ใครอนุญาตให้ยุ่ง

“ถ้าจะมองขนาดนี้ ก็นั่งลงมาเลยไหมครับ จะได้ไม่ต้องเมื่อยคอ” เสียงทุ้มต่ำของรุ่นพี่วาฬดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องชมรมที่เหลือเพียงเราสองคน กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวสะอาดแบบที่เจ้าตัวชอบใช้มันอบอวลไปทั่ว จนพีทรู้สึกเหมือนกำลังถูกกรงขังล่องหนกักตัวเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน พีทสะดุ้งสุดตัว รีบเบือนหน้าหนีไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ไม่ได้มีอะไรให้มอง นอกจากเคอร์เซอร์ที่กะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจของเขาในตอนนี้ “พูดบ้าอะไรของรุ่นพี่วะ ใครมอง? ใครเขาอยากมองพี่กัน!” พีทแหวใส่ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด ทั้งที่แผ่นหลังกำลังแนบชิดกับขอบโต๊ะทำงานจนแทบไม่มีที่ให้ขยับ วาฬไม่ตอบ แต่เขากลับขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ขึ้น จนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่คืบ พีทสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวคนตรงหน้า ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้ามาหา จนปลายจมูกแทบจะแตะกันอยู่รอมร่อ “อ้าว... ถ้าไม่ได้มอง แล้วทำไมตาโตขนาดนั้นล่ะครับ?” วาฬยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ใครๆ ก็บอกว่าอบอุ่นเหมือนไมโครเวฟ แต่สำหรับพีทในตอนนี้... มันดูร้ายกาจเหมือนเตาอบความร้อนสูงที่กำลังจะทำให้เขาละลาย “ก็พี่... พี่ทำตัวน่าหงุดหงิด! เดินเข้ามาก็ไม่บอก แล้วใครจะไปรู้ว่าพี่จะมา... มาทำหน้ากวนประสาทใส่แบบนี้!” “น่าหงุดหงิดเหรอ?” วาฬทวนคำพลางหัวเราะในลำคอ เขาขยับตัวเข้ามาอีกนิด คราวนี้แขนแกร่งข้างหนึ่งของเขายันลงบนโต๊ะ ขนาบข้างตัวพีทไว้จนคนตัวเล็กกว่าถูกต้อนให้จนมุมจริงๆ “งั้นแสดงว่าที่ผ่านมาก่อนหน้านี้ พีทไม่ได้หงุดหงิดใช่ไหมครับ? หรือว่า... จริงๆ แล้วกำลังรอให้พี่เข้ามาหาอยู่?” “หลงตัวเองชะมัด!” พีทพ่นลมหายใจแรงๆ แสร้งทำเป็นหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า แต่ฝ่ามือที่สั่นน้อยๆ ก็ทรยศจนน้ำในแก้วกระเพื่อมไหว บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับเสียงหัวใจที่เต้นรัวจนเหมือนจะทะลุออกมานอกอก พีทเกลียดความรู้สึกนี้... เกลียดที่ตัวเองต้องมาแพ้ทางรุ่นพี่จอมกวนคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เมื่อคืน... ที่พิมพ์บอกว่าวาฬตัวนี้ไม่ใจดีเหมือนไมโครเวฟ หมายความว่ายังไง” พีทตัดสินใจถามออกไปเสียงสั่น สายตาจ้องมองนัยน์ตาคมคู่นั้นอย่างหาคำตอบ วาฬชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนไป จากความทะเล้นกลายเป็นความลึกซึ้งจนน่ากลัว เขาค่อยๆ เลื่อนมือข้างที่ว่างมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากพีทออกเบาๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับทิ้งร่องรอยความร้อนแรงไว้บนผิวหนัง “อยากรู้จริงๆ เหรอครับ?” วาฬกระซิบชิดใบหู เสียงแหบพร่าทำเอาพีทขนลุกซู่ไปทั้งตัว “พี่อย่ามาทำตัวแปลกๆ นะ... บอกมา เดี๋ยวนี้” พีทพยายามจะผลักอกอีกฝ่าย แต่แรงของเขากลับไม่สะเทือนรุ่นพี่วิศวะฯ คนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว วาฬไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนริมฝีปากแทบจะแตะที่ใบหู “หมายความว่า... เลิกเรียกพี่ว่าไมโครเวฟได้แล้วครับ เพราะต่อจากนี้ พี่จะไม่ใจดีกับพีทเหมือนที่ผ่านๆ มาอีกแล้ว” “หมายความว่าไง...” “หมายความว่า... ใครอนุญาตให้ยุ่งกับคนอื่นนอกจากพี่” วาฬเว้นจังหวะ ก่อนจะขยับมาสบตาตรงๆ แววตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการล้อเล่นอีกต่อไป “ไม่ว่าใครหน้าไหนที่มันเข้ามาใกล้พีท พี่จะไม่ปล่อยให้มันได้เข้าใกล้ไปมากกว่านี้... และพีทเองก็ไม่มีสิทธิ์จะหนีพี่ไปไหนด้วย เพราะคนที่จะดูแลพีทนับจากนี้... คือพี่คนเดียว” ประโยคนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจ พีทนิ่งอึ้ง สมองขาวโพลนไปหมด หัวใจเต้นแรงจนแทบหยุดหายใจ นี่มันไม่ใช่คำพูดของรุ่นพี่จอมกวนประสาทที่เขาเคยรู้จัก แต่มันคือคำประกาศศักดาของคนที่พร้อมจะรุกคืบเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขาอย่างเต็มตัว “พี่... พี่พูดอะไร...” “พูดภาษาคนครับ พีทฟังไม่ออกเหรอ?” วาฬยิ้มมุมปาก ทว่ามือที่ยันโต๊ะอยู่กลับขยับมาโอบเอวพีทไว้หลวมๆ รั้งให้ร่างของเขาทั้งสองชิดกันยิ่งขึ้น “หรือต้องให้สาธิตให้ดู ว่าวาฬที่ ‘ไม่ใจดี’ เขาทำกันยังไง?” ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของพีทก็ดังขึ้นขัดจังหวะหน้าสิ่วหน้าขวาน *‘ไอ้พีท! อยู่ไหนวะ? เห็นเพื่อนคณะอื่นมันจะไปขอไลน์มึงที่ชมรมนะเว้ย เตรียมตัวรับมือให้ดี!’* ข้อความจากกลุ่มเพื่อนสนิทเด้งขึ้นมาบนหน้าจอที่เปิดค้างไว้ วาฬก้มลงมองหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะก้มลงมาใกล้กว่าเดิม จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ปลายจมูกของเขา “ขอไลน์งั้นเหรอ...” วาฬแค่นยิ้ม เสียงกระซิบเย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่เป็นเจ้าของชัดเจน “ดูท่าว่าวันนี้ คงต้อง ‘จัดการ’ ใครบางคนให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยสินะครับ” เขากดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ของพีทแล้วคว่ำมันลงบนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้ามาจนห่างกันไม่ถึงเซนติเมตร พีททำอะไรไม่ถูก ได้แต่หลับตาปี๋เมื่อรับรู้ได้ถึงสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น... ทว่าแทนที่จะเป็นจูบ กลับเป็นเสียงกระซิบเบาหวิวที่ทำให้ใจของพีทแทบหยุดเต้น “อย่าหันไปมองใคร... ถ้าไม่อยากให้พี่ทำสิ่งที่รุนแรงกว่านี้ตรงนี้” หวังว่าตอนนี้นักอ่านจะแอบเขินจนจิกหมอนเหมือนที่ชาพีชเขียนไปนะคะ... แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!