ในเมืองที่ไม่มีใครไว้ใจได้

"ถอดอุปกรณ์ส่งสัญญาณนั่นทิ้งเสีย ถ้าอยากจะรอดออกไปจากเขตนี้โดยที่ศีรษะยังติดอยู่กับบ่า" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกน เขาสังเกตเห็นจุดสีฟ้ากะพริบถี่ๆ ตรงรอยตะเข็บเสื้อแจ็กเก็ตของรินรดามาตลอดทางเดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นเน่าเหม็นของขยะและน้ำครำในเขตสลัมชั้นในแห่งนี้ รินรดาชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวผ่านตรอกแคบๆ แสงนีออนจากป้ายร้านขายอะไหล่เถื่อนที่กะพริบติดๆ ดับๆ สะท้อนใบหน้าของเธอให้ดูซีดเซียวและเหนื่อยล้า เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะใช้ปลายนิ้วบรรจงแกะแผงวงจรขนาดจิ๋วที่แฝงมากับเส้นใยผ้าออก แล้วบดขยี้มันด้วยส้นรองเท้าจนละเอียดกลายเป็นเศษผงในพริบตา "ดร. อคิน ไม่ได้มองหาแค่เรา" รินรดาพึมพำ ดวงตาของเธอระแวดระวังไปทั่วทุกทิศทาง "เขากำลังมองหา 'ต้นขั้ว' ของความทรงจำที่หายไป และศิลา... นายคือคนเดียวที่มีร่องรอยนั้นอยู่ในสมอง" "ผมไม่ใช่สมบัติของเขา" ศิลาตอบพลางกระชับปกเสื้อคลุมให้สูงขึ้น พวกเขาอยู่ในย่านที่เรียกกันว่า 'หลุมดำ' สถานที่ซึ่งระบบสแกนอัตลักษณ์ของเมมโมเรียเข้าไม่ถึง เพราะความหนาแน่นของขยะอิเล็กทรอนิกส์และคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่แปรปรวนจากสายไฟนับพันเส้นที่ระโยงระยางเหนือหัวเหมือนใยแมงมุม ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในความมืดมิด ชายชราคนหนึ่งนั่งเหม่อลอยอยู่บนกองถังน้ำมันเก่าๆ เขากำลังพึมพำคำว่า 'ลบ' ซ้ำไปซ้ำมา จนศิลาต้องหยุดชะงัก ความรู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าไปในขมับของเขา ศิลาทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นปูนที่เต็มไปด้วยคราบสกปรก "ภาพนั้นอีกแล้วใช่ไหม?" รินรดาถามด้วยความกังวล เธอรีบทรุดตัวลงข้างๆ เขา ศิลาไม่ได้ตอบ แต่ในหัวของเขากำลังมีภาพของห้องทดลองสีขาวสะอาดตา ปราศจากเสียงของผู้คน มีเพียงเสียงเครื่องปั๊มอากาศที่ทำงานอย่างเป็นจังหวะ และร่างของเด็กสาวคนหนึ่งที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง... รินรดา? หรือเปล่า? "ริน..." ศิลาเค้นเสียงออกมา ลมหายใจของเขาติดขัด "ในความทรงจำนั้น... ฉันไม่ได้เป็นคนช่วยเธอออกมา แต่ฉันเป็นคนล็อกประตูห้องนั้นไว้" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงหยดน้ำที่หยดลงจากท่อระบายน้ำ รินรดาชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอรู้ดีว่าคำถามนี้คือกับดักของโชคชะตา หากเธอเฉลยความจริง ศิลาอาจแตกสลาย แต่หากเธอโกหก ความสัมพันธ์ที่เหลืออยู่นี้ก็จะเป็นเพียงคำลวง "นายไม่ได้ล็อกมันเพื่อขังฉันไว้ ศิลา" รินรดาเอื้อมมือมาแตะไหล่เขา สัมผัสของเธอนุ่มนวลทว่าหนักแน่น "แต่นายล็อกมันเพื่อกันไม่ให้ใครก็ตามที่เข้ามาในตอนนั้น... ได้ตัวฉันไป" ก่อนที่ศิลาจะได้โต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทหลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางเข้าตรอก ทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกัน ไฟฉายความเข้มสูงกวาดผ่านกำแพงปูนจนฝุ่นคลุ้งกระจาย กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดคลุมสีเทาเข้ม—หน่วยล้างสมองของเมมโมเรีย—กำลังเดินเข้ามาด้วยท่าทางคุกคาม "เจอตัวแล้ว" หัวหน้าหน่วยเอ่ยเสียงเรียบ "ดร. อคิน ฝากบอกว่า ความทรงจำที่ขโมยไป ควรนำมาคืนที่เจ้าของเดิม ไม่ใช่เก็บไว้ในขยะเน่าๆ แบบนี้" ศิลาลุกขึ้นยืนช้าๆ ความเจ็บปวดในหัวเริ่มแทนที่ด้วยความเย็นเยียบ เขาไม่ได้หันไปมองกลุ่มคนเหล่านั้น แต่สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่กำแพงที่อยู่ติดกับท่อระบายน้ำขนาดใหญ่ เขาคว้าข้อมือรินรดาไว้แน่น "ถ้าเราออกไปทางนี้ เราจะเสียความลับไปตลอดกาล" ศิลาเอ่ยเบาๆ "แต่ถ้าเราเลือกทางที่คนพวกนี้ไม่คาดคิด เราอาจจะได้คำตอบว่าทำไม ดร. อคิน ถึงกลัวภาพในหัวฉันนัก" เขากระชากแผ่นเหล็กปิดช่องระบายน้ำออกโดยไม่ลังเล กลิ่นอับชื้นที่รุนแรงพุ่งเข้าปะทะจมูก แต่ทว่าท่ามกลางความมืดมิดในอุโมงค์นั้น รินรดากลับเห็นอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอหยุดหายใจ แสงสีฟ้าจางๆ จากเครื่องประมวลผลขนาดจิ๋วที่ฝังอยู่กับผนังอุโมงค์ มันไม่ได้มาจากเมมโมเรีย แต่มันมาจาก 'ความทรงจำของเธอเอง' ที่ถูกบันทึกไว้ในสถานที่ที่ไม่มีใครเข้าถึง "ศิลา... หยุดก่อน!" รินรดากระชากแขนเขากลับ "เครื่องนี้... มันคือบันทึกเหตุการณ์วันที่ศูนย์" ยังไม่ทันที่ศิลาจะได้ถามต่อ เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดภายในอุโมงค์ ร่างนั้นสวมเสื้อคลุมยาวที่ขาดวิ่นและมีใบหน้าที่คุ้นเคยอย่างประหลาดจนศิลาถึงกับตัวชา ดวงตาของชายคนนั้นว่างเปล่าไร้ความรู้สึก ทว่ากลับเอ่ยประโยคที่ทำลายความเชื่อมั่นทั้งหมดของศิลาลงในทันที "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ทั้งตัวจริง... และตัวที่ถูกคัดลอก" ชายคนนั้นกล่าวพลางยกมือขึ้นเผยให้เห็นรอยสักรูปเฟืองที่ข้อมือสัญลักษณ์เดียวกับที่ศิลาเคยเห็นในกระจกเงาของเขาเองทุกเช้า ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและค้นหาความจริงไปกับผมในความมืดมิดนี้นะครับ เมทริกซ์ซีโร่