ข้อความจากคนตาย

“ถ้าคุณยังลังเลที่จะกดรหัสผ่านนั่น ศิลา... ก็เท่ากับว่าคุณกำลังปล่อยให้คนตายถูกฝังกลบซ้ำสองด้วยความเงียบของคุณเองนะครับ” รินรดากล่าวขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในห้องใต้ดินของหอจดหมายเหตุเก่า เธอไม่ได้มองหน้าเขา แต่สายตาของเธอจดจ้องอยู่ที่หน้าจอโฮโลแกรมสีครามที่ฉายรหัสตัวเลขชุดหนึ่งลอยอยู่กลางอากาศ แสงสีฟ้าหม่นนั้นสะท้อนลงบนใบหน้าของเธอ เผยให้เห็นรอยย่นเล็กๆ ที่หางตาและความเคร่งเครียดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งเฉย ศิลานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่า ฝ่ามือของเขาสั่นระริกโดยที่เจ้าตัวพยายามกดทับมันไว้บนหน้าตัก ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขา—ความทรงจำของชายชราผู้ล่วงลับที่เขาได้รับมาผ่าน 'ตัวเชื่อมต่อ' เมื่อคืนนี้—ยังคงกรีดร้องอยู่ในหัว มันไม่ใช่แค่ข้อมูล แต่มันคือความเจ็บปวด คือกลิ่นอายของกระดาษไหม้ และเสียงกระซิบที่ทิ้งปริศนาไว้ในใจ “ริน... คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าตัวเลขพวกนี้จะนำไปสู่ที่ไหน” ศิลาถาม เสียงของเขาแหบพร่าและเย็นเยียบ รินรดาหันกลับมามองเขา ดวงตาของเธอวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด “ผมแค่สงสัยว่า... ทำไม ดร. อคิน ถึงต้องทิ้งรหัสนี้ไว้ในความทรงจำของคนตายที่ไม่มีใครสนใจจะรื้อฟื้น นอกจากคนที่มี 'ความสามารถ' อย่างคุณ” ศิลาเงียบไปครู่ใหญ่ เขาหลับตาลง ภาพจิ๊กซอว์ในหัวเริ่มขยับเขยื้อน รหัสชุดนี้ไม่ใช่ตัวเลข แต่มันคือพิกัดของเสียง หากเขาถอดรหัสนี้ด้วยจังหวะการเต้นของหัวใจที่เขาได้รับมา มันจะกลายเป็นการเปิด 'ประตู' สู่ฐานข้อมูลลับของเมมโมเรียที่แม้แต่ระบบความปลอดภัยระดับสูงสุดก็ตรวจไม่พบ เขาลุกขึ้นช้าๆ เดินไปที่เครื่องฉายรหัส นิ้วมือของเขาสัมผัสกับแสงสีครามนั้น ความร้อนที่แผ่ออกมาจากข้อมูลทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกแผดเผาจากภายใน เขาไม่ได้แค่กำลังปลดล็อกรหัส แต่เขากำลังเรียกตัวตนของผู้ที่ตายไปแล้วให้กลับมามีลมหายใจอีกครั้งผ่านกระแสประสาทของเขา “ผมขอเตือนคุณนะศิลา” รินรดาขยับเข้ามาใกล้ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นโทนต่ำและจริงจัง “ถ้าคุณเปิดมัน รอยจารึกในความทรงจำนั้นจะเปลี่ยนคุณไปตลอดกาล คุณจะไม่ได้เป็นแค่ผู้รับรู้ แต่คุณจะกลายเป็น 'พยาน' คนสุดท้าย และ ดร. อคิน ไม่มีทางปล่อยให้พยานคนสุดท้ายมีชีวิตอยู่เพื่อบอกเล่าความจริง” “ถ้าผมไม่ทำ... ใครจะรับผิดชอบต่อความตายที่ถูกลบหายไปพวกนั้นล่ะครับ” ศิลาตอบกลับพร้อมกับกดรหัสสุดท้ายลงไปในอากาศ เสียงเตือนดัง 'ปิ๊ง' สั้นๆ ก่อนที่ห้องทั้งห้องจะสั่นไหว แสงสีครามที่เคยนิ่งสงบกลับกลายเป็นสีแดงฉาน ทุกอย่างรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว ภาพความทรงจำของคนตายพรั่งพรูเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก ศิลาทรุดตัวลง กุมขมับแน่น เสียงกรีดร้องในหัวของเขากลายเป็นเสียงของใครคนหนึ่งที่เขาคุ้นเคยอย่างประหลาด... เสียงของพ่อเขาที่ตายไปเมื่อยี่สิบปีก่อน “พ่อ?” ศิลาพึมพำออกมาอย่างลืมตัว “นั่นไม่ใช่พ่อคุณหรอกศิลา!” รินรดาตะโกน แต่เสียงของเธอกลับเบาหวิวเหมือนมาจากที่แสนไกล ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้ามาในสมองของศิลา เขาเห็น ดร. อคิน ในวัยหนุ่ม กำลังยืนอยู่หน้าห้องทดลอง และเขากำลังมองมาที่กล้อง... หรือมองมาที่เขา? ใช่... ดร. อคิน กำลังมองมาที่เขาในขณะนี้ ผ่านกาลเวลา ผ่านความทรงจำที่ถูกส่งต่อมา ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมก็ดับลง ความมืดเข้าปกคลุมอีกครั้ง ศิลานั่งหอบหายใจรุนแรง เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลัง เขาเพิ่งเห็นมันแล้ว... สิ่งที่ ดร. อคิน ซ่อนไว้ ไม่ใช่สูตรลับหรือเทคโนโลยี แต่มันคือ 'ชื่อ' ของคนที่จะถูกลบออกไปจากระบบในวันพรุ่งนี้ เขาสั่นไปทั้งตัวเมื่อเห็นชื่อสุดท้ายที่ปรากฏบนหน้าจอทิ้งทวนก่อนดับลง ชื่อนั้น... คือชื่อของรินรดา ศิลาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกาย เขาเห็นแววตาของเธอเปลี่ยนไปทันที ความฉลาดหลักแหลมถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน รินรดาค่อยๆ ดึงเครื่องมือขนาดเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อ มันคืออุปกรณ์ลบความทรงจำรุ่นต้นแบบที่เขารู้จักดีในชื่อ 'Eraser' “ขอโทษนะศิลา” เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความผูกพันที่เคยมีให้กัน “แต่ความจริงที่คุณเพิ่งเห็นไป... มันมีไว้สำหรับคนตายเท่านั้นครับ” รินรดากดสวิตช์เครื่องมือในมือ แสงสีขาวจ้าพุ่งเข้าใส่ดวงตาของศิลาในวินาทีที่เขาพยายามจะคว้าแขนเธอไว้ ท่ามกลางความเจ็บปวดที่สมองถูกกัดเซาะ เสียงของ ดร. อคิน ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของเขา ราวกับยืนกระซิบอยู่ข้างหู “ยินดีต้อนรับสู่ความว่างเปล่าอีกครั้งนะ... ลูกชาย” ความมืดมิดเข้าครอบงำศิลาในทันที พร้อมกับความจริงที่ว่าทุกอย่างที่เขาเชื่อมาตลอดสิบปี เป็นเพียงละครที่ถูกเขียนบทโดยคนที่เขาไว้ใจที่สุด... และพ่อที่เขาคิดว่าตายไปแล้ว อาจจะยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิมที่คอยบงการชีวิตเขามาโดยตลอด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความจริงเริ่มกัดกินความทรงจำของศิลาไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เมทริกซ์ซีโร่