เมื่อรุ่นพี่คนอื่นเริ่มเข้ามา

“ถ้าพี่ไม่ได้จะมาส่ง... ก็อย่ามาทำเป็นหวงก้างได้มั้ยครับ” เสียงของพีทดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมหน้าโรงอาหารคณะนิเทศฯ ร่างโปร่งของรุ่นน้องปีหนึ่งยืนกอดอกแน่น แววตาดื้อรั้นนั่นสะท้อนเงาของ ‘รุ่นพี่วาฬ’ ที่ยืนพิงมอเตอร์ไซค์คันหรูด้วยท่าทางนิ่งสงบผิดปกติ “หวงก้างเหรอ?” วาฬทวนคำพลางเลิกคิ้ว ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนคนตัวเล็กกว่าต้องถอยกรูด “ใครหวงก้างกันครับ... พี่แค่มาดูว่า ‘ของดี’ ของคณะนี้ กำลังจะโดนหมาตัวไหนคาบไปหรือเปล่า” “พี่วาฬ!” พีทหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เพราะความหมั่นไส้ล้วนๆ ยิ่งเห็นรอยยิ้มมุมปากที่ดูเหนือกว่าของอีกฝ่าย เขาก็ยิ่งอยากจะกระโดดงับจมูกนั่นให้หลุดติดมือมาสักที แต่ทว่า... จังหวะที่ความกดดันกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงทุ้มต่ำและดูเป็นมิตรของใครอีกคนก็แทรกเข้ามาขัดจังหวะ “พีทครับ... กาแฟที่ขอไว้ได้แล้วนะ” พีทหันขวับไปมอง ‘พี่ธันว์’ รุ่นพี่ปีสามจากคณะวิศวะฯ อีกคนที่ถือแก้วอเมริกาโน่เย็นก้าวเข้ามาด้วยท่าทางสบายๆ อีกฝ่ายไม่ได้สนใจสายตาอาฆาตจากวาฬแม้แต่น้อย แถมยังส่งยิ้มพิมพ์ใจมาให้พีทอย่างเปิดเผย “ขอบคุณครับพี่ธันว์ แหม... ใจดีจังเลย” พีทรีบเปลี่ยนโหมดเป็นยิ้มหวานทันที กะจะปั่นประสาทคนขี้หวงให้เส้นเลือดปูดเล่น วาฬยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่มือของธันว์ที่ถือวิสาสะวางลงบนไหล่ของพีทอย่างถือวิสาสะ บรรยากาศรอบตัวรุ่นพี่วิศวะฯ ผู้อบอุ่นเริ่มเปลี่ยนไป ความร้อนระอุของไอแดดดูจะกลายเป็นความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัววาฬโดยตรง “ไอ้ธันว์... มึงว่างมากเหรอวะ?” วาฬเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล ธันว์หัวเราะร่า ไม่สะทกสะท้าน “ก็พอว่างน่ะวะ งานโปรเจกต์เสร็จหมดแล้ว เลยมีเวลามาดูแลน้องๆ เผื่อมีใครใจดีแบ่งเวลาให้บ้าง” “น้องเขา... มีพี่ดูแลดีอยู่แล้ว” วาฬเน้นคำว่า ‘ดี’ ชัดเจน ก่อนจะเดินตรงไปกระชากแขนพีทให้ขยับมาอยู่ข้างกาย “ใช่ไหมพีท?” พีทชะงัก สายตาประสานเข้ากับดวงตาคู่คมของวาฬที่จ้องลึกเข้ามาอย่างต้องการคำตอบ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก นี่มันสถานการณ์อะไรกัน? รุ่นพี่วิศวะฯ สองคนมาปะทะกันเพราะเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ? “ปล่อยนะพี่วาฬ! คนเขามองกันหมดแล้วเนี่ย!” พีทพยายามบิดข้อมือออก แต่คนตัวสูงกว่ากลับจับแน่นขึ้น “ให้มองไปสิ พี่จะได้ประกาศให้ทั่วว่าพีทเป็นของใคร” สิ้นประโยคนั้น ความเงียบก็เข้าปกคลุมชั่วขณะ ธันว์หุบยิ้มลงเล็กน้อยก่อนจะไหวไหล่ “งั้นเหรอครับ? แต่ดูเหมือนเจ้าตัวเขาจะยังไม่ได้เซ็นสัญญาอนุญาตนะ” “เซ็นไม่เซ็น... ก็อยู่ที่ว่าใคร 'เป็นไมโครเวฟ' ให้เขามากกว่ากันล่ะมั้ง” วาฬสวนกลับทันควัน