ความใกล้ชิดที่เกินต้าน

"หมายความว่ายังไงคะที่ว่าเต็นท์เต็มแล้ว... แล้วเหลือห้องนี้ห้องเดียวเนี่ยนะ?!" เสียงโวยวายของพีทดังแว้ดขึ้นกลางดึก ท่ามกลางบรรยากาศรีสอร์ตบนดอยที่เงียบสงบจนได้ยินเสียงจิ้งรีดเรไรร้องระงม ฉันมองเด็กปีหนึ่งคณะนิเทศฯ ที่ตอนนี้กำลังยืนกอดอกหน้าตาตื่นตระหนกอยู่หน้าประตูห้องพัก VIP ริมหน้าผา มือเรียวข้างหนึ่งชี้สลับไปมาระหว่างหน้าฉันกับเจ้าหน้าที่รีสอร์ตที่ทำหน้าเจื่อนสนิท "คืองี้ครับน้องพีท ทางเราจัดสรรเต็นท์สำหรับกิจกรรมค่ายอาสาปีนี้พลาดไปนิดหน่อย... แล้วพอดี๊พอดี เต็นท์โซน B ที่กางไว้เกิดปัญหาน้ำค้างลงจัดจนชื้นหมด นอนไม่ได้จริงๆ ครับ ส่วนห้องพักเดี่ยวก็เต็มหมดแล้ว เหลือแค่ห้องนี้ห้องสุดท้ายที่รุ่นพี่วาฬเขาจองไว้พอดี..." เจ้าหน้าที่หนุ่มอธิบายเสียงอ่อย ฉันที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ ปรายตามองคนตัวเล็กกว่าที่กำลังหัวเสียจนแก้มนวลขึ้นสีแดงจัดอย่างนึกสนุก มุมปากหยักยิ้มขึ้นบางๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว "อ้าว, ก็ตามนั้นแหละครับน้องพีท หรือว่าเราอยากจะไปนอนตากน้ำค้างข้างนอกให้ปอดบวมเล่นล่ะครับ หืม?" ฉันจงใจลากเสียงกวนประสาทใส่ พร้อมกับขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนได้กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ลอยมาจากกลุ่มผมของอีกฝ่าย "ฮื่อ! ทำไมต้องเป็นห้องเดียวกับรุ่นพี่วาฬด้วยเล่า! คนอื่นตั้งเยอะแยะทำไมไม่ไปนอนกับไอ้แจ๊สไอ้ปอนด์นู่น!" พีทสะบัดหน้าหนี ทำท่าฮึดฮัดเหมือนแมวเปอร์เซียเวลาโดนขัดใจจนหนวดกระดิก น่าเอ็นดูเสียจนฉันเกือบจะเผลอยื่นมือไปหยิกแก้มนั้นเข้าจริงๆ "เพื่อนเรามันนอนกรนเสียงดังกันหมดแล้วครับ ขืนเข้าไปนอนด้วย มีหวังเราไม่ได้นอนกันพอดี... อีกอย่าง พี่เป็นคนสุภาพบุรุษพอนะ ไม่กินเด็กกลางดึกหรอกน่า" ฉันแกล้งกระแซะเข้าไปใกล้ พร้อมกับคว้ากุญแจห้องมาจากมือเจ้าหน้าที่แล้วเปิดประตูผางเข้าไปทันทีโดยไม่รอฟังคำคัดค้าน "รุ่นพี่! นี่มันห้องเตียงเดี่ยวคิงไซส์นะ! แล้วทำไมมันมีแค่เตียงเดียววะเนี่ย!" เสียงอุทานด้วยความตกใจดังตามหลังมาติดๆ เมื่อพีทก้าวเท้าตามเข้ามาในห้องแล้วพบว่าสภาพภายในห้องพักไม่ได้กว้างขวางอย่างที่คิด ตรงกลางห้องมีเตียงนอนขนาดใหญ่โตมโหฬารตั้งตระหง่านอยู่เพียงเตียงเดียว โดยมีโซฟาเบดตัวเล็กๆ อยู่ริมหน้าต่างแค่นั้น ฉันโยนกระเป๋าเป้ลงบนเก้าอี้ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวนอกออกสองเม็ดเผยให้เห็นลำคอแกร่งและผิวเนื้อนماءแดดนิดๆ ก่อนจะหันไปเลິກคิ้วใส่เด็กดื้อที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กลางห้องเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก "ก็นี่แหละครับห้องสุดท้ายที่เหลืออยู่... จะให้นอนโซฟาแข็งๆ นั่น หรือจะมานอนเบียดบนเตียงนุ่มๆ กับพี่ เลือกเอาครับ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแววเจ้าเล่ห์เต็มเปี่ยม พีทกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ดวงตากลมโตมองเตียงนอนสลับกับมองหน้าฉันอย่างชั่งใจ ก่อนจะรีบหันหนีไปทางหน้าต่างแล้วพูดรัวเร็วเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "ผ...ผมไปนอนโซฟาเองก็ได้! ไม่เห็นจะต้องมานอนเตียงเดียวกันเลย บ้าอำนาจชะมัด!" พูดจบ เจ้าตัวก็รีบพุ่งตัวไปคว้าหมอนใบเล็กบนเตียงแล้วทำท่าจะเดินไปนอนขดตัวบนโซฟาแคบๆ นั้นทันที แต่มีหรือที่คนอย่าง 'วาฬ' คนนี้จะยอมปล่อยให้เด็กดื้อต้องไปนอนปวดหลัง พรึบ! ฉันก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวรวดเร็วกว่าที่อีกฝ่ายคาดคิด มือหนาคว้าหมอนใบนั้นกลับมาวางไว้บนเตียงตามเดิม ก่อนจะรวบข้อมือบางทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเดียวแล้วดันตัวอีกฝ่ายให้ถอยหลังไปจนแผ่นหลังนิ่มชนเข้ากับผนังห้องเบาๆ "เฮ้ย! รุ่นพี่ทำอะไรเนี่ย ปล่อยนะ!" พีทตื่นตระหนก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหูขาวสะอาด "ดื้ออีกแล้วนะครับเด็กดี..." ฉันโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรดอยู่ข้างแก้มใส กลิ่นหอมหวานอ่อนๆ จากตัวอีกฝ่ายยิ่งทำให้สติที่พยายามควบคุมไว้เริ่มกระเจิง "โซฟานั่นแคบจะตาย นอนไปมีหวังกระดูกสันหลังเคลื่อนพอดี... อยากให้พี่ต้องอุมาอุ้มไปนอนโรงพยาบาลพรุ่งนี้รึไงครับ?" "ก็... ก็ใครใช้ให้พี่จองห้องแบบนี้เล่า! ถอยไปเลยนะ ตัวหนักจะตาย มาทับผมอยู่ได้!" พีทพยายามใช้มือดันแผงอกฉันให้ออกห่าง แต่แรงน้อยนิดแค่นั้นเทียบไม่ได้เลยกับแรงของคนเป็นพี่ แถมพอยิ่งดิ้น ประชิดตัวกันแบบนี้ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของฉันก็ยิ่งโอบล้อมพื้นที่รอบตัวเขาไว้จนหมด escape ไปไหนไม่ได้ ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างเราชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของใครบางคนที่เต้นโครมครามจนฉันสัมผัสได้ผ่านแผ่นอกที่แนบชิดกัน ฉันมองสบตาคู่สวยที่ฉายแววสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัดริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า บรรยากาศรอบตัวมันช่างเป็นใจเสียจนความยับยั้งชั่งใจที่สะสมมานานเริ่มสั่นคลอน จังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของพีทก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันแชตที่ดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบ *(เตือนภัยแชต: หน้าจอโทรศัพท์โชว์ข้อความจากเพื่อนในกลุ่มเด้งขึ้นมา: "ไอ้พีท ถึงไหนแล้ววะ หรือว่าโดนรุ่นพี่วาฬกินตับไปแล้ว 55555555555555555555555")* พีทสะดุ้งสุดตัว รีบเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายแล้วพยายามจะเอื้อมมือไปคว้ามือถือมาปิด แต่ฉันไวish กว่า คว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นมาถือไว้เองเสียก่อน "อื้ม... เพื่อนเรานี่ตาถึงดีเหมือนกันนะครับเนี่ย" ฉันหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "รุ่นพี่วาฬ! เอาคืนมานะ! ห้ามอ่านแชตผมนะเว้ย!" พีทหน้าแดงแจ๋ ร้องโวยวายเสียงหลงพยายามจะแย่งมือถือคืน มือเรียวเล็กปัดป่ายไปทั่วจนเผลอคว้าปกเสื้อฉันไว้แน่นเพื่อยึดทรงตัว ในจังหวะที่ยื้อแย่งกันไปมา หน้าของเราจึงยิ่งขยับเข้ามาใกล้กันมากขึ้นไปอีก ชนิดที่ปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจในอกเต้นรัวระส่ำไม่เป็นจังหวะ ฉันหยุดนิ่งค้าง ปล่อยให้มือข้างที่ถือโทรศัพท์ทิ้งลงข้างลำตัว ส่วนมืออีกข้างค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปโอบเอวบางของอีกฝ่ายไว้หลวมๆ เพื่อไม่ให้เจ้าตัวล้มลงไป ดวงตากลมโตนิ่งค้างไปชั่วขณะเมื่อเงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉันในระยะประชิด ความใกล้ชิดที่เกินต้านทานนี้ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีเสียงโวยวาย ไม่มีคำแก้ตัว มีเพียงเสียงลมหายใจและสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูด พีทเม้มริมฝีปากแน่น แก้มใสขึ้นสีแดงจัดยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคู่นั้นไหวระริกราวกับกำลังลังเลใจกับความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในใจ ฉันจ้องมองริมฝีปากนุ่มที่อยู่ห่างแค่คืบ ก่อนจะตัดสินใจขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ชิดขึ้นอีกนิด ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนแผ่วเบา ขณะที่เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงพร่าพร่าที่สั่นไหวเล็กน้อย "ถ้าเพื่อนเราทายถูกขึ้นมา... พีทคิดว่า... พี่ควรจะเริ่มกินเด็กคนนี้จากตรงไหนก่อนดีล่ะครับ?" สิ้นคำพูดนั้น พีทก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจจนแทบหยุดหายใจ ร่างกายแข็งทื่อไปในทันที ขณะที่ปลายนิ้วเรียวที่กำเสื้อฉันอยู่เผลอจิกแน่นขึ้นด้วยความตื่นตระหนก... และก่อนที่สมองจะทันได้สั่งการอะไร ปลายนิ้วของฉันก็เผลอกดส่งข้อความเสียงยาวเหยียดที่พิมพ์ค้างไว้ในหน้าจอแชตส่วนตัวของพีท... ส่งตรงเข้ากลุ่มแชตแก๊งเพื่อนสนิทของเจ้าตัวไปเสียแล้ว! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและฟินไปกับความสัมพันธ์สุดละมุนคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!