เสียงหัวใจที่เต้นรัว

ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนแชตจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนหัวเตียงดังขึ้นเป็นครั้งที่สิบแปดของคืนนี้ และแน่นอนว่าฉัน... พีท เด็กปีหนึ่งนิเทศศาสตร์ผู้กำลังนอนเอาหน้าซุกหมอนใบโตจนแทบหายใจไม่ออก ก็สะดุ้งสุดตัวทุกครั้งที่ได้ยินเสียงมัน ให้ตายเถอะค่ะคุณผู้ชม! นี่มันตีสองสี่สิบนาทีแล้ว ทำไมฉันถึงยังตาสว่างโร่แถมหัวใจยังเต้นรัวเป็นกลองเพลแบบนี้วะคะเนี่ย! ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนตอนที่นิ้วเจ้ากรรมดันเผลอกดส่งข้อความเสียงสารภาพความในใจ—ที่ทั้งตัดพ้อ ทั้งเขินอาย และแอบชมว่ารุ่นพี่หน้ามึนอย่างพี่วาฬเป็นไมโครเวฟเดินได้—เข้าไปในกลุ่มแชตแก๊งเพื่อนสนิทของเจ้าตัวแบบ, ตัวเป็นๆ และไม่มีทางกด “ยกเลิกข้อความสำหรับทุกคน” ได้ทันเพราะมันเกินเวลาห้านาทีมาโขแล้ว! ย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัววนไปวนมาเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง *“ฮือออออ พี่วาฬบ้า! มาทำดีด้วยอยู่ได้ ใครจะไปทนไหววะคะเนี่ย... ถ้าคืนนี้ฉันนอนไม่หลับเพราะพี่รับผิดชอบด้วยนะเว้ย!”* เสียงหวานๆ เจือความงอแงของตัวเองที่ดังผ่านลำโพงโทรศัพท์ในห้องแชตกลุ่ม *“สมาคมคนรักวิศวะ (ที่มีแต่เพื่อนพี่วาฬแซว)”* ตอนนั้น ทำเอาฉันอยากจะมุดแผ่นดินหนีลงไปถึงแก่นโลกให้รู้แล้วรู้รอด กลุ่มเพื่อนตัวดีของพี่เขาพากันส่งสติกเกอร์รูปปิ้งย่างและระเบิดปรมาณูกันให้วุ่นวาย ชนิดที่เรียกว่าต่อให้ตอนนี้ฉันตายแล้วเกิดใหม่ก็ยังอายไม่หายค่ะ! ฉันพลิกตัวจากท่านอนคว่ำมาเป็นหงาย แขนเรียวยกขึ้นก่ายหน้าผาก ดวงตากลมโตมองเพดานห้องนอนสีขาวในความมืดสนิท พลางถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่ร้อยของคืน ก๊อกๆ... "ไอ้พีท! นอนยังวะเพื่อนรัก" เสียงทุบประตูปนเสียงหัวเราะคิกคักของ 'ไอ้กรณ์' เพื่อนสนิทร่วมคณะดังขึ้นเบาๆ จากหน้าห้อง พร้อมกับเสียงแง้มประตูแกล้งๆ "หรือว่ากำลังนั่งเขินจนตัวบิดอยู่ที่เตียงวะ ฮั่นแน่—" "ไสหัวไปนอนเลยนะไอ้กรณ์!" ฉันตะโกนสวนกลับไปเสียงดังลั่นห้อง ทั้งหมอน ทั้งตุ๊กตากระต่ายเน่าเลยกลายเป็นอาวุธระบายอารมณ์ที่ถูกปาใส่ประตูดังปัง! เสียงหัวเราะคิกคักของเพื่อนตัวแสบเคลื่อนตัวห่างออกไปตามทางเดินแล้ว แต่หัวใจเจ้ากรรมของฉันนี่สิคะ... ทำไมมันยังไม่ยอมสงบลงสักที มือเรียวบางเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดหน้าจออีกครั้ง นิ้วเรียวไถหน้าจอเข้าแอปพลิเคชันสีเขียวโดยอัตโนมัติอย่างไร้การควบคุม ห้องแชตส่วนตัวระหว่างฉันกับ *'พี่วาฬคนกวน'* ยังคงขึ้นสถานะ Online อยู่... ให้ตายเถอะ เขาก็ยังไม่นอนเหมือนกันเหรอคะเนี่ย? หรือว่ากำลังนั่งฟังข้อความเสียงยาวเหยียดนั่นซ้ำไปซ้ำมาแล้วหัวเราะเยาะความโบ๊ะบ๊ะของฉันอยู่กันแน่! แค่คิดว่าใบหล่อๆ ร้ายๆ กับรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์นั่นกำลังยิ้มขำความโป๊ะแตกของตัวเอง หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ร้อนผ่าวไปหมดทั้งใบหน้าแม้ในห้องจะเปิดแอร์เย็นฉ่ำก็ตาม [P'Whan]: นอนไม่หลับเหครับเด็กดื้อ หรือว่ากำลังคิดถึงพี่อยู่กันแน่หื้ม? จู่ๆ ข้อความแชตใหม่ก็เด้งขึ้นมาขัดจังหวะความคิดในหัว ทำเอาฉันสะดุ้งเฮือกจนเกือบทำโทรศัพท์ร่วงใส่หน้าผากตัวเอง ให้ตายเถอะ! นี่เขาแอบมองกล้องวงจรปิดในห้องฉันหรือไง ทำไมถึงรู้ทันตลอดเวลาเลยวะคะ! [Pete_The_Star]: ใครคิดถึงพี่กัน! อย่ามามโนนะร้อยวันพันปีไม่เคยทักดึกดื่น! ฉันรีบพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความรวดเร็ว ปลายเล็บจิกเข้ากับหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความหมั่นไส้ผสมความเขินที่ตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ [P'Whan]: หูย... พิมพ์ปฏิเสธเร็วจัง แบบนี้เขาเรียกว่าร้อนตัวหรือเปล่าครับเนี่ย? แล้วก็... ข้อความเสียงเมื่อกี้ ที่บอกว่า *'ถ้าคืนนี้ฉันนอนไม่หลับเพราะพี่รับผิดชอบด้วยนะเว้ย'* เนี่ย... จะให้พี่รับผิดชอบยังไงดีล่ะครับ หืม? รับผิดชอบด้วยการเป็นแฟนเด็กนิเทศฯ คนนี้ตลอดไป... ดีไหมนะ? ตู้ม! เหมือนมีพลุร้อยนัดถูกจุดขึ้นกลางใจในวินาทีนั้น หน้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาจนแทบจะระเบิดเป็นโกโก้คランチ มือไม้สั่นเทาจนแทบถือโทรศัพท์ไว้ไม่อยู่ ประโยคหยอกเย้าหน้าตายแต่แฝงความจริงจังแบบนั้น... มันโกงกันชัดๆ เลยนี่คะ! พี่วาฬเป็นไมโครเวฟเดินได้หรือเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์กันแน่ ทำไมถึงขยันปล่อยความอบอุ่น(ที่โคตรอันตรายต่อหัวใจ)ออกมาพร่ำเพรื่อแบบนี้วะเนี่ย [Pete_The_Star]: พี่วาฬ! หยุดพูดจาแปลกๆ เลยนะ! ใครจะไปอยากเป็นแฟนพี่กัน บ้าบอที่สุด! [P'Whan]: ปากแข็งจังนะเราเนี่ย... งั้นไม่อยากพิมพ์คุยแล้วล่ะครับ ง่วงจัง... ออกมาเปิดระเบียงห้องให้หน่อยสิ พอดีพี่ซื้อนมจืดกับขนมปังปิ้งร้านโปรดมาฝากเด็กแถวนี้ กลัวว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้จะตื่นมาตาโหลแล้วไม่สวย ฉันขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง นมจืดกับขนมปังปิ้ง? อะไรของเขา ดึกดื่นป่านนี้เนี่ยนะ? ด้วยความสงสัยระคนอยากรู้ สองขาเรียวเลยก้าวลงจากเตียงย่องเบาเดินตรงไปยังระเบียงห้องพักที่อยู่ชั้นสอง มือเรียวดึงผ้าม่านสีทึบออกแล้วผลักบานประตูกระจกออกไปรับลมยามค่ำคืนเบาๆ และภาพที่ปรากฏตรงหน้า... ก็ทำเอาลมหายใจของฉันสะดุดกึกไปในทันที ร่างสูงโปรดของรุ่นพี่วิศวะปีสามในชุดเสื้อยืดสีดำตัวเก่งกับกางเกงวาสาสบายๆ กำลังยืนพิงรั้วระเบียงห้องของฉันอยู่... มือหนาข้างหนึ่งถือกล่องขนมปังปิ้งอุ่นๆ ส่วนอีกข้างถือโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอยังคงสว่างวาบ ดวงตาคมกริบคู่นั้นเงยขึ้นสบตากับฉันพอดี พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากส่งมาให้ "ลงมาเปิดประตูให้หน่อยสิครับ..." เสียงทุบเบาๆ ที่ระเบียงกระจกพร้อมกับเสียงกระซิบผ่านโทรศัพท์ดังขึ้นไล่เลี่ยกัน "หรือจะให้ปีนระเบียงเข้าไปหาดีล่ะ หื้ม... น้องพีท?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาหวีดความละมุนของพี่วาฬกับน้องพีทด้วยกันนะคะ รักนะงับ! ❤️