ความสัมพันธ์ที่ไร้ชื่อ

"ถ้าพวกมึงยังมองกูด้วยสายตาแบบนั้นอีกทีเดียว... กูจะเทน้ำส้มกล่องนี้ราดหัวไอ้เปรมให้ดู!" เสียงโวยวายของพีทดังลั่นโต๊ะยาวริมกระจกของคาเฟ่ใต้คณะ ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของแก๊งเพื่อนสนิทที่พร้อมใจกันทำหน้าทำตาหมั่นไส้ใส่เขาเป็นแถบ โดยเฉพาะ 'น้ำใส' ที่กำลังเคี้ยวเค้กมะพร้าวตุงแก้ม ก่อนจะส่งยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ "โหย, คุณพีทคะ จะเดือดร้อนทำไมล่ะคะ ก็ในเมื่อใครๆ เขาก็รู้กันหมดแล้ว ยกเว้น... อืม... ใครบางคนที่นั่งหน้าแดงอยู่ตรงนี้นี่แหละ" "กูไม่ได้หน้าแดง!" พีทสวนกลับทันควัน มือเรียวยกขึ้นแตะแก้มตัวเองลวกๆ ก่อนจะชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนน่าโมโห "อากาศมันร้อนต่างหาก มึงดูแอร์คณะดิ เสียเงินค่าเทอมเป็นหมื่นแต่แอร์เหมือนพัดลมไอน้ำงานวัด!" "แอร์เบอร์สิบห้าขนาดนี้ มึงยังบอกว่าร้อนอีกเหรอพีท" เปรมที่เพิ่งรอดพ้นจากการโดนน้ำส้มราดหัวหัวเราะรơi พลางไถโทรศัพท์มือถือในมือแล้วยื่นหน้าจอมาตรงหน้าเพื่อนตัวดี "เอ้า อ่านซะ มิตรรักแฟนคลับในเพจเม้าท์มอยมหาลัยเขาไม่ได้ตาบอดเหมือนมึงนะ" บนหน้าจอคือโพสต์จากเพจสาธารณะที่มีคนกดไลก์ทะลุพันไปแล้ว ภาพถ่ายโคลสอัปชัดแจ๋วของรุ่นปีสามคณะวิศวะฯ อย่าง 'พี่วาฬ' ที่กำลังยืนถือแก้วชานมไข่มุกเจาะหลอดพร้อมดูดให้เรียบร้อย ก่อนจะยื่นมาจ่อปากพีทที่กำลังหงุดหงิดกับชีทเรียนในโรงอาหารเมื่อวาน พร้อมแคปชันแสบๆ คันๆ ว่า *'ไมโครเวฟเดินได้เวอร์ชันนี้มีเจ้าของยังคะ หรือต้องรอให้ประธานคณะวิศวะฯ ประกาศแต่งงานก่อนถึงจะเลิกซึมซับความคลั่งรักนี้?'* คอมเมนต์ด้านล่างยิ่งไม่ต้องพูดถึง ทุกคนพร้อมใจกันป้ายยาความหวานจนมดขึ้นจอ *(เบอร์หนึ่งวิศวะกับตัวตึงนิเทศฯ เมื่อไหร่จะคบกันคะ ชาติหน้าหรือปีนี้?)* *(ชั้นเห็นพี่วาฬแอบมองน้องพีทตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วค่ะ เนียนเป็นรุ่นพี่ใจดีบังหน้า ที่แท้ทาสแมวทาสเด็กชัดๆ)* *(ทุกคนมองออกหมดยกเว้นไอ้ต้าวพีทเนี่ยแหละที่ซื่อบื้อเป็นหินแกรนิต)* "ซื่อบื้อพ่อมึงดิ!" พีทสบถเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์มาเลื่อนดูคอมเมนต์เอง ยิ่งอ่านหัวใจเจ้ากรรมก็ยิ่งเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ภาพเหตุการณ์เมื่อวานซืนผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ ตอนที่วาฬแกล้งทำเป็นเดินสะดุดขาตัวเองจนต้องคว้าไหล่เขาไว้เป็นหลักยึด หรือตอนที่อีกฝ่ายแอบเอาเสื้อกันหนาวมาคลุมให้ตอนเขานอนฟุบหลับคาห้องสมุด... ทุกอย่างมันชัดเจนจนคนนอกยังดูออก แล้วทำไม... ทำไมเขาถึงเพิ่งมารู้สึกเอาตอนนี้วะ "เขินล่ะสิ หน้าแดงลามไปถึงใบหูแล้วนะคุณน้อง" น้ำใสแซوต่อไม่หยุด หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่างยุกยิก "แบบนี้ต้องให้พี่วาฬมาเคลียร์ค่ะ มาค่ะพี่วาฬ น้องพีทคิดถึงจนควันออกหูแล้วค่า!" "อีน้ำใส! มึงทักไปบอกอะไรเขา!" พีทพุ่งตัวไปแย่งโทรศัพท์มือถือจากเพื่อนตัวดีทันที แต่ไม่ทันเสียแล้ว เพราะเสียงแจ้งเตือนไลน์กลุ่มที่มีกันแค่สามคนดัง *ติ๊ง* ขึ้นมา พร้อมข้อความจากบุคคลอันตรายที่เพิ่งปรากฏตัวในหัวข้อสนทนา **Whal.w:** *ใครคิดถึงพี่เหรอครับ? พอดีได้ยินเสียงแว่วๆ มาถึงโรงจอดรถวิศวะเลยนะ* พีทชะงักค้าง มือที่กำลังจะเอื้อมไปตบหัวน้ำใสลดลงทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองรอบตัวราวกับระแวงว่าเจ้าของชื่อจะโผล่พรวดออกมาจากพุ่มไม้ข้างคาเฟ่ **Pete_pt:** *คิดถึงพ่อมึงสครับ! เพื่อนกูพิมพ์เล่น พี่อย่ามามโน!* พิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความร้อนรน กลัวเหลือเกินว่าไอ้รุ่นพี่ตัวดีจะจับพิรุธความสั่นไหวในน้ำเสียง (ผ่านตัวหนังสือ) ของเขาได้ แต่ไม่ทันที่จะได้กดล็อกหน้าจอ เสียงฝีเท้าคุ้นเคยก็ดังขึ้นพร้อมกับเงาคุ้นตาที่ทาบทับลงมาตรงโต๊ะ "พิมพ์ปฏิเสธเสียงดังแบบนี้ แปลว่าเขินจนทำอะไรไม่ถูกสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือรอยยิ้มขี้เล่นดังขึ้นเหนือหัว พีทสะดุ้งสุดตัวจนเกือบหงายหลังตกเก้าอี้ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบกับใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคย รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์นั้นกำลังมองตรงมาที่เขาด้วยแววตาระยิบระยับที่ชวนให้ใจสั่นเล่น เสื้อคลุมช็อปสีดำพับแขนขึ้นจนเห็นท่อนแขนแข็งแรง มือข้างหนึ่งถือแก้วชานมไข่มุกเจาะหลอดพร้อมดื่มเหมือนกับในรูปไม่มีผิดเพี้ยน "พี่... พี่มาทำไมเนี่ย!" พีทโวยวายกลบเกลื่อนความประหม่า ขยับตัวหนีจนชิดติดผนังกระจก "ก็มีคนแถวนี้ส่งเสียงโวยวายดังไปถึงตึกวิศวะ พี่กลัวว่าน้องพีทจะเส้นเลือดในสมองแตกตายซะก่อน เลยต้องรีบขับซาเล้งคู่ใจมาดูอาการครับ" วาฬหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ตัวว่างข้างๆ อย่างถือวิสาสะ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นไอแดดลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนพีทต้องแอบกลั้นหายใจ "ใครเส้นเลือดในสมองแตกไม่ทราบ! ปากดีนักนะไอ้พี่วาฬ" พีทแหวใส่ พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดแม้ว่าแก้มทั้งสองข้างจะร้อนผ่าวจนแทบระเบิดแล้วก็ตาม "แล้วนี่ไม่มีเรียนรึไง ถึงได้มาเดินเล่นแถวคณะคนอื่นเขา" "คาดว่าอาจารย์ยกคลาสครับ... แต่ความจริงคือเป็นห่วงเด็กแถวนี้มากกว่า กลัวโดนคนอื่นแซวแล้วจะพาลโกรธโลกแตกไปซะก่อน" วาฬเอื้อมมือมาดีดหน้าผากพีทเบาๆ ทีหนึ่งอย่างหมั่นเขี้ยว "แล้วไหน บอกพี่ซิ ว่าเมื่อกี้เถียงอะไรกับเพื่อน ทำไมหน้าดำหน้าแดงขนาดนั้น หื้ม?" "ไม่ได้หน้าแดง!" พีทปัดมือหนานั้นออกทันที พลางส่งสายตาฆาตกรรมไปทางน้ำใสและเปรมที่ตอนนี้แกล้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาดูดน้ำส้มและเค้กมะพร้าวราวกับว่าทิวทัศน์ตรงหน้ามีความน่าสนใจมากกว่าเพื่อนรักที่กำลังตกที่นั่งลำบาก "แล้วก็เลิกทำตัวสนิทสนมกับกูเกินเหตุได้แล้ว ใครเขารู้เขาจะเข้าใจผิดกันหมด" "เข้าใจผิดเรื่องอะไรล่ะครับ?" วาฬเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ช้า ทั้งที่ดวงตาพราวระยับคู่นั้นกำลังสื่อความหมายบางอย่างที่ชัดเจนจนคนมองแทบละลาย "ก็ในเมื่อพวกเรา... เอ้อ สถานะมันชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ" คำพูดนั้นทำให้แก๊งเพื่อนแสบที่นั่งเงียบอยู่นานถึงกับสำลักพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย