ภาพหลอนจากอดีตคนอื่น

"นายกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่ ดร.อคิน? ไอ้คำว่า 'ตัวทดลองที่ล้มเหลว' มันหมายความว่ายังไง!" ศิลาตะโกนก้องในความมืดมิดที่ไร้ขอบเขต เสียงของเขาดังก้องสะท้อนกลับมาเหมือนคนเสียสติ ในวินาทีที่เขากำลังจะพุ่งตัวเข้าหาเงาร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้า ภาพเหล่านั้นก็แตกสลายกลายเป็นละอองสีเทา ก่อนที่ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรจะถาโถมเข้ามา กลิ่นคาวเลือดที่ไม่ได้มาจากร่างกายตัวเองลอยฟุ้งเข้าสู่โสตประสาท มันฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน ศิลาลืมตาโพลงในห้องพักสี่เหลี่ยมที่มืดสนิท ลมหายใจของเขาหอบถี่จนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เหงื่อกาฬซึมตามไรผม ทั้งที่อากาศภายในห้องเย็นเฉียบจนแทบเป็นน้ำแข็ง ความทรงจำเมื่อครู่ไม่ใช่ความฝัน มันชัดเจนเกินกว่าจะเป็นเพียงจินตนาการ แต่มันกลับไม่ใช่เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตของเขาแม้แต่นาทีเดียว เขายกมือขึ้นลูบหน้า สัมผัสได้ถึงรอยแผลเป็นจางๆ ที่ขมับ—ร่องรอยของการฝังชิป 'เมมโมเรีย' ที่ ดร.อคิน อ้างว่าเป็นเทคโนโลยีเพื่อการจดจำที่ดีขึ้น แต่ ณ บัดนี้ มันกลับเริ่มทำหน้าที่เหมือนเครื่องฉายภาพยนตร์ที่พังพินาศ "นายตื่นขึ้นมาด้วยสภาพดูไม่ได้เลยนะ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืด รินรดาขยับตัวนั่งบนเก้าอี้พลาสติกราคาถูก แสงสลัวจากป้ายไฟนีออนนอกหน้าต่างสาดกระทบใบหน้าที่นิ่งเฉยของเธอ ทำให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น ศิลานั่งนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนจะพยายามรวบรวมสติ "ฉันเห็น... ฉันเห็นคนตาย ริน" รินรดาชะงัก เธอวางสมุดบันทึกในมือลงช้าๆ "คนตาย? เล่ารายละเอียดมา" "มันไม่ใช่ความฝันของฉัน" ศิลาเริ่มเล่า เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย "ฉันอยู่ในร่างของชายคนหนึ่ง ในห้องทำงานที่พื้นปูด้วยหินอ่อนสีดำ ฉันเห็นมือของตัวเอง... มือที่เต็มไปด้วยรอยสักรูปงูที่ข้อมือขวา ฉันถือมีดผ่าตัด และตรงหน้าฉัน... คือผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังร้องขอชีวิต แววตาของเธอหวาดกลัว... ไม่ใช่กลัวตาย แต่มันคือความผิดหวัง" เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ฉันรู้สึกถึงแรงกระตุกของกล้ามเนื้อตอนที่ใบมีดนั้นปักลงไป... ริน ฉันรู้สึกถึงการเต้นของหัวใจที่ค่อยๆ หยุดลงในมือนั้น! นั่นไม่ใช่ความจำของฉัน แต่ทำไมฉันถึงได้กลิ่นคาวเลือดชัดขนาดนั้น!" รินรดาลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ เธอวางมือลงบนไหล่ที่สั่นเทาของศิลา สัมผัสของเธอมั่นคงและเย็นเยียบ "นั่นคือผลข้างเคียงของ 'ไซแนปส์รั่วไหล' นายกำลังเข้าถึงฐานข้อมูลความจำของคนอื่นที่เคยถูกเมมโมเรียจัดเก็บไว้ และ ดร.อคิน... เขาใช้ร่างของนายเป็นเซิร์ฟเวอร์ชั่วคราวในการจัดเก็บข้อมูลขยะที่เขาไม่ต้องการ" "ฉันไม่ใช่ถังขยะของใคร!" ศิลาตวาดเสียงกร้าว แต่แล้วเขาก็ชะงักเมื่อเห็นรินรดาสะดุ้ง "ฟังนะศิลา" น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นจริงจัง "ถ้าสิ่งที่นายเห็นเป็นเรื่องจริง ผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่ ดร.อคิน พยายามจะลบออกจากประวัติศาสตร์ นายไม่ใช่แค่ตัวทดลองที่ล้มเหลว นายคือหลักฐานชิ้นเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ของความผิดบาปที่เขาเคยทำ" ศิลามองใบหน้าของหญิงสาวเบื้องหน้า ความรู้สึกสับสนรุมเร้า ในความทรงจำที่เพิ่งเห็นผ่านดวงตาคนอื่น เขายังจำใบหน้าของฆาตกรคนนั้นได้ติดตา แม้จะเห็นเพียงแค่เงาสะท้อนในกระจก แต่มันไม่ใช่ใบหน้าของชายแปลกหน้าคนไหน... แต่มันกลับเป็นใบหน้าของ 'รินรดา' ในวัยที่เด็กกว่านั้นมาก เขาถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง "ริน... ทำไมในความทรงจำนั้น... ทำไมถึงเป็นเธอ?" รินรดานิ่งงัน ราวกับถูกกระชากหน้ากากออกชั่วคราว แววตาที่เคยนิ่งสงบสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอเม้มปากแน่นก่อนจะหันหลังกลับไปมองหน้าต่าง ความเงียบปกคลุมห้องทั้งห้องจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินไปอย่างเชื่องช้า "นายไม่ควรเห็นส่วนนั้น" เธอพูดเบาๆ เหมือนลมพัดผ่าน ก่อนที่ศิลาจะทันได้ตั้งคำถามต่อ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—เป็นจังหวะที่แปลกประหลาดและคุ้นเคยอย่างน่าขนลุก ประตูห้องพักถูกเปิดออกอย่างช้าๆ โดยที่รินรดายังไม่ได้อนุญาต ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูใจดีเกินไป ดร.อคิน กวาดสายตามองทั้งคู่ราวกับกำลังสำรวจหนูทดลองสองตัวในกรง "ขออภัยที่มารบกวนดึกดื่นนะครับ" ดร.อคินเอ่ยขึ้นพลางขยับแว่นสายตา "แต่ดูเหมือนข้อมูลในสมองของคุณศิลาจะเริ่ม 'ล้น' ออกมาเกินความจำเป็น... และดูเหมือนคุณรินรดาเอง ก็มีเรื่องต้องอธิบายให้ผมฟังเกี่ยวกับ 'ความทรงจำที่หายไป' ของเธอนะครับ" ดร.อคินวางแท็บเล็ตสีดำสนิทลงบนโต๊ะกลางห้อง บนหน้าจอฉายภาพเหตุการณ์ในห้องทำงานหินอ่อนที่ศิลาเพิ่งเห็นในความฝัน แต่ครั้งนี้... ภาพนั้นมีเสียงประกอบ เป็นเสียงกรีดร้องที่ศิลาจำได้ดีที่สุด "ผมว่าเรามาเริ่มทำความเข้าใจกันใหม่ดีกว่าไหมครับ... ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของความตายของผู้หญิงคนนั้น?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดของห้วงความจำนี้นะครับ เมทริกซ์ซีโร่