การซุ่มโจมตีที่ศูนย์วิจัยเก่า

"หยุดมือเสีย ริน... ถ้าเธอตัดสายไฟเส้นนั้นตอนนี้ เราจะกลายเป็นเป้านิ่งในความมืดทันที" เสียงกระซิบของศิลาราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่กดลงบนลำคอ เขาใช้มือซ้ายยึดข้อมือของรินรดาไว้แน่น ขณะที่ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบโถงทางเดินของโรงงานผลิตความทรงจำเถื่อนที่ถูกทิ้งร้าง กลิ่นสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นโอโซนจางๆ ตลบอบอวลอยู่ในอากาศที่เย็นเยียบจนแทบหยุดหายใจ รินรดาชะงัก เธอผ่อนลมหายใจยาว ขยับแว่นสายตาที่เลื่อนตกลงมาเล็กน้อย "ศิลา นายก็รู้ว่าถ้าเราไม่ทำ ระบบสำรองของดร.อคินจะตรวจจับการบุกรุกนี้ได้ภายในสามนาที ฉันยอมเป็นเป้านิ่งในความมืด ดีกว่าเป็นศพที่มีหลักฐานมัดตัวแน่นหนาอยู่ในแฟลชไดรฟ์" "แต่ในความมืดนั่นแหละ ที่พวกมันถนัดที่สุด" ศิลาตอบพลางถอยหลังไปพิงผนังปูนที่แตกร้าว เขาเช็กกระสุนในปืนพกสั้นคู่ใจด้วยสัญชาตญาณที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก ความทรงจำแปลกปลอมวูบเข้ามาในหัว—ภาพของห้องทดลองที่เต็มไปด้วยใบหน้าของมนุษย์ที่ไร้อารมณ์—เขาขมวดคิ้วแน่น สลัดความรู้สึกคลื่นไส้นั้นทิ้งไป ทั้งสองย่องผ่านซากเครื่องจักรที่ถูกทิ้งไว้กลางโถงกว้าง แสงไฟสลัวจากจอมอนิเตอร์ที่ยังหลงเหลืออยู่วูบวาบเหมือนชีพจรของคนใกล้ตาย รินรดาแทรกตัวเข้าไปในแผงวงจรหลัก มือเรียวบางรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดอย่างคล่องแคล่ว แสงสีฟ้าจางๆ สะท้อนกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของเธอ "เจอแล้ว..." เธอพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "บันทึกการทดลองโครงการ 'ลบเลือน' ทั้งหมด... ศิลา มันไม่ได้มีแค่ข้อมูล แต่มันมีรหัสผ่านเข้าถึงฐานข้อมูลเมนเฟรมของ 'เมมโมเรีย' ด้วย ถ้าเราได้สิ่งนี้ไป ดร.อคินจะไม่มีที่ซ่อนตัวอีกต่อไป" ยังไม่ทันที่ศิลาจะได้ตอบรับ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินฝั่งทิศตะวันออก ตามด้วยเสียงค็อกปืนที่ดังประสานกันราวกับบทเพลงมรณะ ศิลาคว้าต้นแขนของรินรดาแล้วดึงเธอหลบหลังแท่นเหล็กทันที "มันมาเร็วกว่าที่คิด" ศิลาพึมพำ พลางชะโงกหน้ามองเงาที่ทาบผ่านพื้น "สิบคน... อาวุธครบมือ ดูเหมือนพวกมันไม่ได้มาแค่เพื่อรักษาความปลอดภัย แต่มันมาเพื่อกวาดล้าง" "นายต้องไปหาทางเปิดทางออกฉุกเฉินข้างหลังนั่น" รินรดากระซิบพลางส่งแฟลชไดรฟ์ที่บรรจุข้อมูลลับให้ศิลา มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสัมผัสกับนิ้วของเขา "ฉันจะล่อพวกมันไปทางทิศเหนือ ถ้าฉันหายไป... อย่าตามหา ให้รีบเอาข้อมูลนี้ไปให้ถึงสถานีเครือข่ายใต้ดิน" ศิลาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวข้างกาย ความเงียบขรึมของเขาถูกสั่นคลอนด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่อาจนิยามได้ เขาไม่ใช่อัศวินในนิทาน และเขาก็ไม่ชอบการเสียสละที่ไร้เหตุผล แต่ในวินาทีนั้น เขารู้ดีว่าหากเขาขัดขวาง เธอจะไม่มีวันยอมทำตามแผน "ถ้าเธอเป็นอะไรไป ความทรงจำที่ฉันตามหาอยู่... ก็จะไม่มีวันได้คำตอบ" ศิลาพูดเสียงต่ำ ทว่าแฝงด้วยความอ่อนโยนที่นานๆ ครั้งจะได้ยิน "เพราะฉะนั้น กลับมาบอกฉันด้วยตัวเอง ไม่ใช่ผ่านบันทึกพวกนี้" ศิลาผุดลุกขึ้นก่อนจะยิงเบี่ยงความสนใจไปที่ถังแก๊สใกล้กลุ่มทหาร เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวดังขึ้นทันที แรงอัดมหาศาลทำให้โถงทางเดินสั่นสะเทือน รินรดาฉวยโอกาสนั้นวิ่งฝ่าความโกลาหลออกไปทางทิศตรงข้าม ศิลาอาศัยจังหวะที่ควันพุ่งคลุ้ง ปะทะกับทหารหน่วยรบพิเศษของอคินด้วยท่วงท่าที่ดุดันและเฉียบขาด เขาสังหารไปทีละคนด้วยความแม่นยำ ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเหมือนเขารู้ล่วงหน้าว่าศัตรูจะขยับตัวไปทางไหน ความรู้สึกนั้นขัดแย้งกับสัญชาตญาณปกติ มันเหมือนกับว่าเขากำลังดูภาพฉายซ้ำของตัวเองจากความทรงจำที่ถูกปลูกฝังขึ้นมา ขณะที่เขากำลังจัดการกับศัตรูคนสุดท้าย เสียงสัญญาณเตือนภัยก็เปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีขาวบริสุทธิ์ พื้นที่ทั้งโรงงานสั่นไหวอย่างรุนแรงเหมือนโครงสร้างกำลังจะพังทลายลงมา ศิลารีบวิ่งไปยังจุดนัดพบที่รินรดาควรจะอยู่ แต่สิ่งที่เขาพบกลับไม่ใช่รินรดา ทว่าเป็นร่างของชายคนหนึ่งยืนหันหลังรออยู่ท่ามกลางกลุ่มควัน ชายคนนั้นสวมชุดสูทสีเข้มที่ดูขัดกับสภาพโรงงานร้างอย่างสิ้นเชิง "ยินดีที่ได้พบอีกครั้ง ศิลา" ดร.อคินเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมามอง "ฉันสงสัยมาตลอดว่าถ้าฉันส่งความทรงจำของ 'ต้นแบบ' ให้คุณไปมากพอ คุณจะกลายเป็นคนแบบไหน... และดูเหมือนว่าคุณกำลังเริ่มเข้าใจแล้วใช่ไหม ว่าทำไมคุณถึงได้รับหน้าที่นี้" อคินหันกลับมา ในมือของเขามีอุปกรณ์ควบคุมขนาดเล็กที่ส่องแสงสีม่วง และที่มุมห้องนั้นเอง รินรดากำลังถูกล็อคคอโดยหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยที่ถูกอัปเกรดด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย "เธอยังมีประโยชน์ในฐานะภาชนะเก็บข้อมูลสำรอง" อคินยิ้มเหี้ยม "เอาล่ะศิลา... ส่งแฟลชไดรฟ์นั่นมาให้ฉัน แล้วฉันจะให้คุณเลือกว่า จะให้คนรักของคุณมีความทรงจำที่สมบูรณ์ หรือจะเป็นความว่างเปล่าไปตลอดกาล" ศิลาชะงัก ฝ่ามือที่กำแฟลชไดรฟ์แน่นจนสั่นสะท้าน ในหัวของเขากำลังมีภาพนับพันภาพพุ่งพล่านเข้ามา—ภาพที่รินรดาไม่ได้เป็นแค่คนแปลกหน้า แต่เป็นคนที่เขาเคยรักและสูญเสียไปแล้วครั้งหนึ่ง... ก่อนที่อคินจะลบมันออกไปจากหัวของเขาเอง หวังว่าทุกท่านจะยังคงรักษาระยะห่างกับความจริงที่อาจจะไม่ใช่ความจริงนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เมทริกซ์ซีโร่