การกบฏของประชาชน

“ข้อมูลทั้งหมดถูกปล่อยออกไปแล้ว ศิลา... นายรู้ใช่ไหมว่าหลังจากนี้จะไม่มีใครรอดจากเปลวเพลิงที่พวกเขากำลังจุดขึ้น” รินรดากล่าวเสียงสั่น พลางกดนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเสมือนจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด แสงสีฟ้าจากหน้าจอดิจิทัลฉายสะท้อนลงบนใบหน้าที่เหนื่อยล้าของเธอ ในขณะที่เสียงอึกทึกจากภายนอกหน้าต่างห้องเช่าเล็กๆ ใจกลางเมืองหลวงเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น ศิลาไม่ตอบ เขายืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง มองลงไปยังท้องถนนเบื้องล่าง ฝูงชนนับพันที่เคยเดินทอดน่องอย่างไร้จุดหมายเหมือนหุ่นยนต์ในระบบของ 'เมมโมเรีย' บัดนี้พวกเขากำลังแตกตื่น เสียงตะโกนสาปแช่งดังก้องผสมปนเปไปกับเสียงกระจกแตกกระจายจากการจลาจลที่เริ่มก่อตัวขึ้นในเขตชั้นใน ข้อมูลความทรงจำที่ถูกเก็บงำไว้เป็นความลับของชนชั้นปกครองถูกตีแผ่สู่สาธารณะ—ความทรงจำที่พิสูจน์ว่า 'ดร.อคิน' ไม่ได้เพียงแค่รักษาอาการป่วย แต่เขากำลังลบและเขียนทับตัวตนของมนุษย์เพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง “พวกเขาแค่กำลังได้รับความจริงคืนมา รินรดา” ศิลาพูดเสียงเรียบ หากแต่นัยน์ตาคู่คมกลับสั่นไหว เขาไม่ได้รู้สึกถึงชัยชนะ แต่มันคือความว่างเปล่าที่หนักอึ้ง “ความจริงที่เคยถูกพรากไป... เมื่อมันกลับมาพร้อมกันทั้งหมด ความโกลาหลก็คือราคาที่ต้องจ่าย” “แต่นายก็รู้ว่ามันไม่ใช่แค่นั้น!” รินรดาหันมาตะคอก น้ำตาเอ่อคลอ “ดร.อคิน ไม่ใช่คนที่จะนั่งดูอาณาจักรตัวเองล่มสลาย เขากำลังส่งหน่วยกำจัดความทรงจำออกไป และเป้าหมายแรก... คือคนที่มีข้อมูลดิบชุดนี้” ศิลาหันกลับมามองเธอ ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งสอง ราวกับเข็มนาฬิกาหยุดหมุนไปชั่วขณะ ภายในใจของเขามีความทรงจำที่แปลกปลอมแทรกซึมเข้ามาอีกครั้ง—ภาพของห้องทดลองที่เย็นเยียบ เสียงเครื่องจักรที่ทำงานอย่างเป็นจังหวะ และใบหน้าของเด็กชายคนหนึ่งที่เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ทุกครั้งที่ความวุ่นวายภายนอกปะทุขึ้น ดูเหมือน 'ตัวตน' อีกเสี้ยวหนึ่งในหัวของเขาก็ยิ่งตื่นตัว *ปัง!