เสียงเพรียกจากอดีตตนเอง

"อย่าเหนี่ยวไก... ศิลา" เสียงกระซิบที่ไม่ได้มาจากข้างนอก แต่ดังสะท้อนก้องอยู่ในกะโหลกศีรษะของผม มันไม่ใช่เสียงของรินรดา ไม่ใช่เสียงของดร.อคิน และไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ของระบบรักษาความปลอดภัยในฐานทัพมืดแห่งนี้ แต่มันเป็นเสียงที่คุ้นเคยเสียจนผมขนลุกชัน เสียงที่ผมไม่เคยได้ยินมานานกว่าทศวรรษ เสียงของคนคนเดียวที่ผมมีสิทธิ์เรียกอย่างเต็มปากว่า 'ตัวตน' นิ้วชี้ที่วางอยู่บนไกปืนสั่นระริก แรงกดดันมหาศาลจากกลไกโปรแกรมในดีเอ็นเอพยายามบังคับให้ผมลั่นกระสุนใส่เงาร่างที่ยืนอยู่เบื้องหน้า—เงาร่างของรินรดาที่กำลังมองมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอไม่ได้ขยับหนี เธอเพียงแต่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นที่รอคอยการพิพากษา "ถ้าคุณฆ่าฉัน คุณจะไม่มีวันได้รู้ว่าชื่อจริงๆ ของคุณคืออะไร" รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น "เราทั้งคู่ต่างก็เป็นแค่หมากในเกมที่ดร.อคินขีดเส้นไว้ แต่คุณ... คุณคือหมากตัวเดียวที่เขายังไม่กล้าทำลายทิ้ง เพราะเขากลัวสิ่งที่อยู่ในหัวของคุณ" ผมสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอับชื้นของเหล็กสนิมและสารเคมีในห้องใต้ดินนี้ดูเหมือนจะจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นฝนแรกในความทรงจำที่ผุดพรายขึ้นมาเหมือนฟองอากาศใต้ทะเลลึก ภาพสนามหญ้าสีเขียวจัด กลิ่นดินที่ชื้นแฉะ และมือเล็กๆ ของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่กุมมือผมไว้แน่น *“ตราบใดที่เธอไม่ลืมชื่อของเธอ เธอก็จะไม่มีวันหายไปจากโลกนี้... วายุ”* วายุ... คำนั้นกระแทกเข้ามาในใจราวกับค้อนปอนด์ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วกระดูกสันหลัง เลือดกำเดาไหลซึมออกมาจากจมูกหยดลงบนพื้นปูนเย็นเฉียบ ผมทรุดตัวลงคุกเข่า ไกปืนถูกปล่อยจากการควบคุมในทันที เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นในห้องที่เงียบงัน ความปวดร้าวจากการที่ความทรงจำถูกกระชากกลับมาเหมือนคนถูกถลกหนังทำให้ผมคำรามออกมาด้วยความอัดอั้น "วายุ..." ผมพึมพำชื่อนั้นออกมา เสียงของผมแหบพร่าและสั่นไหว มันไม่ใช่แค่ชื่อ แต่มันคือสายใยที่ยึดเหนี่ยววิญญาณที่เกือบจะแตกสลายของผมเอาไว้ รินรดารีบปรี่เข้ามา เธอไม่ได้เข้ามาเพื่อโจมตี แต่เธอทรุดตัวลงตรงหน้าผม มืออุ่นๆ ของเธอประคองใบหน้าที่อาบไปด้วยเหงื่อและเลือดของผมไว้ แววตาของเธอเปลี่ยนไป จากความหวาดกลัวกลายเป็นความเห็นใจที่ลึกซึ้ง "คุณจำได้แล้ว..." เธอกระซิบน้ำตาคลอ "อคิน... มันทำอะไรกับฉัน" ผมมองหน้าเธอ ดวงตาของผมคงจะดูน่ากลัวในตอนนี้ เพราะผมรู้สึกได้ถึงความแค้นที่ปะทุขึ้นมาแทนที่โปรแกรมคำสั่ง "ทำไมฉันถึงกลายเป็นแค่ 'ศิลา' เป็นแค่ร่างทดลองที่ไร้รากเหง้า" "เพราะคุณคือความผิดพลาดที่งดงามที่สุดของเขาไงล่ะ" รินรดาตอบพลางกวาดสายตาไปรอบห้อง "เขาต้องการสร้างอาวุธที่ไม่มีหัวใจ แต่เขาลืมไปว่าต่อให้ลบความทรงจำได้ แต่จิตวิญญาณของมนุษย์มันมีความแข็งแกร่งเกินกว่าที่รหัสโค้ดชุดไหนจะลบเลือนได้หมด" ทว่า ก่อนที่ผมจะได้เอ่ยถามอะไรต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนมากก็ดังสะท้อนมาจากทางเดินด้านนอก ประตูเหล็กนิรภัยที่ควรจะล็อกแน่นหนาเริ่มส่งเสียงกรีดร้องจากแรงกดดันทางแม่เหล็กไฟฟ้า มันไม่ใช่คนของฝ่ายรักษาความปลอดภัยทั่วไป แต่มันคือเสียงของหน่วย 'ลบความทรงจำ' (Memory Erasers) ที่ดร.อคินส่งมาเพื่อจัดการกับความผิดพลาดในครั้งนี้ "เขารู้ตัวแล้ว" รินรดาหน้าซีดเผือด ผมหยัดกายลุกขึ้นยืน ความรู้สึกในหัวเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง โปรแกรมที่เคยควบคุมผมถูกแทนที่ด้วยความตั้งใจอันเด็ดเดี่ยว ผมไม่ใช่ร่างทดลองที่ไร้ชื่ออีกต่อไป ผมคือวายุ คนที่อคินไม่มีวันควบคุมได้ "รินรดา ฟังผมนะ" ผมคว้าปืนขึ้นมาจากพื้น แล้วโยนแม็กกาซีนใหม่เข้าไปด้วยความชำนาญที่ฝังอยู่ในกล้ามเนื้อ "วิ่งไปที่ช่องระบายอากาศข้างหลังนั่น แล้วอย่าหันหลังกลับมา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม" "แล้วคุณล่ะ!" เธอตะโกนถาม เสียงของเธอเริ่มถูกกลบด้วยเสียงระเบิดของประตูห้อง ผมหันไปมองเธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันปลายกระบอกปืนไปทางประตูที่กำลังพังทลายลงมา เผยให้เห็นเงามืดของชายในชุดสูทสีดำนับสิบคนที่ถืออุปกรณ์ช็อตไฟฟ้าในมือ "ผมจะไปหาเขาเอง" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ถึงเวลาที่นักล่าต้องรู้แล้วว่า... เหยื่อที่มันสร้างขึ้นมา มีเขี้ยวเล็บที่แหลมคมกว่าที่มันคิด" ทันใดนั้น แสงไฟในห้องดับวูบลงสนิท ทิ้งให้เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงและความเงียบงันชั่วอึดใจ ก่อนที่กระสุนนัดแรกจะพุ่งแหวกอากาศเข้ามาในความมืด พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวออกมาจากเงามืดหลังกลุ่มชายชุดดำ... ร่างนั้นไม่ใช่ดร.อคิน แต่เป็นใบหน้าของคนที่ผมคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันที่ผมถูกจับมาที่นี่... ใบหน้าของพ่อผมเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและค้นหาความจริงไปพร้อมกับวายุในตอนนี้นะครับ เมทริกซ์ซีโร่