เงาในกระจก

"หยุดหลอกตัวเองได้แล้ว ศิลา ความทรงจำที่คุณกำลังหวงแหนเป็นเพียงเศษเสี้ยวของขยะที่ผมคัดทิ้ง!" เสียงทุ้มต่ำที่ดังก้องอยู่ในโถงกว้างของเมมโมเรียไม่ใช่เสียงของดร.อคิน แต่มันคือเสียงของ 'ศิลา' อีกคนหนึ่ง—คนที่มีแววตาหยิ่งผยองและรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเกินกว่าที่ตัวเขาคนเดิมจะแสดงออกมาได้ ศิลาในชุดสูทสีเข้มยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานยักษ์ ทว่าสิ่งที่สะท้อนกลับมาไม่ใช่เงาเดียว แต่มันคือร่างจำลองนับสิบที่เดินออกมาจากเงาสะท้อนนั้นราวกับพวกมันมีชีวิต พวกมันคือ 'ศิลา' ในเวอร์ชันต่างๆ ที่ถูกดร.อคินสร้างขึ้นด้วยอัลกอริทึมแห่งความทรงจำที่บิดเบือน บางร่างมีรอยแผลเป็นที่เขาไม่เคยได้รับ บางร่างมีแววตาแห่งความโกรธแค้นที่เขาเพิ่งจะสัมผัสได้ในใจตนเอง "พวกคุณไม่ใช่ผม" ศิลาตอบกลับ น้ำเสียงเขาสุขุมทว่าแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนจากความสับสนที่เริ่มกัดกินจิตใจ เขาขยับมือที่สั่นเทาขึ้นแตะขมับ สัมผัสถึงความร้อนผ่าวจากการไหลเวียนของข้อมูลที่เมมโมเรียกำลังยัดเยียดเข้ามาผ่านคลื่นความถี่ในอากาศ "เราคือสิ่งที่นายควรจะเป็น หากนายเลือกที่จะลืมเรื่องราวของรินรดาไปเสีย" ร่างจำลองอีกร่างก้าวออกมา แสงไฟในโถงวูบไหวราวกับสภาวะจิตใจของศิลาที่กำลังแตกสลาย "ดูสิ ศิลา... ความทรงจำที่เธอกับนายมีร่วมกัน มันสวยงามจนน่าสมเพช นายเชื่อจริงๆ หรือว่านั่นคือความจริง? หรือนายแค่สร้างมันขึ้นมาเพื่อปกปิดความว่างเปล่าในหัวใจที่ดร.อคินมอบให้ตั้งแต่เกิด?" ศิลาขบกรามแน่น ภาพในหัวของเขาเริ่มซ้อนทับกัน ภาพรินรดาที่กำลังหัวเราะริมฝั่งแม่น้ำในวันที่ท้องฟ้าเป็นสีคราม ตัดสลับกับภาพความเย็นชาของห้องทดลองที่ซึ่งเขาถูกวางอยู่บนแท่นเหล็กเย็นเยียบ ข้อมูลจากร่างจำลองที่อยู่ตรงหน้าเริ่มแทรกซึมผ่านรอยแยกของจิตใต้สำนึก มันไม่ใช่แค่การพูด แต่มันคือการ 'อัปโหลด' ความรู้สึกผิดและความเกลียดชังที่เขาไม่เคยมีลงสู่กระแสเลือด เขาคว้าวัตถุที่อยู่ใกล้ที่สุด—โคมไฟตั้งโต๊ะโลหะ—แล้วฟาดเข้าใส่เงาสะท้อนตรงหน้า เสียงกระจกแตกละเอียดดังก้องไปทั่วโถง แต่น่าแปลกที่ร่างจำลองเหล่านั้นยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีการสะทกสะท้าน มีเพียงแววตาสมเพชที่ส่งตรงมายังเขา "คุณอคินไม่ได้แค่ขังคุณไว้ที่นี่" ร่างหนึ่งพูดขึ้นขณะที่เดินวนรอบตัวเขา "เขาปล่อยให้คุณได้ 'เลือก' ความทรงจำที่ผิดพลาด เพื่อที่วันหนึ่ง คุณจะได้ตระหนักว่าทุกสิ่งที่คุณเชื่อมั่น