แชตบอกฝันดีทุกคืน

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะหนังสือสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ ในความมืดของห้องนอน เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นเบาๆ เป็นรอบที่สี่ของชั่วโมงนี้ แต่มือเรียวของเด็กนิเทศฯ ปีหนึ่งกลับทำได้เพียงแค่นั่งมองมันนิ่งๆ เหมือนคนกำลังจ้องวัตถุระوزที่พร้อมจะทำงานได้ทุกเมื่อ *“ถ้าด่าพี่ตอนนี้... พี่ถือว่าขอเป็นแฟนเลยนะ”* ประโยคกำปั้นทุบดินของรุ่นพี่คณะวิศวะฯ ตัวดีเมื่อตอนหัวค่ำยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ประหนึ่งแผ่นเสียงตกร่องที่สะดุดอยู่ท่อนเดิมซ้ำๆ พีทยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองจนฟูฟ่องด้วยความหงุดหงิดปนเขินอายที่ตีรวนกันอยู่ในอกจนหายใจไม่ทั่วท้อง ปากก็พึมพำด่าคนต้นเรื่องในใจไปไม่รู้กี่ร้อยรอบ แต่แปลก... ที่พอยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอแชตทีไร มุมปากเจ้ากรรมกลับยกย่องขึ้นมาเสียอย่างนั้น ให้ตายสิ นี่เขาแพ้ทางผู้ชายหน้ามึนคนนั้นราบคาบเลยใช่ไหมคะเนี่ย! (Peeetttt): พี่วาฬ เลิกส่งรูปหมาหน้าโง่มาได้แล้ว! ใครบอกว่าเหมือนผมวะ! (Whan_ง่วงแล้วครับ): อ้าว ก็น้องพีททำหน้าแบบนี้เป๊ะเลยตอนกินชาบูเมื่อเย็น หน้ามุ่ยๆ หางตาตกๆ น่าเอ็นดูจะตาย (Peeetttt): น่าเอ็นดูพ่องงงง! ผมเป็นผู้ชายครับ ไม่ใช่ลูกแมว! แล้วเลิกเรียกผมแบบนี้ต่อหน้าเพื่อนสักที เพื่อนผมมันล้อจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้วเนี่ย! (Whan_ง่วงแล้วครับ): อ้าว เขินเหรอครับ? หูแดงแจ๋เลยนะตอนนี้น่ะ (ส่งสติกเกอร์น้องหมีแอบมองหลังพุ่มไม้) พีทสะดุ้งเฮือก รีบยกมืออีกข้างขึ้นจับใบหูของตัวเองทันที ร้อนผ่าว... มันร้อนจนแทบจะทอดไข่ดาวได้อยู่แล้ว ทั้งๆ ที่ห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำแท้ๆ แต่ความร้อนจากปลายนิ้วของอีกฝ่ายที่ส่งผ่านตัวอักษรพวกนั้น มันกลับวิ่งพล่านเข้ามาในกระแสเลือดเสียได้ ไอบ้าเอ๊ย... รู้ได้ยังไงว่าหูแดงวะ หรือว่าแอบติดกล้องวงจรปิดไว้แถวนี้! เด็กหนุ่มกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างใช้ความคิด นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความโต้ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความหมั่นไส้ผสมความกระวนกระวายที่เริ่มก่อตัวขึ้นลึกๆ ในใจ (Peeetttt): ใครเขิน ไม่ได้เขินเว้ย! แค่อากาศในห้องมันร้อนเฉยๆ หรอกน่า! เลิกกวนประสาทแล้วก็ไปนอนไป๊ ดึกดื่นป่านนี้ไม่หลับไม่นอน เดี๋ยวหน้าแก่ก่อนวัยไม่รู้ด้วยนะ (Whan_ง่วงแล้วครับ): พรุ่งนี้ไม่มีเรียนเช้าเหรอครับ ถึงไล่พี่อยู่ได้ หรือว่า... กลัวอดใจรอฟังเสียงพี่ตอนเช้าไม่ไหว? (Peeetttt): หลงตัวเองขั้นสุด! ไปนอนเลยนะ! ฝันดี! (Whan_ง่วงแล้วครับ): ครับ ฝันดีนะครับตัวเล็ก ไว้พรุ่งนี้พี่มารับไปกินโจ๊กหน้ามอเหมือนเดิมนะ ห้ามตื่นสายล่ะ พีทมองข้อความสุดท้ายนั้นด้วยหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ คำว่า "ตัวเล็ก" ที่อีกฝ่ายพิมพ์มาหน้าตาเฉยทำเอาสติกระเจิงไปไกลโพ้น กลายเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ... จากเดิมที่เป็นแค่รุ่นพี่จอมกวนที่ชอบเข้ามาวุ่นวายในชีวิต