนาดนั้น... หรือว่าหนุ่มบริหารคนนั้นอีกแล้ว?” วาฬชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ จนปลายจมูกแทบจะชนกับแก้มใสของคนเด็กกว่า พีทสะดุ้งโหยงรีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโต๊ะแทบไม่ทัน ความร้อนผ่าวพุ่งขึ้นมาที่ใบูและพวงแก้มโดยอัตโนมัติ ไม่ใช่เพราะเขามีความลับอะไรหรอกนะคะ แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปจนได้ยินเสียงลมหายใจต่างหากล่ะที่อันตรายต่อหัวใจดวงน้อยๆ ของเด็กนิเทศฯ คนนี้เหลือเกิน! “ยุ่... ยุ่งน่าพี่วาฬ! ใครหนุ่มบริหารอะไรเล่า เขาก็แค่รุ่นพี่ทักมาเรื่องงานต่างหาก” พีทแกล้งทำเป็นเสียงดังกลบเกลื่อนความพิรุธ พร้อมกับใช้มือผลักไหล่กว้างให้ออกห่าง แต่วาฬกลับไวกว่า คว้าข้อมือบางเอาไว้ด้วยปลายนิ้วอุ่นๆ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างหยอกเย้า “เรื่องงานเหรอครับ? แต่พี่เห็นส่งยิ้มให้หน้าจอจนแก้มแทบปริเนี่ยนะ งานหรือขนมหวานกันแน่หื้ม... เจ้าเด็กดื้อ” น้ำเสียงทุ้มที่ทิ้งท้ายด้วยคำว่า ‘เด็กดื้อ’ ทำเอาพีทรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนอยู่ในท้อง ปากก็อยากจะเถียงกลับไปเหลือเกินว่าตัวเองไม่ใช่เด็ก แถมยังไม่ได้สนใจขนมหรือรุ่นพี่คนไหนทั้งนั้น แต่พอเงยหน้าขึ้นไปสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่พราวระยับด้วยความเอ็นดูคู่นั้น คำพูดทุกคำก็พลอยติดอยู่ที่ลำคอ ให้ตายเถอะ... คนอะไร ทำไมถึงได้ดาเมจรุนแรงขนาดนี้ทุกครั้งที่เข้าใกล้กันนะ! “ผมไม่ได้ดื้อสักหน่อย!” พีทฮึดฮัด สะบัดข้อมือออกจากการกุม “แล้วตกลง... จะไปกินกาแฟกับเขารึเปล่าล่ะครับ?” วาฬเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดจางๆ ที่ต่อให้เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้แค่ไหน พีทก็ยังพองลมในแก้มจับสังเกตได้ทัน “เห็นเขาทุ่มทุนสร้างขนาดนั้น ชวนกินทั้งกาแฟทั้งเค้ก... ระวังจะติดใจความใจAของรุ่นพี่เขาจนลืมพี่คนนี้ไปเลยนะ” พีทชะงักไปนิด ประโยคตัดพ้อแบบทีเล่นทีจริงนั้นทำให้หัวใจที่กำลังเต้นรัวเพราะความเขิน เปลี่ยนจังหวะมาเป็นความประหลาดใจแทน ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองคนพี่อย่างพิจารณา นี่... พี่วาฬกำลังหึงเขาอยู่หรือเปล่านะ? ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว แล้วความซนก็ตามมาติดๆ พีทแกล้งยกยิ้มมุมปาก เลียนแบบท่าทางกวนประสาทของอีกฝ่ายที่ชอบทำใส่ตนอยู่บ่อยๆ “อืม... ก็น่าสนใจนะคะพี่กรณ์ เอ้ย พี่วาฬ!” พีทแกล้งเรียกชื่อสลับกันเพื่อความสะใจ “รุ่นพี่บริหารทั้งใจดีแถมยังสายเปย์ขนาดนั้น พีทควรจะรับข้อเสนอดีไหมนะ พีทว่าเค้กช็อกโกแลตร้านนั้นอร่อยมากเลยด้วย—” *ปึก!* วาฬวางแก้วกาแฟกระดาษลงบนโต๊ะเสียงดังกว่าปกติเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มกวนๆ เมื่อครู่ บัดนี้เรียบตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่พีทนิ่งสนิท บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความอบอุ่นฟีลกู๊ดกลายเป็นความเงียบงันที่กดดันจนพีทเริ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “อยากไปมากเหรอครับ?” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่กลับทรงพลังจนคนฟังต้องสะấuก “งั้นก็ไปสครับ... ไปกินเค้กอร่อยๆ ให้มีความสุขเลย” พูดจบ วาฬก็หมุนตัวเตรียมจะเดินหน리를ออกไปจากโต๊ะศึกษาทันที ท่าทีตัดพ้อแบบเด็กๆ ที่ไม่ค่อยได้เห็นจากรุ่นพี่สายสตรีทคนนี้ทำเอาพีททำตัวไม่ถูก สมองประมวลผลแทบไม่ทันว่าควรจะง้อหรือควรจะล้อต่อดี แต่ยังไม่ทันที่วาฬจะได้ก้าวเท้าพ้นจากล็อกโต๊ะ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของวาฬเองก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *VIBE: คุณมีข้อความใหม่จาก “พิม”* หน้าจอโทรศัพท์ของวาฬสว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความพรีวิวสั้นๆ ที่แม้พีทจะไม่ได้ตั้งใจมอง แต่สายตาก็ปะทะเข้ากับตัวอักษรเหล่านั้นเข้าอย่างจังจนหัวใจกระตุกวูบ *[Pim]: วาฬคะ เย็นนี้ว่างไหมคะ พิมจองร้านเดิมที่เคยชอบไว้แล้วนะ คิดถึงจังเลย...* ร่างสูงชะงักฝีเท้าลงทันที วาฬก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะหันกลับมามองหน้าพีทที่ตอนนี้รอยยิ้มซุกซนเมื่อครู่เลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความตกใจและประกับความน้อยใจที่ฉายชัดผ่านดวงตากลมโต ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างเขาทั้งสองคนอีกครั้งในชั่วพริบตา... และดูเหมือนว่า ปมปัญหาครั้งนี้ จะไม่ใช่แค่เรื่องเล่นๆ ระหว่างรุ่นพี่กับรุ่นน้องเสียแล้วล่ะค่ะ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ รี้ดเดอร์ขา!