มันก็แค่รหัสที่เขียนขึ้นใหม่... เหมือนกับที่เขากำลังทำกับคนทั้งเมืองตอนนี้" ศิลาหอบหายใจถี่ สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนที่อยู่มุมมืดที่สุดของห้อง ร่างนั้นสวมเสื้อผ้าชุดเดียวกับเขาในวันที่เขาพยายามหลบหนีออกจากบริษัทเมมโมเรียเมื่อสามปีก่อน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจเขากระตุก มันคือแววตา... แววตาของคนคนนั้นไม่ได้ว่างเปล่า แต่มีความเสียใจที่รุนแรงจนแทบจะเรียกได้ว่า 'ความตาย' "รินรดาไม่ได้มีตัวตนอยู่จริงในความทรงจำแรกของคุณ ศิลา" เสียงนั้นแผ่วเบาแต่บาดลึก "เธอคือโปรแกรมตรวจสอบพฤติกรรมที่ถูกส่งมาเพื่อประเมินค่าความซื่อสัตย์ของคุณ และดูเหมือนว่า... เธอเองก็เริ่มจะแยกไม่ออกแล้วว่าเธอเป็นใคร" "หุบปาก!" ศิลาตวาดก้อง เขาพุ่งตัวเข้าไปหาร่างจำลองนั้น มือของเขาคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อ แต่มันกลับว่างเปล่าราวกับอากาศธาตุ ทันใดนั้น ร่างจำลองทั้งหมดก็เลือนหายไปพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ก้องสะท้อนอยู่ในผนังโถง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่บีบคั้นจนแทบขาดใจ ท่ามกลางความมืดที่เข้าครอบงำศิลาตัดสินใจก้าวถอยหลังเพื่อจะออกไปจากห้องนี้ ทว่าเขากลับพบเข้ากับสัมผัสบางอย่างที่ข้อมือ สัมผัสที่คุ้นเคยและอบอุ่น... สัมผัสจากมือของผู้หญิงที่เขาคิดว่าเขารู้จักดีที่สุด "ศิลา... อย่าฟังพวกมัน" เสียงของรินรดาดังขึ้นจากด้านหลัง แผ่วเบาและสั่นเครือ "ความทรงจำอาจจะถูกลบ แต่ความรู้สึกที่ฉันมีต่อคุณ... มันคือสิ่งเดียวที่ฉันแน่ใจว่ามันไม่ได้มาจากเมมโมเรีย" ศิลาหันกลับไปเผชิญหน้ากับเธอ ในแววตาของรินรดามีน้ำตาเอ่อล้น แต่สิ่งที่ทำให้ศิลาต้องหยุดชะงักและลมหายใจแทบขาดห้วงไปชั่วขณะ คือสิ่งที่เธอถืออยู่ในมือขวา—มันเป็นปืนรุ่นเดียวกับที่ใช้ในหน่วยรักษาความปลอดภัยของดร.อคิน และรอยสักเล็กๆ ที่ข้อมือของเธอ ซึ่งเขารู้ดีว่ามันเป็นสัญลักษณ์ของ 'ตัวทดลองหมายเลขศูนย์' เขามองเห็นแววตาสีเทาที่เปลี่ยนไปเป็นสีเขียวมรกต—สีเดียวกับจอแสดงผลสถานะของเมมโมเรีย—ก่อนที่เธอจะยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "เสียใจด้วยนะศิลา... แต่บททดสอบของฉันจบลงแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาที่คุณต้องรับรู้ว่า... ฉันคือคนสร้างความทรงจำที่เลวร้ายที่สุดให้คุณเอง" หวังว่าทุกท่านจะยังคงประคองสติไว้ได้ ในวันที่ความจริงกลายเป็นเพียงเครื่องมือของอำนาจนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เมทริกซ์ซีโร่