ก่อนจะดึงร่างพีทให้เดินตามไปที่รถโดยไม่รอฟังคำปฏิเสธจากใครทั้งสิ้น ภายในรถบรรยากาศเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ พีทนั่งกอดอกมองออกไปนอกหน้าต่าง ใจหนึ่งก็สะใจที่เห็นวาฬหึงจนออกนอกหน้า แต่อีกใจหนึ่งก็อดกังวลไม่ได้ว่าถ้าเรื่องนี้ไปถึงหูคนในคณะขึ้นมา เขาคงกลายเป็นเป้าสายตาหนักกว่าเดิม “พี่วาฬ” พีทเรียกเบาๆ “ว่าไง” วาฬตอบห้วนๆ มือยังคงจับพวงมาลัยแน่น “พี่หวงผมจริงๆ หรือแค่ไม่อยากแพ้พี่ธันว์?” รถเบรกกะทันหันกลางลานจอดรถที่ไม่มีคน พีทตัวโยนไปข้างหน้าดีที่เข็มขัดนิรภัยรั้งไว้ วาฬหันมาจ้องหน้าเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความกวนประสาท ไม่ใช่ความเอ็นดูแบบเล่นๆ แต่มันคือความจริงจังที่ทำเอาคนถูกมองถึงกับลมหายใจสะดุด “ถ้าบอกว่าหวง... จะเชื่อไหม” วาฬโน้มตัวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม พีทหลับตาแน่น หัวใจเต้นแรงราวกับจะระเบิดออก “แล้วถ้าบอกว่า... ที่ธันว์มันเข้ามาจีบ พี่แทบจะพังหัวมัน...” วาฬเว้นจังหวะ เสียงกระซิบพร่าต่ำชวนให้ใจสั่น “พี่จะโดนพีทโกรธหรือเปล่า?” ยังไม่ทันที่พีทจะได้ตอบโต้ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในมือเขาก็ดังขึ้นรัวๆ พีทเหลือบไปเห็นข้อความจากกลุ่มเพื่อนสนิทในไลน์ที่แคปหน้าจอโซเชียลมีเดียของคณะวิศวะฯ มาให้ **[กลุ่ม: พวกกูมาแล้ว!]** **แอม:** พีท! มึงดูนี่! พี่ธันว์เพิ่งโพสต์รูปมึงตอนรับกาแฟ! **ปาย:** แคปชั่นว่า ‘ใจดีสู้เสือ... แต่ถ้าเสือเป็นของใคร ก็แค่ต้องแย่งมา’ **แอม:** ชิบหายแล้ว! วอร์ครั้งใหญ่กำลังจะเริ่ม! พีทอ่านข้อความแล้วหน้าซีดเผือด เขารีบหันกลับมามองคนข้างกายที่กำลังก้มลงอ่านหน้าจอโทรศัพท์ของเขาพอดี รัศมีความโกรธจัดแผ่ออกมาจากตัววาฬจนพีทสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือก วาฬเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นไม่ได้กวนประสาทอีกต่อไป แต่มีความอันตรายซ่อนอยู่ลึกๆ เขาหยิบโทรศัพท์ของพีทไปกดพิมพ์อะไรบางอย่างตอบกลับไปในกลุ่มนั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมาส่งยิ้มที่ทำให้พีทรู้สึกเสียวสันหลังวาบ “อยากแย่งเหรอ?” วาฬกดเสียงต่ำ “เดี๋ยวพี่จัดให้... ว่าใครคือเจ้าของที่แท้จริง” พีทเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความที่วาฬเพิ่งกดยืนยันการส่งในแชตกลุ่ม... มันคือรูปถ่ายที่วาฬเคยแอบถ่ายไว้ตอนพีทเผลอหลับบนไหล่เขา พร้อมแคปชั่นที่ทำเอาพีทแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ‘ของหวงของพี่... ใครแตะ มีเรื่อง’ ความวุ่นวายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และดูเหมือนว่าชีวิตปีหนึ่งที่แสนสงบของพีท... จะจบลงตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ขอบคุณรี้ดทุกคนที่แวะมาอ่านความวุ่นวายของพี่วาฬและน้องพีทนะคะ เตรียมตัวรับแรงกระแทกในตอนหน้าได้เลยค่ะ!