* เสียงปืนดังสนั่นมาจากทางเดินหน้าห้อง รินรดาสะดุ้งโหยง ศิลาพุ่งตัวไปคว้าข้อมือเธอแล้วดึงหลบเข้าหลังตู้เหล็กหนาโดยสัญชาตญาณ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก้าวผ่านประตูหน้าไปอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของโอโซนและสารเคมีฉุนกึกโชยมากับลมที่พัดผ่านรอยแตกของประตู “พวกเขามาเร็วกว่าที่คิด” ศิลากระซิบ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เย็นชาและเด็ดขาด เขาดึงปืนสั้นที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะออกมาตรวจสอบกระสุน “รินรดา ฟังผมให้ดี ถ้าเกิดอะไรขึ้น ให้ไปที่จุดนัดพบใต้ดินที่ฉันเคยบอก... อย่าหันหลังกลับมา” “แล้วนายล่ะ?” ศิลาไม่ตอบ เขาเพียงแค่ส่งยิ้มจางๆ ที่ไม่มีความอบอุ่นเจือปน นั่นคือรอยยิ้มของคนที่เตรียมใจจะสูญเสียทุกอย่างเพื่อรักษาบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า ข้างนอกนั่น เมืองทั้งเมืองกำลังลุกเป็นไฟ ผู้คนกำลังกู่ร้องหาเสรีภาพ ท่ามกลางหมอกหนาที่ปกคลุมเมืองแห่งนี้มานานนับปี ความลับที่รั่วไหลเปรียบเสมือนแสงสว่างที่ทำลายภาพลวงตา ดร.อคิน อาจจะควบคุมความทรงจำของคนทั้งประเทศได้ แต่เขากำลังจะพบว่า 'ความโกรธแค้น' ของมนุษย์ที่ตื่นขึ้นมาจากการถูกลบตัวตนนั้น มันรุนแรงเกินกว่าที่อัลกอริทึมใดๆ จะรับมือได้ ศิลาขยับตัวออกจากที่กำบัง พุ่งออกไปประจันหน้ากับชายชุดดำในชุดเกราะกันกระสุนสามคนที่กำลังพังประตูเข้ามา การต่อสู้ดำเนินไปอย่างรวดเร็วและไร้ความปรานี เสียงปืนดังขึ้นเป็นจังหวะสลับกับเสียงของหนักที่ฟาดกระทบเนื้อ ศิลาเคลื่อนไหวด้วยสัญชาตญาณที่ดูเหนือมนุษย์ ราวกับว่าร่างกายของเขากำลังจำลองรูปแบบการต่อสู้จากไฟล์ความทรงจำที่เขายังไม่เคยเปิดอ่าน เมื่อชายชุดดำคนสุดท้ายล้มลง ศิลาหอบหายใจหนัก เขาก้มลงหยิบอุปกรณ์สื่อสารขนาดจิ๋วที่ตกอยู่จากกระเป๋าเสื้อของศัตรู แสงไฟสีแดงกะพริบถี่บนหน้าจอ ก่อนที่เสียงแหบพร่าและเย็นชาของ ดร.อคิน จะดังขึ้นผ่านลำโพงขนาดเล็ก "ศิลา... การทำลายกรงขังไม่ได้ทำให้พวกเขามีอิสระ แต่มันกำลังทำให้พวกเขาฆ่ากันเองเพื่อแย่งชิงเศษเสี้ยวความทรงจำเหล่านั้น นายภูมิใจกับสิ่งที่ทำลงไปจริงๆ หรือ" ศิลาหยุดชะงัก นิ้วของเขาสั่นระริกขณะจ้องมองไปยังหน้าจอที่กำลังฉายภาพสดจากใจกลางเมือง—ภาพของรินรดาที่ถูกล้อมไว้ด้วยกลุ่มคนถืออาวุธในชุดเครื่องแบบของเมมโมเรียที่ก้าวออกมาจากเงามืด และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือหญิงสาวคนนั้นกำลังหันปลายกระบอกปืนเข้าใส่หน้าอกของตนเอง โดยมี ดร.อคิน ยืนแสยะยิ้มอยู่เบื้องหลังเธอ "เลือกเอาสิ ศิลา... จะรักษาความจริงของประชาชน หรือจะช่วยชีวิตคนคนเดียวที่เหลืออยู่เพียงหนึ่งเดียวในความทรงจำที่เหลือทิ้งไว้ของนาย" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 34 ของความจริงที่แสนโหดร้ายนี้นะครับ เมทริกซ์ซีโร่