การตามล่าเริ่มต้น

“หยุดวิ่งเสียที ศิลา... นายไม่มีทางรอดไปจากรัศมีของเมมโมเรียได้หรอก” เสียงของชายในชุดสูทสีเทาเข้มดังก้องผ่านลำโพงไร้สายที่ติดอยู่ตามเสาไฟตลอดแนวยาวของตรอกแคบ กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ผสมกับความชื้นของกำแพงปูนเก่าแก่ลอยปะทะจมูก ศิลาหอบหายใจถี่จนเจ็บหน้าอก เขาไม่ได้หันกลับไปมอง แต่สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้าที่ไล่หลังมาอย่างเป็นจังหวะ—จังหวะของหุ่นยนต์ที่ถูกโปรแกรมให้ล่าสังหาร ศิลาไม่ได้หยุด แต่เขากลับพุ่งตัวหลบเข้าหลังถังขยะเหล็กขึ้นสนิม สติของเขาเริ่มพร่าเลือนเมื่อความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขา—ภาพของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังร้องไห้ท่ามกลางพายุฝน—แทรกซึมเข้ามาในโสตประสาท มันเป็นความทรงจำที่คมชัดจนศิลาเผลอเอามือกุมขมับ ร่างกายเขาสั่นเทาไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้า แต่เพราะความสับสนที่กัดกินตัวตน “นายไม่ได้รับอนุญาตให้เก็บความลับนั้นไว้” เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้กว่าเดิม ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึก เขาต้องตั้งสติ รินรดาทิ้งพิกัดนัดพบไว้ที่สถานีรถไฟร้างท้ายเมือง แต่อีกกว่าสองกิโลเมตรข้างหน้าดูเหมือนจะไกลเท่ากับสุดขอบโลกในยามที่ดวงตาของ ‘เมมโมเรีย’ จ้องมองมาจากทุกทิศทาง เขาก้าวเท้าออกจากที่ซ่อนอย่างเงียบเชียบที่สุด ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบด้าน ก่อนจะตัดสินใจพุ่งตัวออกไปบนถนนเส้นหลักที่ไร้ผู้คน ทว่าเพียงแค่เท้ากระทบพื้นคอนกรีต แสงเลเซอร์สีฟ้าเส้นเล็กๆ ก็พาดผ่านไหล่เขาไปเพียงไม่กี่นิ้วจนเสื้อผ้าไหม้เกรียม “ตรวจพบเป้าหมาย พิกัด 4-B” เสียงราบเรียบไร้อารมณ์ดังจากกลุ่มชายฉกรรจ์สามคนในชุดสีดำสนิทที่ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดของตึกร้างเบื้องหน้า พวกมันไม่ได้วิ่ง แต่มันก้าวเดินด้วยท่าทีที่มั่นใจราวกับถือไพ่เหนือกว่า ศิลาเบี่ยงตัวหลบเข้าซอกตึกแคบๆ อย่างรวดเร็ว หัวใจเขาเต้นรัวเหมือนกลองรบ ในหัวของเขามีเสียงของรินรดาดังก้องขึ้นมา *‘ถ้าถูกต้อนจนมุม ให้ใช้ความทรงจำที่แกได้รับมาเปลี่ยนทิศทางกระแสไฟฟ้าของพวกมัน’* เขาหลับตาลง บังคับให้ความรู้สึกเจ็บปวดจากการโดนกระชากความทรงจำกลายเป็นกระแสไฟฟ้าในมือ ศิลาไม่เคยเชื่อว่าเรื่องเหนือธรรมชาติเหล่านี้เป็นจริง จนกระทั่งปลายนิ้วของเขาเริ่มมีประกายไฟสีขาววูบวาบ “แกคิดว่าแกเป็นใครกันแน่ ศิลา?” หนึ่งในหน่วยไล่ล่าตะโกนถามขณะที่พวกมันเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แสงจากดวงตาสีฟ้าของพวกมันสะท้อนกับกำแพงตึกจนเห็นเป็นภาพหลอนที่บิดเบี้ยว ศิลาไม่ตอบ เขากระชากสายไฟที่พาดผ่านผนังตึกออกมาด้วยมือเปล่า ประจุไฟฟ้ากระโดดเข้าหากันจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่น แสงสว่างวาบกระจายไปทั่วซอย บดบังทัศนวิสัยของพวกเมมโมเรียไปชั่วขณะ ศิลาฉวยโอกาสนั้นกระโดดข้ามรั้วสังกะสีไปอย่างไม่คิดชีวิต เขาวิ่งไปเรื่อยๆ โดยไม่สนทิศทาง จนกระทั่งมาถึงโถงทางเดินใต้ดินที่มืดมิดและอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้น นี่ไม่ใช่ทางที่เขาวางแผนไว้ แต่ความเงียบที่ปกคลุมอยู่ทำให้เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เขายืนพิงกำแพงเพื่อรอจังหวะหายใจ ร่างกายเขาอ่อนล้าแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น ทว่าทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบาๆ ที่ดูเหมือนมนุษย์ก็ดังขึ้นมาจากความมืดเบื้องหน้า “มาได้ไกลกว่าที่ฉันคิดนะ... ศิลา” น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้ศิลาต้องกัดฟันกรอด ดร.อคิน ก้าวออกมาจากเงามืด เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาที่ดูแปลกแยกอย่างสิ้นเชิงกับสถานที่เน่าเฟะแห่งนี้ มือข้างหนึ่งของเขาถืออุปกรณ์ขนาดเล็กที่กำลังส่องแสงสีแดงวาบ ศิลาถอยหลังหนีจนแผ่นหลังชนกับกำแพงเย็นเฉียบ เขาไม่มีทางไปต่อแล้ว “แกต้องการอะไรจากฉัน?” ศิลาเค้นเสียงถาม ทั้งความโกรธและความกลัวปนเปกันจนแยกไม่ออก ดร.อคินยิ้มบางๆ สายตาของเขามองศิลาเหมือนมองหนูทดลองที่กำลังจะตาย “ฉันไม่ได้ต้องการอะไรหรอก สิ่งที่ฉันต้องการคือ ‘ความทรงจำที่แกขโมยไป’ ต่างหากล่ะ” ดร.อคินกดปุ่มบนอุปกรณ์ในมือ ทันใดนั้น ศิลารู้สึกเหมือนกะโหลกศีรษะจะระเบิดออก ภาพในหัวของเขาเปลี่ยนจากพายุฝนกลายเป็นภาพของตัวเขาเอง... ศิลาในวัยเด็กกำลังยืนอยู่ในห้องทดลองแห่งหนึ่ง ข้างๆ คือร่างของเด็กผู้หญิงที่มีใบหน้าเหมือนกับรินรดาไม่มีผิดเพี้ยน! ศิลาร้องออกมาด้วยความทรมานก่อนจะทรุดลงกับพื้น ในขณะที่เงาร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากเงามืดด้านหลังของ ดร.อคิน พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคย “อย่าไปฟังเขา ศิลา... ความทรงจำนั้นน่ะ มันไม่ใช่ของนาย แต่มันคือคำสาปที่เขาสร้างขึ้นมา” รินรดาปรากฏตัวขึ้นพร้อมมีดสั้นในมือ ทว่าเธอกลับไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ ดร.อคิน แต่เธอกลับเล็งปลายมีดไปที่คอหอยของศิลา! ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและค้นหาความจริงไปกับผมในความมืดมิดนี้นะครับ เมทริกซ์ซีโร่