ความเจ็บปวดที่จำไม่ได้

"ถ้าคุณไม่หยุดกดมันลงไป สมองของคุณจะกลายเป็นแค่ขยะอิเล็กทรอนิกส์ที่ไร้ค่า ผมเตือนคุณด้วยความหวังดี... ศิลา" เสียงแหบพร่าของ ดร. อคิน ดังสะท้อนก้องอยู่ในห้องแล็บมืดสลัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไอโซโพรพิลแอลกอฮอล์ เขายืนกอดอกมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กดัดแปลง สายระโยงระยางนับสิบเส้นเชื่อมต่อระหว่างขมับของศิลาและแผงวงจรสีครามที่ส่งเสียงครางฮึ่มๆ อยู่เบื้องหลัง ศิลาไม่ตอบ เขากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากก่อนจะไหลผ่านรอยแผลเป็นเล็กๆ บริเวณหัวคิ้ว รินรดายืนอยู่มุมห้อง เธอไม่ได้ห้ามเขา แต่ดวงตาที่เคยสงบนิ่งบัดนี้สั่นไหวอย่างรุนแรง เธอรู้ดีว่าหากศิลาแตะต้อง 'รอยจารึก' ลำดับที่ 7 เขาจะไม่มีวันกลับมาเป็นคนเดิม "มันไม่ใช่แค่ความทรงจำ แต่มันคือคำสาป" รินรดาเอ่ยขึ้นเบาๆ เสียงของเธอสั่นเครือ "คุณกำลังขุดหลุมศพของตัวเองอยู่นะศิ" ศิลาลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีเทาเข้มของเขาวาวโรจน์ด้วยความเจ็บปวดที่อธิบายไม่ได้ "ถ้าผมไม่รู้ว่าผมเป็นใคร... ผมก็ตายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อนแล้ว ริน" ทันใดนั้น หน้าจอดิจิทัลตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ภาพในหัวของศิลาฉายชัดขึ้นมาเหมือนการกระชากเข็มขัดนิรภัยขณะรถเบรกกะทันหัน เขามองเห็นบ้านไม้หลังเก่าที่มีกลิ่นฝนและกลิ่นไม้สนจางๆ ในภาพนั้น... เขาเป็นเด็กชายตัวน้อยที่กำลังวิ่งไล่จับกับหญิงสาวคนหนึ่งที่มีใบหน้าเลือนราง แต่รอยยิ้มของเธอนั้นอบอุ่นจนบาดหัวใจ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่จำได้แม่นยำว่าเป็นกลิ่นดอกมะลิร่วงราวน้ำค้าง เสียงหัวเราะสดใสของเธอก้องอยู่ในโสตประสาท แต่มันกลับถูกแทรกแซงด้วยเสียงสัญญาณเตือนภัยที่แหลมสูง *“ศิลา... อย่าหันกลับไป”* เสียงผู้หญิงคนนั้นกระซิบข้างหู ศิลาหายใจหอบถี่ ภาพความทรงจำเริ่มบิดเบี้ยว หญิงสาวในภาพถูกเปลี่ยนใบหน้าด้วยภาพของ ดร. อคิน ที่กำลังถือเข็มฉีดยาขนาดมหึมา เขาเห็นพ่อ... ชายผู้มีแววตาอ่อนโยนกำลังถูกลากตัวออกไปโดยชายชุดดำสามคน เขาร้องไห้ แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับกลายเป็นเสียงเครื่องจักรที่ไร้อารมณ์ "ไม่!" ศิลาคำรามลั่นห้อง เขาสะบัดศีรษะอย่างรุนแรงจนสายเชื่อมต่อเกือบหลุด ดร. อคินก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของนักวิทยาศาสตร์ผู้บ้าคลั่งไม่มีแม้แต่ความเห็นอกเห็นใจ "เห็นไหมล่ะ? ความเจ็บปวดที่นายลบมันทิ้งไปในวันนั้น คือการเมตตาที่นายมอบให้ตัวเอง นายเลือกที่จะลืมเพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ แต่ดูนายตอนนี้สิ... กำลังดิ้นรนจะกลับไปหาความตายที่ถูกเขียนทับไว้" "นั่นไม่ใช่การเมตตา... นั่นคือการฆาตกรรม" ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน เขามองไปที่รินรดา "ริน คุณรู้ใช่ไหม? ผู้หญิงคนนั้น... คนที่กอดผมในตอนสุดท้าย คือใคร?" รินรดาเม้มปากแน่น เธอค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้เขา ก่อนจะยื่นมือมาแตะไหล่ที่สั่นเทาของศิลา "คุณอยากรู้จริงๆ ใช่ไหมศิ... คนที่ถูกลบออกไปไม่ใช่แค่แม่ของคุณ แต่คือความจริงทั้งหมดที่ทำให้ 'เมมโมเรีย' ถือกำเนิดขึ้นมาได้" ศิลาเงยหน้าขึ้นมองดร. อคิน ที่บัดนี้กำลังยิ้มเยาะด้วยท่าทีที่ดูเหนือกว่า เขารู้สึกถึงบางสิ่งที่ไหลผ่านกระแสเลือด มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่มันคือความเกลียดชังที่เพิ่งฟักตัวขึ้นจากซากปรักหักพังของความทรงจำที่แตกสลาย "ความทรงจำของคุณไม่ได้ถูกลบไปเพราะอุบัติเหตุหรอก ศิลา" ดร. อคินพูดพลางกดรีโมทบางอย่างในมือ "มันถูกลบไปเพราะนายเป็น 'กุญแจ' เดียวที่จะเปิดประตูนิรภัยของไฟล์ความลับสุดยอดที่พ่อของนายทิ้งไว้ให้... ซึ่งตอนนี้ นายเพิ่งจะไขมันออกไปครึ่งทางแล้ว" ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยของระบบรักษาความปลอดภัยในอาคารดังลั่นสนั่นหวั่นไหว จอภาพทั่วทั้งห้องดับวูบลงก่อนจะขึ้นข้อความเพียงประโยคเดียวว่า **'ACCESS GRANTED: PROTOCOL ZERO'** ศิลารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้า แสงไฟสีแดงสลับขาวกะพริบถี่ๆ รินรดาเบิกตากว้างเหมือนเพิ่งนึกอะไรบางอย่างออก เธอรีบคว้าแขนของศิลาแล้วกระชากให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ "เราต้องไปเดี๋ยวนี้!" เธอตะโกนแข่งกับเสียงไซเรน "ประตูนิรภัยที่นายปลดล็อกเมื่อกี้... มันไม่ใช่แค่ไฟล์ แต่มันคือการปล่อย 'ตัวตนที่แท้จริง' ของทุกคนที่ถูกทดลองให้ออกมาพร้อมกัน!" ศิลาหันไปมองหน้าจอที่ขึ้นภาพสแกนใบหน้าของเขาเอง... แต่มันไม่ใช่ใบหน้าของเขาในปัจจุบัน แต่มันคือใบหน้าของชายวัยกลางคนที่มีแววตาของคนคนหนึ่งซึ่งเขาเพิ่งจะจดจำได้ว่าคือ 'ศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด' ในประวัติศาสตร์ของเมมโมเรีย ในวินาทีที่ประตูห้องแล็บกำลังจะเปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังติดอาวุธที่พุ่งตรงเข้ามา ศิลาก็ชะงักงันเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู คนคนนั้นมีใบหน้าเดียวกับเขาทุกประการ... แต่ทว่าในมือกลับถือปืนจ่อมาที่หน้าผากของเขานิ่งสนิท "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ตัวแทนหมายเลขศูนย์" ร่างนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงของศิลาเอง ก่อนจะลั่นไกปืนโดยไม่ลังเลแม้แต่นาทีเดียว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความทรงจำอันเจ็บปวดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ เมทริกซ์ซีโร่