ของขวัญวันเกิดรุ่นพี่

"พี่วาฬ! เลิกเอาหน้ามาใกล้ขนาดนี้สักที คนเขามองกันหมดแล้วนะ!" พีทแหวขึ้นเสียงสูง มือเรียวพยายามผลักหน้าผากของรุ่นพี่วิศวะฯ ที่จงใจโน้มลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกับแก้มของเขาอยู่รอมร่อ ในร้านคาเฟ่ที่ควรจะเป็นพื้นที่ส่วนตัว กลับกลายเป็นจุดศูนย์รวมสายตาของแก๊งเพื่อนตัวดีที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไป ซึ่งกำลังยกมือถือขึ้นถ่ายรูปเขาด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม "มองก็ให้มองไปสิครับ พี่แค่ดูว่า... ครีมเค้กติดหน้าเราหรือเปล่า" วาฬพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตาพราวระยับนั่นมันฟ้องชัดว่าไม่ได้สนใจเค้กที่ปากพีทเลยสักนิด "ไม่มี! ไม่ติด! ถอยไปเลยนะ" พีทขยับเก้าอี้หนีจนขาเก้าอี้ครูดกับพื้นเสียงดัง 'ครืด' เรียกสายตาคนทั้งร้านให้หันมามองอีกรอบ วาฬเพียงแค่หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ พลางเลื่อนกล่องของขวัญขนาดเล็กที่ห่อด้วยกระดาษสีคราฟต์เรียบง่ายมาตรงหน้าคนตัวเล็ก "รู้นะว่าช่วงนี้ซุ่มทำอะไรอยู่... ไม่ต้องทำหน้าตื่นขนาดนั้นก็ได้ พี่ยังไม่ได้แกะดูสักหน่อย" พีทชะงัก หัวใจเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง ใช่... เขาซุ่มทำของขวัญวันเกิดให้พี่วาฬมาเกือบสัปดาห์ มันไม่ใช่ของแบรนด์เนมราคาแพงอย่างที่รุ่นพี่คนนี้ชอบซื้อให้เขา แต่มันคือสมุดบันทึกภาพทำมือที่เขาตั้งใจวาดและเขียนเหตุการณ์ตั้งแต่ที่เราเจอกันวันแรกจนถึงปัจจุบัน "ใครซุ่ม... ผมแค่ยุ่งเรื่องงานคณะต่างหาก" พีทเถียงข้างๆ คูๆ พลางกอดกล่องของขวัญไว้แน่น "เหรอครับ? แต่ในไอจีสตอรี่ของ 'ไอ้จิน' มันลงรูปแกนั่งระบายสีจนสีเปื้อนมืออยู่นะ" วาฬเอ่ยชื่อเพื่อนสนิทของพีทขึ้นมาทำเอาคนโดนจับได้ถึงกับหน้าเหวอ "ไอ้จิน! ไอ้เพื่อนทรยศ!" "เอาน่า... จะให้พี่แกะเลยไหม หรือจะรอให้ถึงเที่ยงคืนก่อน" วาฬใช้นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ สายตาที่มองมานั้นอบอุ่นจนพีทรู้สึกหน้าร้อนผ่าวเหมือนจะไหม้ ความเป็นไมโครเวฟเดินได้ของคนตรงหน้ามันทำงานหนักจนเขาแทบจะละลายกองอยู่กับพื้นร้าน พีทสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจผลักกล่องของขวัญไปข้างหน้า "จะแกะก็แกะดิ... ของถูกๆ อย่าคาดหวังอะไรมากนะ บอกก่อน!" วาฬยิ้มรับ มือหนาค่อยๆ บรรจงแกะริบบิ้นออกช้าๆ ราวกับของในกล่องนั้นเป็นของล้ำค่าที่สุดในโลก บรรยากาศรอบข้างที่เคยเสียงดังวุ่นวายดูเหมือนจะเงียบลงสำหรับพีท เขานั่งลุ้นจนแทบหยุดหายใจ จังหวะที่หน้ากระดาษใบแรกถูกเปิดออก เขาก็อยากจะแทรกแผ่นดินหนีเสียให้ได้ สมุดเล่มเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยลายเส้นยุ๊กยิกของคนวาดไม่เก่ง แต่มันบรรจุความทรงจำทุกอย่างเอาไว้ ตั้งแต่รูปวาฬที่ใส่เสื้อช็อปเปื้อนสี รูปตอนที่เขากำลังนั่งกินข้าวด้วยกัน หรือแม้แต่ข้อความกวนประสาทที่วาฬเคยพิมพ์มาจีบ วาฬหยุดอ่านข้อความในหน้าสุดท้ายนานผิดปกติ รอยยิ้มกวนๆ เมื่อครู่จางหายไป เหลือเพียงแววตาที่สั่นไหวและลึกซึ้งอย่างที่พีทไม่เคยเห็นมาก่อน "พีท..." วาฬเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่แหบพร่ากว่าปกติ "ว่า..." พีทขานรับเสียงเบาหวิว "รู้ใช่ไหมว่าพี่ไม่ได้ต้องการของขวัญแพงๆ" วาฬขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่เกรงใจสายตาคนรอบข้างอีกต่อไป มือหนาเอื้อมมาจับมือพีทไว้แน่น "สิ่งที่พี่อยากได้ที่สุด... พี่เพิ่งได้มันตอนนี้เอง" "อะไร... พูดอะไรของพี่เนี่ย" วาฬไม่ได้ตอบ แต่เขากลับหยิบมือถือขึ้นมาแล้วพิมพ์อะไรบางอย่างลงในแชตกลุ่มที่มีแค่เขากับพีท พีทหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูด้วยความงุนงง ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างเมื่อเห็นข้อความที่เด้งขึ้นมา *วาฬ: พี่ไม่ได้อยากเป็นแค่รุ่นพี่นะพีท* *วาฬ: ต่อจากนี้ไป... เลิกเรียกพี่ว่ารุ่นพี่ แล้วเรียกชื่อเฉยๆ ได้ไหม?* พีทชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกที่สะสมมานานตีตื้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่ลำคอ เขาเงยหน้ามองคนตรงหน้าที่จ้องรอคำตอบด้วยสายตาจริงจังเกินกว่าทุกครั้ง "เอ่อ... พี่วาฬครับ ผมว่า..." ยังไม่ทันที่พีทจะพูดจบ จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของวาฬก็ดังขึ้นรัวๆ ราวกับมีคนทักมาถล่มทลาย วาฬขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองหน้าจอแล้วชะงักไป พีทชะโงกหน้าไปมองด้วยความสงสัย ก่อนที่เขาจะเห็นข้อความจากแอคเคาท์ปริศนาที่ส่งรูปถ่ายของพีทตอนที่เขากำลังยื่นของขวัญให้วาฬเมื่อครู่ พร้อมแคปชั่นที่ทำให้พีทถึงกับตัวเย็นวาบ *‘ยินดีด้วยนะวาฬ ความลับที่เก็บไว้มาสามปี... พรุ่งนี้คงได้เวลาเปิดตัวความจริงสักทีนะ’* วาฬวางมือถือลงทันที ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูอบอุ่นกลับเรียบตึงขึ้นมาฉับพลัน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะคว้าข้อมือพีทให้เดินตามออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว "พี่วาฬ! เกิดอะไรขึ้น! ใครส่งอะไรมา!" พีทถามเสียงหลง พยายามดึงมือออกแต่แรงของวาฬนั้นมหาศาลเกินต้านทาน วาฬหันกลับมามองพีท สายตาของเขามีความกังวลที่ปิดไม่มิด "กลับหอเดี๋ยวนี้... พีท อย่าเพิ่งรับแอดหรือตอบแชตใครทั้งนั้น จนกว่าพี่จะบอก... เข้าใจไหม?" เขาทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้น ก่อนจะเดินหายไปท่ามกลางผู้คน โดยทิ้งให้พีทยืนงงอยู่กลางทางเดิน พร้อมกับความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ว่าสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่... มันไม่ใช่แค่เรื่องรักๆ ใคร่ๆ ในรั้วมหาลัยธรรมดาเสียแล้ว หวังว่าตอนนี้น่าจะถูกใจรี้ดที่น่ารักของชาพีชหวานน้อยนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!