น้ำใสรีบคว้าทิชชูมาเช็ดปาก ส่วนเปรมก็แกล้งทำเป็นรับโทรศัพท์แล้วลุกเดินหนีไปอีกโต๊ะอย่างรู้หน้าที่ พีทใจเต้นรัวแรงขึ้นไปอีกขั้น สถานะชัดเจนอะไรวะ? พวกเขาเป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้องที่ชอบทะเลาะกันไม่ใช่เหรอ? หรือว่าเขาตกหล่นบทสนทนาสำคัญอะไรไปตอนไหน? "ชัดเจนบ้าบออะไรของพี่ กูไม่คุยด้วยแล้ว!" พีทตัดสินใจรวบชีทเรียนใส่กระเป๋าเตรียมเผ่นหนีจากสถานการณ์ชวนใจเหลวนี้ แต่ทว่า... ข้อมือเรียวกลับถูกมือใหญ่ว้า1ไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงดึงเบาๆ ไม่ได้รุนแรง แต่กลับทำให้พีทเซถลาเข้าไปใกล้แผงอกกว้างของอีกฝ่ายโดยไม่ทันตั้งตัว กลิ่นหอมสะอาดล้อมรอบตัวเขาไว้จนเหมือนถูกกักขังอยู่ในอ้อมกอดกลายๆ "จะรีบไปไหนล่ะครับ เด็กดื้อ" วาฬโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูทำเอาขนลุกซู่ "ยังเคลียร์เรื่องในเพจไม่จบเลยนะ... หรือว่าเขินจนไม่กล้าสบตาพี่แล้ว?" "ใครเขิน! ปล่อยนะเว้ย!" พีทพยายามดิ้นขัดขืน แต่ยิ่งดิ้นก็เหมือนยิ่งเอาตัวเองเข้าไปแนบชิดกับอีกฝ่ายมากขึ้นไปอีก ใบหน้าของวาฬใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนเห็นแพขนตาดกหนาและดวงตาที่ฉายแววความจริงจังบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มกวนประสาทนั้น "พีท..." เสียงเรียกที่เปลี่ยนเป็นนุ่มนวลและจริงจังขึ้นกะทันหัน ทำให้หัวใจของเด็กนิเทศฯ ขี้โวยวายหยุดเต้นไปจังหวะหนึ่ง "อะ... อะไรอีกเล่า" พีทชะงัก หลบสายตาไปมองแก้วชานมไข่มุกบนโต๊ะแทน "ที่คนอื่นเขามองออกกันหมด... ว่าพี่ชอบเรา แล้วรู้ไหมว่าทำไมพี่ถึงไม่ยอมบอกตรงๆ สักที" วาฬเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ปลายนิ้วอุ่นจัดเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากให้อย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม "ก็เพราะพี่อยากให้เด็กดื้อแถวนี้... รู้สึกตัวและวิ่งเข้ามาหาพี่เองต่างหากล่ะครับ" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือของวาฬดังขึ้นขัดจังหวะพอดี เจ้าตัวก้มลงมองหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับพีทที่ตอนนี้สมองหยุดทำงานไปเรียบร้อยแล้ว ใบ้าร้อนฉ่าจนแทบไหม้ คำพูดเมื่อครيกยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *ทุกคนมองออกหมดยกเว้นเขา... แต่ตอนนี้ เขาคงรู้ตัวแล้วจริงๆ* วาฬกดหน้าจอโทรศัพท์ยุกยิกสองสามที ก่อนจะยื่นหน้าจอมาตรงหน้าพีทที่ยังคงนั่งอึ้งทำอะไรไม่ถูก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง พร้อมกับข้อความแชตล่าสุดที่ถูกส่งออกไปในกรุ๊ปแชตลับของคณะวิศวะฯ ที่มีสมาชิกอยู่เกือบครึ่งร้อย **Whal.w:** *ประกาศให้ทราบโดยทั่วกันนะครับ... จีบติดแล้ว เตรียมตัดชุดรอได้เลย* พีทเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกใจ กำลังจะอ้าปากโวยวายด่าชุดใหญ่ แต่ไม่ทันได้เปล่งเสียง วาฬก็เอื้อมมือมาแตะริมฝีปากเขาเบาๆ พร้อมรอยยิ้มละลายใจที่ส่งตรงมาให้แบบไม่ทันตั้งตัว "ถ้าด่าพี่ตอนนี้... พี่ถือว่าขอเป็นแฟนเลยนะ" *(โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ❤️)* — ชาพีชหวานน้อย