หน้าแตกหมอไม่รับเย็บ

ดวงตากลมโตของพีทแทบจะถลนออกมานอกเบ้า เมื่อหน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูสว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความแชตจากรุ่นพี่ตัวแสบที่ทำเอาสติสตางค์ที่สะสมมาทั้งวันปลิวหายไปในพริบตา *— ข้อความจาก: 'พี่รันต์ (สถาปัตย์ฯ)' —* *"ถ้าน้องวาฬไม่รีบเคลียร์กับเด็กนิเทศฯ คนนั้น... ระวังพี่จะเดินหน้าจีบน้องพีทเองจริงๆ ด้วยนะ"* "เห, เห, เห้ย! อะไรเนี่ย! พี่รันต์สถาปัตย์ฯ ไปเอาเบอร์ฉันมาจากไหนวะ แล้วทำไมจู่ๆ ถึงพิมพ์อะไรน่ากลัวแบบนี้เนี่ย!" พีทโวยวายเสียงดังลั่นห้องนั่งเล่น จนเพื่อนสนิทอย่าง 'ข้าวโอ๊ต' และ 'จีน' ที่กำลังนั่งกินขนมกรุบกรอบอยู่บนโซฟาถึงกับสะดุ้งโหยง หันมามองหน้ากันด้วยสายตาเจ้าเล่ห์เป็นประกาย "อุ๊ย ใครทักมาคะน้องพีท หน้าตาตื่นเชียว หรือว่าหนุ่มสถาปัตย์คนนั้นจะรุกหนักจนต้านไม่ไหวแล้ว?" จีนแซวพลทำมือทำไม้ประกอบท่าทางล้อเลียน จนพีทอยากจะปั้นหมอนอิงใส่หน้าเพื่อนสักสามที "ต้านบ้าอะไรเล่า! ฉันไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ! เนี่ย..." พีทยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้เพื่อนดูระยะประชิด "ดูดิพี่รันต์อะไรเนี่ยส่งมาแบบนี้ หมายความว่าไงวะ หรือฉันพิมพ์อะไรผิดไปตอนไหน" "ฮั่นแน่..." ข้าวโอ๊ตหรี่ตามองพลางเคี้ยวเยลลี่หนุบหนับ "อย่าบอกนะว่าแกเผลอไปพิมพ์อ่อยเขาในกรุ๊ปคณะรวม แล้วพี่รันต์เขาตาดีมาเห็นเข้า อ่ะฮิ้วววว" "บ้า! ฉันไม่ได้อ่อยใครทั้งนั้น!" พีทปฏิเสธเสียงหลง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ มือเรียวรีบกดเข้าแชตของอีกฝ่ายอย่างร้อนรน สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางแก้สถานการณ์เฉพาะหน้า ก่อนที่เรื่องมันจะบานปลายไปกันใหญ่ ให้ตายเถอะ ถ้าพี่รันต์เกิดเข้าใจผิดแล้วเดินหน้าจีบจริงๆ มีหวังโดนพี่วาฬ... เอ๊ย! หมายถึงโดนคนรอบตัวล้อตายชักสิ! พีทสูดหายใจเข้าลึกๆ นิ้วเรียวสั่นระริกพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็วเพื่อแก้ตัว พยายามทำน้ำเสียงให้ดูเป็นทางการและจริงจังที่สุดเท่าที่จะทำได้ *(แชตส่วนตัว)* **พีท (นิเทศฯ):** พี่รันต์คะ คือ... เมื่อกี้พิมพ์ผิดค่ะ! **พีท (นิเทศฯ):** มือมันลั่นค่ะ พอดีแมวเดินเหยียบแป้นพิมพ์พอดีเลย แฮะๆ 😅 **พีท (นิเทศฯ):** ไม่ได้หมายความแบบนั้นจริงๆ นะคะ เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้วค่ะพี่! ส่งเสร็จ พีทก็พ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ คิดว่าตัวเองรอดตัวจากสถานการณ์เฉพาะหน้ามาได้อย่างเฉียดฉิว แต่ทว่า... ผ่านไปไม่ถึงสามวินาที เครื่องหมายอ่านแล้วก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับข้อความตอบกลับที่ทำเอาเลือดในกายสูบฉีดจนแทบจะพุ่งกระฉูดออกทางหู *— ข้อความจาก: 'พี่รันต์ (สถาปัตย์ฯ)' —* **พี่รันต์ (สถาปัตย์ฯ):** แมวพันธุ์ไหนเหยียบแป้นพิมพ์เป็นประโยคบอกรักยาวเหยียดขนาดนั้นครับน้องพีท? แล้วอีกอย่าง... พี่ไม่ได้ใช้ชื่อเล่นว่ารันต์นะ พี่ชื่อ 'รัญชน์' ครับ ส่วนไอ้คนที่ชื่อรันต์น่ะ มันนั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่โต๊ะข้างๆ พี่นี่แหละ พีท: "..." ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ ข้าวโอ๊ตกับจีนที่ชะโงกหน้ามาอ่านด้วยถึงกับกลั้นขำจนตัวโยน ไหล่สั่นระริกด้วยความขบขัน "อุ๊ยตายว้ายกระตููู้! แมวพันธุ์ไหนคะเนี่ย ชื่อเสียงเรียงนามชัดเจนแถมส่งผิดคนอีกต่างหาก หน้าแตกหมอไม่รับเย็บของแทร่!" จีนแซิ่ดแซวเสียงสูงจนพีทอยากจะเอาหัวมุดโซฟาหนีความอาย "ฮือออออ ออกไปเลยนะพวกแก! เลิกขำเดี๋ยวนี้เลยนะ!" พีทโวยวายหน้าดำหน้าแดง รีบคว้าหมอนมาปิดหน้าตัวเองด้วยความอับอายขายขี้หน้าขั้นสุด อยากจะกรีดร้องออกเป็นภาษาฮินดูให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ทำไมชีวิตของพีทถึงได้มีแต่เรื่องน่าอายแบบนี้วะเนี่ย! ในขณะที่พีทกำลังดิ้นเร่าๆ อยู่บนโซฟาด้วยความทรมานใจ เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตเจ้ากรรมก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่จากพี่รัญชน์หรือใครที่ไหน แต่เป็นชื่อของคนที่พีทไม่อยากเผชิญหน้ามากที่สุดในวินาทีนี้ *— ข้อความจาก: 'พี่วาฬ (วิศวะฯ)' —* **พี่วาฬ (วิศวะฯ):** หืม... แมวเหยียบแป้นพิมพ์เหรอครับตัวเล็ก? **พี่วาฬ (วิศวะฯ):** ไหนลองบอกพี่หน่อยสิครับ ว่าแมวตัวนั้นมันหน้าตาเหมือนคนที่กำลังนั่งหน้าแดงอยู่แถวนี้รึเปล่า? พีทชะงักกึก ค่อยๆ ลดหมอนที่ปิดหน้าลงอย่างช้าๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ รีบหันขวับไปมองรอบตัวทันที เดี๋ยวนะ... พี่วาฬรู้ได้ยังไงว่าตอนนี้เขานั่งหน้าแดงอยู่? หรือว่า... *แกร็ก—* เสียงเปิดประตูระเบียงห้องพักดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างสูงโปรดของรุ่นปีสามคณะวิศวกรรมศาสตร์ ที่ก้าวเข้ามาในห้องของเขาอย่างหน้าตาเฉย ราวกับเป็นเจ้าของห้องเสียเอง มือหนาถือโทรศัพท์มือถือค้างไว้ที่หน้าจอแชต รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจน "อ้าว... ตกใจอะไรขนาดนั้นล่ะครับเด็กดี หืม?" วาฬเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง ก้าวเข้ามาใกล้โซฟาที่พีชนั่งอยู่ทีละก้าว "พอดีพี่ผ่านมารับ 'แมว' แถวนี้... กลับไปเคลียร์คดีที่บ้านซะหน่อยน่ะครับ" หัวใจดวงน้อยของพีทกระหน่ำเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สติสตางค์ที่กระจัดกระจายไปเมื่อครู่ ยิ่งหลุดลุ่ยไปกันใหญ่เมื่อเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาพราวระยับคู่นั้น ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่แวะมาหวีดความโบ๊ะบ๊ะและเอ็นดูเจ้าเด็กปากแข็งคนนี้นะคะ ขอให้มีความสุขกับชาพีชหวานน้อยแก้วนี้เสมอนะคะ!