วาฬผู้หึงโหด

"บอกมาก่อนสิคะว่าไอ้รุ่นพี่คณะวิศวะฯ คนนั้นมันเป็นใคร ถึงได้กล้าส่งขนมมาจีบแกถึงหน้าคณะนิเทศฯ แบบนี้ทุกวัน!" เสียงโวยวายของยัยมีนเพื่อนสนิทตัวดีดังแหวกลมขึ้นมาทันทีที่พวกเราก้าวเท้าพ้นประตูห้องบรรยาย มือเรียวบางของมันกำลังรื้อค้นถุงกระดาษแบรนด์ดังที่แปะโน้ตลายมือหวัดๆ แต่เต็มไปด้วยความใส่ใจว่า *'กินให้อิ่มนะครับเด็กดื้อ เดี๋ยวไม่มีแรงเถียงพี่'* ออกมาโชว์หรี่ตามองอย่างจับผิด พีทถอนหายใจเฮือกใหญ่จนไหล่ลู่ลงด้วยความเหนื่อยหน่าย มือขาวคว้าถุงขนมนั้นกลับมาถือไว้เองก่อนจะเบ้ปากใส่เพื่อนรัก "จะใครซะอีกเล่า ก็ไอ้รุ่นพี่วาฬตัวแสบคนเดิมนั่นแหละ! คนอะไรก็ไม่รู้น่ารำคาญเป็นบ้า ตามตื๊ออยู่ได้ไม่เว้นแต่ละวัน นึกว่าตัวเองเป็นไมโครเวฟเดินได้หรือไงกัน หงุดหงิดเว้ย!" "แหมมมม... ปากบอกว่ารำคาญ แต่แก้มแดงแจ๋จนจะระเบิดเป็นลูกตำลึงสุกอยู่แล้วนะคะคุณพีทขา" มีนหรี่ตามองพลางทำเสียงสูงแซวอย่างรู้ทัน พร้อมกับสะกิดให้เพื่อนในกลุ่มช่วยกันรุมทึ้งแซวใหญ่โต จนพีทอยากจะเอาหัวโขกเสาตึกนิเทศฯ ให้รู้แล้วรู้รอด ชีวิตปีหนึ่งที่ควรจะสงบสุขและเต็มไปด้วยหนุ่มๆ คณะเดียวกันของเขา พังทลายไม่เป็นท่าตั้งแต่วินาทีที่ผู้ชายตัวสูงไหล่กว้างคนนั้นก้าวเข้ามาในชีวิต บรรยากาศหน้าตึกคณะในช่วงบ่ายแก่ๆ ค่อนข้างพลุกพล่านไปด้วยนักศึกษาที่เดินข้ามไปมาระหว่างตึกเรียน แต่ดูเหมือนว่าเสียงแซวของเพื่อนๆ จะต้องสะดุดลงฉับพลัน เมื่ออุณหภูมิรอบตัวคล้ายจะลดฮวบลงอย่างกะทันหัน พร้อมกับเงาสูงใหญ่ทอดทับลงมาบังแสงแดดอุ่นๆ จนหมดสิ้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางสะอาดๆ ที่คุ้นจมูกจนน่าหมั่นไส้ลอยมาแตะนาสิก ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มนุ่มกวนประสาทจะดังขึ้นเหนือหัว "ใครเหรอครับ... ใครกันนะที่บอกว่าพี่เป็นไมโครเวฟเดินได้ หืม?" พีทสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำถุงขนมในมือร่วงลงพื้น หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นโครมครามด้วยความตกใจและ... ความเขินที่ตีรวนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับดวงตาคมกริบของรุ่นพี่ปีสามตัวต้นเรื่องที่ยืนกอดอกพิงเสาตึกอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ใบหน้าหล่อเหลาร้ายกาจนั้นประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ แต่นัยน์ตากลับดุวาวจนน่ากลัว "วะ... วาฬ!" พีทเผลออุทานชื่ออีกฝ่ายออกมาเสียงดังลั่นโดยไม่ทันระวังตัว "มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย แล้วใครใช้ให้มาแอบฟังคนอื่นคุยกันเล่า ไม่มีมารยาทเอาซะเลย!" "พี่ก็เดินมาทางนี้ปกติครับ เด็กแถวนี้ต่างหากที่เสียงดังจนคนอื่นเขารู้หมดว่าคิดถึงพี่" วาฬตอบหน้าตาเฉย ขยับตัวเดินเข้ามาประชิดตัวพีททีละก้าวอย่างคุกคามจนร่างโปร่งต้องถอยหลังกรูดไปติดเสปซกำแพงตึก "แล้วเมื่อกี้ว่าอะไรนะ... รำคาญพี่เหรอครับ หือตัวแสบ?" สายตาคมกริบที่มองมาไม่ได้มีความโกรธเคืองเลยสักนิด มีแต่แววตาเอ็นดูแกมหยอกล้อที่ทำเอาพีทหน้าร้อนผ่าวเหมือนโดนไฟลวก ยิ่งระยะห่างระหว่างเราลดน้อยลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง พีทก็ยิ่งรู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง มือบางพยายามดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะสะเทือน เขากลับฉวยโอกาสคว้าข้อมือบางเอาไว้เบาๆ แล้วรวบมาถือไว้ซะเอง "ปล่อยนะ! มาจับมือถือแขนกลางคณะแบบนี้ได้ยังไง เดี๋ยวคนก็มองกันหมดหรอก!" พีทโวยวายหน้าดำหน้าแดง พยายามสะบัดข้อมือหนีแต่ก็ไม่เป็นผล วาฬรั้งตัวเขาเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนจมูกโด่งแทบจะชนกับกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนของคนตัวเล็ก "ให้มองไปสิครับ พี่จะได้ประกาศให้ทั่วว่าเด็กนิเทศฯ แถวนี้เป็น 'คนของพี่' จะได้ไม่มีใครกล้าส่งขนมมาจีบตัดหน้าอีก" วาฬกระซิบเสียงต่ำชิดริมหใบหู น้ำเสียงจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่งจนพีทขนลุกซู่ไปทั้งตัว กลุ่มเพื่อนสนิทที่ยืนเป็นสักขีพยานอยู่รอบข้างต่างพากันส่งเสียงแซว "อี๊ยยยยยยยย!" ลั่นสนามหญ้า จนมีนต้องรีบดึงเพื่อนคนอื่นถอยฉากออกไปเปิดทางให้คู่รักข้าวใหม่ปลามันได้เคลียร์กันตามลำพัง ทิ้งให้พีทยืนเคว้งคว้างเผชิญหน้ากับความดุและสายตาหวานเยิ้มของคนตรงหน้าเพียงลำพัง "ใครเป็นคนของพี่กัน! มั่วตลอด!" พีทเถียงเสียงสั่น หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของวาฬไล้เกลี่ยเบาๆ ที่พวงแก้มแดงจัดของเขาอย่างถือวิสาสะ "ปากแข็งจังนะครับ... สงสัยต้องโดนทำโทษสักที ถึงจะยอมรับความจริงว่าหึงพี่จนหน้าดำหน้าแดงแบบนี้" วาฬยิ้มกริ่ม แววตาพราวระยับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่พร้อมจะแกล้งคนตรงหน้าให้ยอมจำนน และก่อนที่พีทจะทันได้อ้าปากเถียงกลับด้วยคำพูดแสบๆ คันๆ เหมือนเคย วาฬก็โน้มใบหน้าลงมาประชิดริมฝีปากจนใกล้ชิดเกินกว่าเหตุ ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก และกระซิบคำพูดประโยคสุดท้ายแผ่วเบาข้างริมฝีปาก... "คืนนี้เตรียมตัวไว้เลยนะครับ... วาฬตัวนี้ไม่ใจดีเหมือนไมโครเวฟแล้วนะ" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ รี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคน!