หวงแหละดูออก

"เลิกทำหน้าเหมือนคนกินยาขมได้แล้วครับคุณน้องพีท พี่แค่ช่วยถือของเองนะ ไม่ได้จะเอาไปขายตลาดนัดสักหน่อย" "ก็พี่วาฬเล่นเดินตามต้อยๆ เหมือนหมาหวงก้างแบบนี้ ใครเขาจะไปมีสมาธิเลือกซื้อหนังสือนิยายกันล่ะครับ!" ฉันกอดอกแน่น พยายามทำหน้าดุใส่ร่างสูงโปร่งที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ข้างๆ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของรุ่นพี่คนนี้กำลังทำให้หัวใจของพีททำงานหนักเกินไปแล้วนะ! คือจะอบอุ่นเกินไปไหม ทั้งถือถุงหนังสือพะรุงพะรัง ไหนจะคอยกันคนเดินเบียด ทั้งที่ตัวเองก็เป็นถึงเดือนวิศวะฯ ที่สาวๆ ในร้านหนังสือนี่มองตามกันตาเป็นมัน "หวงก้างเหรอ? หืม..." วาฬขยับเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นสบู่อ่อนๆ "แล้วที่หวงน่ะ... หวงก้าง หรือหวงคนเดินตามกันแน่ครับ?" "หวงตีนไงครับ! ถอยไปเลยนะ" ฉันแหวใส่ กลบเกลื่อนความร้อนที่เห่อขึ้นมาบนใบหน้าจนถึงใบหู ไอ้ท่าทางกวนประสาทที่ชอบโน้มตัวลงมาให้จมูกเกือบชนกันเนี่ย มันขี้โกงชัดๆ! "ปากดีจังนะตัวแค่นี้" วาฬแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนายกขึ้นมาขยี้ผมฉันจนยุ่งเหยิง "เมื่อกี้ตอนเห็นน้องคณะนิเทศฯ มาขอไลน์พีท ทำไมต้องดึงแขนพี่ไปกอดแน่นขนาดนั้นล่ะครับ หืม? กลัวเขาแย่งเหรอ?" "ผมไม่ได้กอด! ผมแค่... แค่ลื่น!" "ลื่นเก่งเนอะ ลื่นมาโดนแขนพี่บ่อยๆ แบบนี้ สงสัยพื้นร้านหนังสือต้องปรับปรุงแล้วล่ะมั้ง" คนตัวสูงก้มลงมามองสบตาด้วยแววตาวิบวับเป็นประกาย แววตาที่เหมือนมีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้คนพูดอย่างฉันเผลอชะงักไปชั่วขณะ ยอมรับเลยว่าแพ้... แพ้ตั้งแต่ไอ้แววตาที่ชอบมองมาเหมือนเห็นโลกทั้งใบอยู่ในตัวฉันคนเดียวนี่แหละ "พี่วาฬ!" ฉันร้องเสียงหลงเมื่อเขาอาศัยจังหวะที่ฉันเผลอ ใช้มืออีกข้างประคองเอวฉันให้หลบพ้นทางเดินของกลุ่มนักศึกษาที่เพิ่งเดินผ่านไป "ครับ? เรียกว่า 'พี่' แบบนี้แปลว่ายอมรับแล้วใช่ไหมว่าแพ้" "แพ้บ้าอะไรล่ะ! ก็แค่... หงุดหงิดที่พี่ทำตัวเป็นไมโครเวฟเดินได้แค่นั้นแหละ อบอุ่นจนผมจะละลายตายอยู่แล้วเนี่ย!" พอพูดจบประโยค พีทถึงกับต้องเม้มปากแน่น อยากจะตบปากตัวเองสักร้อยรอบ! ไปหลุดพูดอะไรออกไปเนี่ย ไอ้ประโยคเมื่อกี้มันเหมือนสารภาพรักชัดๆ! วาฬชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ดูร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม "อ๋อ... ที่หงุดหงิดเนี่ย เพราะชอบที่พี่อบอุ่นใส่คนอื่นไม่ได้เลยใช่ไหม หวงแหละ ดูออก" "มั่ว! ใครหวง! ผมก็แค่... แค่ไม่อยากให้คนมองว่าผมเป็นเด็กพี่เฉยๆ หรอกน่า" "ก็เป็นเด็กพี่จริงๆ ไม่ใช่เหรอ?" วาฬก้มลงมากระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มต่ำทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "หรืออยากให้พี่เปลี่ยนสถานะเป็นอย่างอื่น... อย่างเช่น แฟน อะไรแบบนี้?" ฉันเบิกตากว้าง สมองประมวลผลช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะรีบผลักอกเขาออกเต็มแรงแล้วก้าวถอยหลัง แต่ทว่า... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทดังขึ้นในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระรัว ฉันหยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะพบว่าพี่วาฬเพิ่งส่งข้อความเข้ามา ทั้งที่เขาก็ยืนอยู่ตรงหน้าแค่คืบ! [วาฬ: ไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้ แต่ขอให้รู้ไว้ว่า... ที่ตามหวง ที่ตามดูแลเนี่ย ไม่ได้ทำเพราะเป็นพี่ชายหรอกนะ] [วาฬ: พี่จีบพีทอยู่นะครับ] ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยความตกใจ แต่ทว่าพี่วาฬกลับไม่ได้ยืนอยู่ตรงหน้าฉันเพียงลำพังแล้ว เพราะในวินาทีนั้นเอง เสียงคุ้นหูของ 'ใครบางคน' ก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง "อ้าว วาฬ? มาทำอะไรที่นี่ แล้วเด็กนี่ใครเหรอ?" ร่างสูงเพรียวของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงสดที่พีทคุ้นตาดีเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างตัวพี่วาฬ เธอมองฉันด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก แต่มันทำให้ฉันรู้สึกชาวาบไปทั้งตัวอย่างบอกไม่ถูก พี่วาฬชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเป็นเรียบเฉยอย่างสิ้นเชิง ส่วนฉันได้แต่ยืนนิ่งเหมือนถูกสาปเมื่อเห็น 'พี่เอม' อดีตคนรักที่เคยเป็นข่าวใหญ่โตของคณะวิศวะฯ ก้าวเข้ามาประชิดตัวเขา! "พี่เอม..." วาฬเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนฉันสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมา "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... คิดถึงจัง" เอมยิ้มหวาน แต่สายตาของเธอกลับจ้องเขม็งมาที่ฉัน เหมือนจะฉีกฉันออกเป็นชิ้นๆ สถานการณ์เริ่มตึงเครียดจนฉันหายใจไม่ออก พี่วาฬที่ปกติจะกวนประสาทและอบอุ่น กลับยืนนิ่งราวกับรูปปั้นสลัก ใจฉันตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นพี่เอมเอื้อมมือไปคว้าแขนเขาไว้แน่น... ฝากเป็นกำลังใจให้พีทในตอนหน้าด้วยนะคะ ชาพีชจะรีบกลับมาเขียนต่อให้หายคิดถึงเลยค่ะ!