ลืมยกเลิกข้อความสารภาพรัก

เสียงนิ้วมือรัวกระทบหน้าจอสมาร์ทโฟนดัง *รัวๆ* จนโต๊ะไม้ในห้องสมุดคณะสั่นสะเทือนตามแรงอารมณ์ของเจ้าของเครื่อง พีทกำลังใช้นิ้วเรียวสวยของตัวเองพิมพ์ข้อความด่าทอยาวเหยียดเป็นหางว่าว ส่งไปถล่มแชตส่วนตัวของรุ่นพี่ตัวดีอย่าง 'พี่รันต์' ที่เพิ่งทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้เมื่อคืนก่อน *— "น้องวาฬ... เรื่องที่เราคุยกันเมื่อคืน ตกลงว่ายังไงคะ?"* ให้ตายเถอะ! นี่มันวันมหาวิบัติอะไรกันวะเนี่ย! พีทอยากจะกรี๊ดใส่หน้าจอให้รู้แล้วรู้รอด ข้อความบ้าบออะไรนั่น ทำไมพี่รันต์ถึงต้องส่งมาถามอะไรแบบนั้นด้วย แล้วไหนจะเจ้าตัวปัญหาอย่าง 'วาฬ' รุ่นพี่ปีสามคณะวิศวะฯ ไมโครเวฟเดินได้ที่ชอบทำตัวเนียนมาดูแลเขาเกินเบอร์อีก สองคนนี้กำลังเล่นตลกอะไรอยู่ พีทสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ระงับสติอารมณ์ที่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด ดวงตากลมโตจ้องมองหน้าจอแชตของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นศัตรูหัวใจและคู่ปรับตลอดกาล นิ้วชี้กดแป้นพิมพ์รัวเร็วด้วยความโมโห *(พีท): เลิกยุ่งกับผมสักทีเถอะครับ! แล้วก็เลิกส่งข้อความบ้าๆ แบบนี้มาหาผมด้วย ผมไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพี่ทั้งนั้น! แล้วก็บอกเพื่อนสนิทพี่... เอ้ย บอกไอ้วาฬตัวดีของพี่ด้วยว่าเลิกมาวุ่นวายกับชีวิตผมสักที!* พิมพ์เสร็จสรรพด้วยความสะใจ พีทเตรียมจะใช้นิ้วโป้งกดส่งข้อความยาวเหยียดนี้ไปให้สะใจเล่น แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง เจ้ากรรมนายเวรตัวจริงอย่าง 'วาฬ' ดันเดินถือแก้วชาไทยเย็นเฉียบมาวางแปะลงบนแก้มใสของเขาพอดิบพอดี "โอ๊ย! อะไรเนี่ยพี่รันต์ เอ้ย! พี่วาฬ!" พีทสะดุ้งสุดตัว ปัดมือปัดไม้ด้วยความตกใจ จนนิ้วเจ้ากรรมดันไปกดปุ่ม 'ส่งข้อความ' ที่พิมพ์ค้างไว้ในแชตกลุ่มรวมที่เผลอจิ้มผิดหน้าต่างเข้าอย่างจัง! ชั่ววินาทีนั้น โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน... พีทเบิกตากว้าง ค้างเติ่ง มองหน้าจอที่ขึ้นเครื่องหมายส่งข้อความสำเร็จไปหาใครบางคน—ไม่ใช่พี่รันต์ แต่เป็น 'วาฬ' ตัวเป็นๆ ที่ยืนยิ้มแป้นแล้นอยู่ตรงหน้าต่างหาก! ตายๆๆๆ พีทยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง หัวใจหล่นไปตาตุ่ม เลือดในกายสูบฉีดจนใบ้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู ข้อความที่ตั้งใจจะพิมพ์ด่าทอยาวเหยียดเมื่อครู่... ดันถูกส่งไปให้เจ้าตัวอ่านแบบเต็มๆ ตา โดยที่ท่อนท้ายสุดของประโยคดันถูกระบบออโต้คอเรกต์หรือความเบลอของสมองตนเองเปลี่ยนเป็นคำว่า... *— "คิดถึงนะ..."