ร่องรอยของเหยื่อรายแรก

"มือคู่นี้... ไม่ใช่ของผม" ศิลาพึมพำขณะจ้องมองฝ่ามือที่สั่นเทาของตนเองท่ามกลางแสงไฟสลัวในห้องใต้ดินของพิพิธภัณฑ์ความทรงจำเก่าแก่ กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณและละอองฝุ่นที่ลอยเคว้งคว้างดูจะบีบคั้นลมหายใจของเขาให้แผ่วลง รอยแผลเป็นจางๆ รูปวงพระจันทร์ที่สันข้อมือขวาไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้น แต่มันกลับรู้สึก 'แปลกปลอม' ราวกับมีใครบางคนกดทับความทรงจำของเขาไว้ด้วยรอยแผลนั้น รินรดายืนกอดอกพิงชั้นวางหนังสือที่เต็มไปด้วยหลอดเก็บความจำสีหม่น ดวงตาคู่คมของเธอกวาดมองใบหน้าของชายหนุ่มที่เธอกำลังพยายามช่วยกอบกู้ตัวตนกลับมา เธอเห็นความสับสนที่ฉายชัดในแววตาของศิลา ไม่ใช่แค่ความมึนงง แต่มันคือความสยดสยองที่เริ่มก่อตัวขึ้นจากภายใน "ศิลา ฟังผมนะ" รินรดาขยับเข้าไปใกล้ เสียงของเธอราบเรียบแต่ทว่าหนักแน่น "รอยแผลนั่นไม่ได้บันทึกอยู่ในประวัติสุขภาพของคุณที่เมมโมเรียเก็บไว้ แต่มันปรากฏอยู่ในฐานข้อมูล 'เหยื่อรายแรก' ของคดีฆาตกรรมปริศนาเมื่อยี่สิบปีก่อน ฆาตกรคนนั้นทิ้งสัญลักษณ์รูปพระจันทร์ไว้บนข้อมือเหยื่อเสมอ... และดูเหมือนว่าคุณกำลังบอกผมว่า คุณมีมันอยู่บนร่างกายตัวเอง" ศิลาเงยหน้าขึ้น สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น "ผมไม่ใช่นักฆ่า ริน ผมเป็นแค่ร่างที่พวกเขาปั้นแต่งขึ้นมา แต่ทำไม... ทำไมสัญชาตญาณในหัวผมถึงบอกว่าผมรู้วิธีการปลิดชีพใครสักคนด้วยการกดจุดเพียงครั้งเดียวเพียงแค่มองดูเส้นเลือดที่คอพวกเขา" บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหยดน้ำที่ไหลรินจากท่อน้ำเก่าๆ รินรดาหยิบอุปกรณ์ฉายภาพความจำขนาดเล็กออกมา เธอเสียบมันเข้ากับขั้วต่อที่ฐานกะโหลกของศิลาอย่างแผ่วเบา ร่างของชายหนุ่มกระตุกวูบ ภาพเลือนรางสีเทาเข้มพุ่งเข้าสู่สมองของเขาดั่งเข็มพิษ ในภาพนั้น... เขาไม่ได้อยู่ในฐานะผู้สังเกตการณ์ เขากำลังยืนอยู่บนดาดฟ้าตึกสูงท่ามกลางสายฝนที่หนาวเหน็บ เป้าหมายของเขาคือชายวัยกลางคนที่กำลังหวาดกลัว รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าในเงาสะท้อนของกระจกหน้าต่างไม่ใช่รอยยิ้มของศิลาที่แสนเย็นชา แต่มันคือรอยยิ้มของปีศาจที่ไร้หัวใจ "อึก!" ศิลากระชากสายเชื่อมออกจนขาดสะบั้น เขาหอบหายใจรุนแรง หยาดเหงื่อเย็นเยียบไหลซึมผ่านไรผม "มันไม่ใช่แค่ความจำ... มันคือรหัสพันธุกรรมที่ถูกฝังไว้ พวกเขาไม่ได้สร้างผมมาเพื่อเป็นเพียงร่างจำลองเพื่อใช้งานทั่วไป แต่พวกเขาสร้างผมขึ้นมาจาก 'มือสังหาร' ที่ตายไปแล้วคนนั้น!" รินรดาเบิกตากว้าง เธอคว้าไหล่ของเขาไว้แน่น "อย่าเพิ่งสรุปแบบนั้น ศิลา เมมโมเรียไม่เคยปล่อยให้ใครเป็นอิสระโดยไม่มีแผนรองรับ ถ้าคุณคือร่างจำลองของอาชญากร ดร.อคินต้องรู้อยู่แก่ใจ และนั่นหมายความว่าเขากำลังรอเวลาที่จะ 'กระตุ้น' ให้ตัวตนนั้นตื่นขึ้นมา" "เขาไม่ต้องรอหรอก" ศิลาแค่นยิ้มเย้ยหยันให้ตัวเอง "เพราะตอนนี้ผมเริ่มได้ยินเสียงของคนตายที่ผมเคยสังหาร... พวกเขากำลังเรียกชื่อผมจากในสายหมอกนี้" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังแว่วมาจากบันไดวนด้านนอก แสงไฟฉายที่สาดส่องผ่านรอยแยกของประตูห้องใต้ดินสั่นไหวไปมา รินรดาหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ตำรวจ แต่เป็นหน่วยกวาดล้างของเมมโมเรียที่ทำงานด้วยความเงียบเชียบและไร้ปรานี ศิลาลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่วงท่าของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเงียบขรึมดูลังเลเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความสุขุมที่เย็นชาและดุดันจนน่าขนลุก เขาหยิบมีดพกที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาด้วยความชำนาญที่ร่างกายของเขาสั่งการเองโดยไม่ต้องใช้สมองสั่ง "ริน ออกไปทางหน้าต่างหลังห้อง" เขากล่าวเสียงเรียบ ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ประตู "คนเหล่านี้มาเพื่อปิดปาก 'ความผิดพลาด' ของพวกเขา แต่ผมยังไม่พร้อมจะจบชีวิตในฐานะร่างจำลองของใครทั้งนั้น" "ศิลา อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ!" รินรดาร้องเตือน แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว ประตูด้านหน้าถูกพังทลายเข้ามาด้วยแรงระเบิดขนาดเล็ก แรงอัดอากาศทำให้ฝุ่นคละคลุ้งไปทั่ว แต่ท่ามกลางกลุ่มควันนั้น ร่างหนึ่งก้าวเดินเข้ามาด้วยจังหวะที่มั่นคงและเยือกเย็น เขาไม่ใช่ทหารของเมมโมเรียทั่วไป แต่เป็นชายในชุดสูทสีเข้มที่ศิลาจำได้แม่นยำจากความทรงจำที่เพิ่งได้รับมา... เขาคือเหยื่อรายแรกที่ควรจะตายไปตั้งแต่ยี่สิบปีก่อน ชายคนเดียวกันกับที่ศิลาเคยลั่นไกใส่ในภาพหลอนเมื่อครู่นี้เอง ชายคนนั้นหยุดยืนตรงหน้าศิลา ยกมือขึ้นปัดฝุ่นที่ไหล่เบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยราวกับเสียงก้องจากนรก "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... ตัวแทนของข้า" ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและค้นหาความจริงไปกับผมในความมืดมิดนี้นะครับ เมทริกซ์ซีโร่