หรือเราจะคิดไปเอง

"เก็บกล่องนั้นลงไปเดี๋ยวนี้เลยนะคะรุ่นพี่วาฬ ถ้าไม่อยากให้ป้ายนิเทศคณะนิเทศศาสตร์กลายเป็นที่ระลึกคราบเลือดมนุษย์วิศวะ!" พีทแยกเขี้ยวใส่ร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงเสาตึกด้วยท่าทางกวนประสาทเป็นที่สุด เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วยังคงลอยเคว้งอยู่ในอากาศ เมื่อเงาร่างของบุคคลปริศนาที่เดินถือกล่องกำมะหยี่สีดำเข้ามาสมทบ แท้จริงแล้วคือ 'พี่กรณ์' ประธานสโมสรนักศึกษาปีสี่สุดเนี๊ยบ (และเป็นแฟนเก่าของรุ่นพี่วาฬสมัยปีหนึ่ง—ตามข่าวลือหนาหูที่พีทเคยแอบสืบมา) แต่ก่อนที่สมองอันน้อยนิดของเด็กปีหนึ่งจะประมวลผลทันว่าเกิดอะไรขึ้น วาฬกลับเป็นฝ่ายคว้ากล่องกำมะหยี่นั้นมาจากมือพี่กรณ์หน้าตาเฉย พร้อมกับส่งรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ทำเอาคนมองอยากจะกระโดดถีบขาคู่ให้รู้แล้วรู้รอด "อะไរបีบหัวใจขนาดนั้นล่ะเด็กน้อย หึงเหรอคะ?" วาฬก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละก้าว ขายาวๆ ของรุ่นพี่วิศวะทำเอาพีทต้องถอยหลังรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังตึกเย็นเฉียบ "หึงบ้าอะไรล่ะ! ใครเขาล่ะ! รุ่นพี่ต่างหากที่ชอบทำตัวเรี่ยราด เรี่ยราดความใจดีไปทั่วจนคนอื่นเขาคิดไปไกลหมดแล้วนะ!" พีทโวยวายเสียงดังกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะที่ดังตุบตับจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ฝ่ามือเล็กพยายามดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่มีหรือที่คนตัวโตจะสะเทือน เขากลับฉวยโอกาสนี้รวบข้อมือทั้งสองข้างของพีทไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย "อ้าว... แล้วใครบอกว่าพี่ทำตัวใจดีกับทุกคนคะ" วาฬก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาคมกริบที่มักจะพกความเจ้าเล่ห์มาด้วยเสมอในตอนนี้กลับฉายประกายบางอย่างที่จริงจังจนน่ากลัว "พี่ก็ทำตัวแบบนี้กับ 'คนเดียว' มาโดยตลอด... ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอคะ พีท" *ตูบ!* เสียงหัวใจของพีทดังสนั่นจนหูอื้อตาลายไปหมด สมองขาวโพลนราวกับโดนรีเซ็ตระบบ ความโกรธ ความหมั่นไส้ และความตึงเครียดเมื่อครรณหายวับไปกับตา เหลือเพียงความร้อนผ่าวที่พุ่งปรอทแตกขึ้นมาถึงใบหู ร่างบางเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่มันมุกจีบระดับร้อยริกเตอร์ชัดๆ! ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงขยันทำให้ใจเหลวเป๋วอยู่เรื่อยเลยนะ! "ฮิ้ววววว! จุดพลุฉลองสิครับรออะไรอยู่!" เสียงแซวจากแก๊งเพื่อนสนิทของพีทที่แอบซุ่มดูอยู่หลังพุ่มไม้ดังขึ้นประสานเสียงกันอย่างพร้อมเพรียง พร้อมกับเสียงปรบมือแปะๆ เหมือนอยู่ในงานแต่งงาน ทำให้สติของพีทกลับเข้าร่าง พีทสะบัดข้อมือหลุดจากการพันธนาการอย่างแรง ใบหน้าหวานงอง้ำด้วยความเขินปนหงุดหงิด "เลิกหยอดสักทีได้ไหมเล่า! เบื่อคนเจ้าชู้!" พูดจบก็หันหลังเตรียมวิ่งหนีความน่าอายนี้ทันที แต่ทว่า... "เดี๋ยวก่อนสิคะคนเก่ง" วาฬเอื้อมมือมาคว้าชายเสื้อฮู้ดของพีทไว้เบาๆ ไม่ได้ดึงรั้งด้วยความรุนแรง แต่เป็นสัมผัสอุ่นๆ ที่ทำให้ฝེเท้าของเด็กปีหนึ่งต้องหยุดชะงัก รุ่นพี่หนุ่มถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยื่นกล่องกำมะหยี่สีดำที่พีทเข้าใจผิดเมื่อครู่มาตรงหน้า "เปิดดูสิคะ... แล้วจะรู้ว่าพี่ไม่ได้เอามาให้ใครอื่น" พีทขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตมองกล่องสีดำสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ไม่มีรอยยิ้มกวนประสาทเหลืออยู่เลย มีเพียงความจริงจังที่ชวนให้ใจสั่นไหว มือเรียวสั่นเทานิดหน่อยด้วยความประหม่าค่อยๆ เอื้อมไปเปิดฝากล่องออกช้าๆ... สิ่งที่นอนนิ่งอยู่ด้านในไม่ใช่แหวนเพชรหรือเครื่องประดับราคาแพงอย่างที่จินตนาการไว้ แต่มันคือพวงกุญแจรูป 'วาฬสีฟ้า' ตัวอ้วนกลมหน้าตาน่ารัก ที่มีป้ายชื่อสลักคำว่า *'P's Pete'* เอาไว้ด้วยลายมือประณีต พีทชะงักค้าง กะพริบตาปริบๆ สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ "พี่ไม่ได้ซื้อให้ใคร... พี่ทำเองค่ะ" วาฬกระซิบเสียงนุ่มข้างใบหูที่แดงก่ำ "ตั้งใจทำให้อีกคน... ที่ชอบทำปากเก่งใส่พี่ทุกวัน" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงหัวใจของพีทที่เต้นรัวยิ่งกว่ากลองเพล ความสงสัยทั้งหมดที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความอบอุ่นสายใหญ่ที่โอบล้อมหัวใจดวงน้อยจนแน่น หรือว่า... เราจะไม่ได้คิดไปเองจริงๆ สินะคะ? พีทเม้มปากแน่น พยายามกลั้นยิ้มจนแก้มป่อง แต่ไม่ทันที่จะได้เอաբาคำพูดอะไรออกมา หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกางเกงของวาฬก็สั่นครืดคราดขึ้นมาทำลายบรรยากาศโรแมนติกซะก่อน วาฬก้มลงมองหน้าจอแวบหนึ่ง สีหน้าที่เคยอบอุ่นอ่อนโยนกลับเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมขึ้นมาทันทีอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ พีทสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นทันที ความรู้สึกระแคะระคายบางอย่างสะกิดใจขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นชื่อย่อบนหน้าจอโทรศัพท์ของรุ่นพี่ที่สว่างวาบขึ้นในความมืด... *ข้อความจาก: 'พี่รันต์ (สถาปัตย์ฯ)' — "น้องวาฬ... เรื่องที่เราคุยกันเมื่อคืน ตกลงว่ายังไงคะ?"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาใจฟูด้วยกันในตอนนี้นะคะ บทหน้าบอกเลยว่าเตรียมทิชชูซับน้ำตา (หรือหมอนไว้จิก) กันได้เลยค่ะ!