กลายมาเป็นคนที่เขากลายเป็นต้อง "รอ" ให้ทักมาทุกค่ำคืนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ กลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปเสียแล้ว... การได้นั่งทะเลาะกับผู้ชายปากเสียก่อนนอน การได้เห็นข้อความกวนๆ เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ และความรู้สึกอุ่นวาบแปลกๆ ที่แผ่ซ่านอยู่ในอกทุกครั้งที่รู้ว่ายังมีใครอีกคนคอยห่วงใยอยู่เสมอ เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงนอนราบกับเตียงนอนนุ่ม เอาหมอนใบใหญ่มาปิดหน้าตัวเองไว้แล้วส่งเสียงกรี๊ดอัดหมอนด้วยความเขินจนตัวงอ ใครจะไปคิดล่ะคะว่าคนอย่างพีท จะต้องมานั่งใจสónให้กับมุกเสี่ยวๆ ของวิศวะสายเปย์แบบนี้ ผ่านไปเกือบสิบนาทีที่ห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงแอร์ทำงานเบาๆ พีทค่อยๆ ดึงหมอนออก ชำเลืองมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ตอนนี้ดับสนิทไปแล้ว ใจหนึ่งก็โล่งใจที่บทสนทนาจบลงเสียที แต่อีกใจลึกๆ กลับมีความรู้สึกโหวงเหวงแปลกประหลาดเกาะกุมอยู่ในขั้วหัวใจอย่างห้ามไม่อยู่ แปลกจัง... พอกลายเป็นกิจวัตรที่ต้องรอคอย พออีกฝ่ายบอกฝันดีแล้วหายไปจริงๆ มันกลับรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปสักอย่างในชีวิตประจำวันเสียอย่างนั้น นิ้วเรียวตัดสินใจกดเปิดหน้าจอขึ้นมาอีกครั้ง ไล่สายตามองดูแชตสนทนาระหว่างเขากับวาฬตั้งแต่ข้อความแรกจนถึงข้อความล่าสุด รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ บรรยากาศรอบตัวมันอบอวลไปด้วยความหวานละมุนคล้ายกลิ่นชาพีชอ่อนๆ ที่ดื่มแล้วชื่นใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ทว่า... ในจังหวethที่พีทกำลังจะกดล็อกหน้าจอเพื่อเตรียมตัวเข้านอนจริงๆ จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับสายเรียกเข้าจากเบอร์ที่คุ้นเคย พีทขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ดึกป่านนี้แล้ว... ทำไมถึงโทรมาล่ะ หรือว่าลืมอะไร? เด็กหนุ่มกดรับสายทันทีโดยไม่ได้คิดอะไร แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากทักทาย เสียงทุ้มนุ่มต่ำที่คุ้นเคยก็ลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์เข้ามาเสียก่อน จนทำให้หัวใจที่สงบลงไปแล้วกลับมากระหน่ำเต้นรัวยิ่งกว่าเดิม "เปิดหน้าต่างห้องสิครับ... พี่ลืมบอกอะไรบางอย่าง" พีทเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงแล้ววิ่งพรวดพราดไปที่หน้าต่างห้องนอนทันที มือสั่นเทาแง้มผ้าม่านสีครีมออกช้าๆ และภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องล่างใต้แสงไฟสลัวของหอพัก ก็คือร่างสูงโปรดของรุ่นพี่ตัวดีกำลังยืนพิงรถมอเตอร์ไซค์คันโปรด เงยหน้าขึ้นมามองตรงมาที่หน้าต่างห้องของเขา พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งผ่านมาให้ทะลุกระจก "ลงมานี่หน่อยครับ... คนแถวนี้เขายังไม่ยอมนอน ฝันดีไม่ลงเลยเนี่ย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินนี้ด้วยกันเสมอนะคะ มาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันค่ะ!