ความทรงจำในห้วงลึก

"ถ้าคุณแตะมันอีกเพียงนิดเดียว จิตสำนึกของคุณจะแตกสลายเหมือนแก้วที่ถูกค้อนทุบ ศิลา ผมเตือนคุณด้วยความหวังดี" น้ำเสียงของรินรดาเย็นเยียบ เธอไม่ได้หันมามองเขา แต่ปลายนิ้วที่สั่นเทาของเธอกำลังกุมสายเคเบิลเชื่อมต่อที่ระโยงระยางออกมาจากโฮโลแกรมทรงกลมใจกลางห้องแล็บลับใต้ดิน แสงสีฟ้าหม่นของรหัสข้อมูลที่ไหลผ่านอากาศสะท้อนบนใบหน้าของศิลาจนดูราวกับรูปปั้นที่กำลังกะเทาะเปลือกออก ศิลาไม่ตอบ เขายังคงจดจ่ออยู่กับกระแสข้อมูลที่พุ่งเข้าใส่สมองเหมือนคลื่นยักษ์ที่ถาโถมเข้าหากำแพงเขื่อนที่กำลังแตกร้าว ความเงียบในห้องนั้นกดทับจนหูอื้ออึง มีเพียงเสียงหึ่งๆ ของเครื่องเซิร์ฟเวอร์ที่ทำงานหนักหน่วง ศิลาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรอยนูน เขาไม่ได้กำลัง 'อ่าน' ข้อมูล แต่เขากำลัง 'ถูกกลืนกิน' โดยมัน "ผมหยุดไม่ได้ ริน" เขาเค้นเสียงตอบ ลมหายใจหอบถี่ "ข้อมูลชุดนี้... มันไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในฐานข้อมูลของเมมโมเรีย แต่มันถูกฝังอยู่ในรหัสพันธุกรรมดิจิทัลที่ ดร. อคิน ใช้กับเราทุกคน" ศิลาหลับตาลง ภาพในหัวที่กระจัดกระจายเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่าง เขาเห็นใบหน้าของเด็กชายคนหนึ่งในชุดสีขาวสะอาดตา กำลังวิ่งเล่นอยู่ในทุ่งหญ้าที่ไม่มีอยู่จริง ก่อนที่ภาพนั้นจะถูกตัดฉับด้วยภาพของห้องทดลองที่เย็นเยียบ และเสียงของชายคนหนึ่งที่เขารู้จักดี... เสียงของดร. อคิน 'ความจำคืออาวุธที่อันตรายที่สุด หากเราลบมันทิ้งได้ เราก็เปลี่ยนมนุษย์ให้เป็นแค่หุ่นยนต์ไร้ใจ' เสียงในหัวที่ก้องกังวานนั้นทำให้ศิลาสะดุ้งตัวสั่น ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้เขาเห็นบัญชีรายชื่อโปรเจกต์ลับที่ชื่อว่า 'อีเดน' (EDEN) ซึ่งไม่ใช่การรักษาความทรงจำ แต่มันคือการ 'โอนถ่าย' ความทรงจำจากคนหนึ่งไปสู่อีกคนหนึ่งโดยมีเขาเป็นเพียง 'ภาชนะ' ที่ถูกคัดเลือก "คุณเห็นอะไร?" รินรดาทรุดตัวลงข้างๆ กลิ่นอายของเครื่องจักรและน้ำมันหล่อลื่นอบอวลไปทั่ว เธอพยายามจะดึงสายเชื่อมต่อออก แต่ศิลากลับจับข้อมือเธอไว้แน่น "ผมเห็น... การทรยศ" ศิลาลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาแดงก่ำแต่แฝงไปด้วยประกายของความเข้าใจที่น่าสะพรึงกลัว "ริน, พ่อของคุณไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุที่เมมโมเรีย เขาเป็นคนเขียนอัลกอริทึมนี้ขึ้นมา แต่ ดร. อคิน ขโมยมันไป และใช้มันกักขังวิญญาณของเขาไว้ในนี้... ในเซิร์ฟเวอร์นี้" รินรดานิ่งงัน ราวกับถูกกระชากหัวใจออกจากอก มือที่กุมสายเคเบิลปล่อยร่วงลง เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าความจริงที่เธอตามหาตลอดชีวิตจะถูกขังไว้ในรหัสผ่านที่ศิลากำลังเผชิญอยู่ ความสับสนและความแค้นฉายชัดบนใบหน้าสวยคมนั้น ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมองศิลาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป "ถ้าอย่างนั้น เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ศิลา ปลดล็อกชั้นที่ลึกที่สุดนั่นซะ ไม่ว่ามันจะทำลายสมองคุณหรือไม่ก็ตาม" ศิลาพยักหน้าเบาๆ เขาไม่ได้มองรินรดาอีกต่อไป แต่กลับดึงสติทั้งหมดพุ่งตรงไปยังรหัสสีแดงที่เต้นเร้าอยู่เบื้องลึกสุดของฐานข้อมูล มันเป็นจุดที่เมมโมเรียซ่อนความลับที่เลวร้ายที่สุดไว้ เขาเริ่มพิมพ์คำสั่งด้วยจังหวะที่รวดเร็วและแม่นยำ ทุกตัวอักษรที่ปรากฏขึ้นบนจอทำให้ระบบความปลอดภัยของตึกเมมโมเรียเหนือศีรษะพวกเขาสั่นคลอน ทันใดนั้น หน้าจอหลักก็ดับพรึบลง ความมืดเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่ไฟสีแดงฉานจะสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแสบแก้วหู เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามายังห้องนี้ "มีคนรู้ตัวแล้ว" ศิลากล่าวเสียงเรียบขณะที่ข้อมูลชุดสุดท้ายค่อยๆ คลี่คลายออกจนหมดสิ้น ข้อมูลชุดนั้นไม่ได้ระบุถึงใครอื่น แต่มันระบุถึง 'ต้นกำเนิด' ของศิลา เขาไม่ได้เป็นมนุษย์คนแรกที่ถูกทดลอง แต่เขาคือ 'คนสุดท้าย' ที่ได้รับความทรงจำทั้งหมดของ ดร. อคิน ในวัยหนุ่ม เพื่อให้ ดร. อคิน สามารถยึดครองร่างของเขาได้ในวันที่ร่างกายเดิมล้มเหลว ขณะที่รินรดากำลังจะเอ่ยปากถามถึงสิ่งที่ศิลาค้นพบ ประตูเหล็กกล้าหน้าห้องก็ถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาล ชายในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมปืนพกเก็บเสียง และคนที่เดินนำหน้าพวกมันเข้ามาคือ ดร. อคิน ผู้ซึ่งยิ้มให้ทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มที่ดูราวกับปีศาจจำแลง "ยินดีด้วย ศิลา" ดร. อคินกล่าว พลางเช็ดแว่นตาอย่างใจเย็น "ในที่สุดเธอก็ทำหน้าที่ 'ภาชนะ' ได้สมบูรณ์แบบเสียที" ศิลาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน สายตาของเขามองไปที่อคิน ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เธออ่านไม่ออก เขาขยับปากพูดโดยไม่มีเสียงว่า 'หนีไป' ก่อนที่จะหยิบแท็บเล็ตที่บรรจุความลับทั้งหมดนั้นขึ้นมา แล้วตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด... เขาไม่ได้โยนมันให้รินรดา แต่เขากลับกดปุ่ม 'ลบทิ้ง' ต่อหน้าต่อตาอคิน พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ดร. อคิน ถึงกับหน้าถอดสีในทันที ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและค้นหาความจริงไปกับผมในความมืดมิดนี้นะครับ เมทริกซ์ซีโร่