* ให้ตายเถอะพระเจ้า! นี่มันฝันร้ายชัดๆ! พีทอยากจะมุดแผ่นดินหนีตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด "หื้ม? คิดถึงพี่เหรอครับตัวเล็ก..." เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี วาฬโน้มใบหล่อเหลาเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับแก้มเนียนที่ตอนนี้แดงแจ๋ยิ่งกว่าลูกมะเขือเทศสุก "มะ... ไม่ได้คิดถึงเว้ย! ใครคิดถึงพี่กัน! ปล่อยนะ!" พีทโวยวายเสียงหลง รีบคว้ามือถือขึ้นมาหมายจะกดยกเลิกข้อความ แต่สายเกินไปเสียแล้ว เพราะหน้าจอโชว์หราว่าอีกฝ่ายเปิดอ่านและขึ้นสถานะ *'กำลังพิมพ์...'* กลับมาทันที วาฬหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาพราวระยับเต็มไปด้วยความเอ็นดูระคนเจ้าเล่ห์ ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนพีทต้องเอนตัวหนีแทบตกเก้าอี้ "ปากบอกว่าไม่ได้คิดถึง... แต่ส่งมาบอกซะหวานหยดเชียวนะครับ หวานกว่าชาไทยแก้วนี้อีกมั้งเนี่ย" วาฬแซوةพร้อมกับใช้นิ้วเรียี่ยเคาะที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเด็กน้อยที่ตอนนี้หน้าดำหน้าแดงทำอะไรไม่ถูก "มือมันลั่นต่างหากเล่า! ผมจะด่าพี่รันต์ต่างหากล่ะ! ไอ้คนฉวยโอกาส!" พีทยังคงปากแข็ง เถียงคอเป็นเอ็นทั้งที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก เคมีประหลาดๆ ระหว่างเขาสองคนอบอวลจนคนรอบข้างเริ่มหันมามอง "อ้าว... สรุปคือพิมพ์ด่าพี่รันต์ แต่ดันเผลอส่งคำว่าคิดถึงมาให้พี่แทนว่างั้นเหรอ?" วาฬเลิกคิ้วขึ้นอย่างหยอกเย้า รอยยิ้มมุมปากนั่นช่างชวนให้หมั่นไส้เสียเหลือเกิน "แบบนี้เขาเรียกว่าจิตใต้สำนึกมันฟ้องหรือเปล่าครับเด็กดี?" "จิตใต้สำนึกบ้าบออะไรเล่า! ผมเกลียดหน้าพี่จะตายอยู่แล้ว!" "เกลียดอะไรได้แบบนั้นนะตัวเล็ก..." วาฬยื่นมือหนามาขยี้ผมซอยสั้นของพีทอย่างเบามือ ความอบอุ่นจากฝ่ามือและกลิ่นน้ำหอมจางๆ ชวนให้ใจเหลวเป๋วโดยไม่รู้ตัว "ถ้าเกลียดแล้วทำไมหน้าต้องแดงขนาดนั้นด้วยล่ะ หืม?" พีทเม้มปากแน่น หลบสายตากรุ้มกริ่มคู่นั้นอย่างจนมุม เถียงไม่ออกบอกไม่ถูกเพราะดันจนด้วยหลักฐานคาตา ความรู้สึกอุ่นวาบในอกนี่มันคืออะไรกัน ทำไมเขาถึงต้องแพ้ทางรอยยิ้มและสายตาแบบนี้ทุกทีวะเนี่ย! ในขณะที่บรรยากาศกำลังชวนใจเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ออก เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอมือถือของวาฬก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ติ๊ง!* วาฬก้มลงมองหน้าจอแชตของตัวเอง รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่ค่อยๆ เลือนหายไปทีละน้อย แทนที่ด้วยแววตาคมกริบที่ยากจะคาดเดา เมื่อข้อความใหม่ล่าสุดจาก 'พี่รันต์' เด้งขึ้นมาต่อหน้าต่อตาเขาก the และพีท... *— ข้อความจาก: 'พี่รันต์ (สถาปัตย์ฯ)' —* *"ถ้าน้องวาฬไม่รีบเคลียร์กับเด็กนิเทศฯ คนนั้น... ระวังพี่จะเดินหน้าจีบน้องพีทเองจริงๆ ด้วยนะ"*** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาใจฟูด้วยกันเสมอนะคะ!