แผนการทำลายเมมโมเรีย

"ถ้าคุณกดปุ่มส่งข้อมูลนั่นออกไป ศิลา... คุณไม่ได้แค่ทำลาย 'เมมโมเรีย' แต่มันคือการเผาบ้านตัวเองไปพร้อมกับความทรงจำที่คุณอุตส่าห์ดั้นด้นตามหามาตลอดชีวิต" รินรดากระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะโลหะเย็นเฉียบ เสียงดังเคร้งนั้นดังก้องไปทั่วห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยสายเคเบิลระโยงระยาง เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มตรงหน้า สายตาของเธอไม่ได้เต็มไปด้วยความโกรธ แต่มันคือความเวทนาที่สั่นไหว ศิลาไม่ตอบ เขายังคงนิ้วเรียวยาวพรมไปบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรม แสงสีฟ้าสะท้อนในม่านตาที่มืดมิดของเขา ข้อมูลมหาศาลจากเซิร์ฟเวอร์หลักของ ดร. อคิน กำลังถูกบีบอัดและเข้ารหัส มันไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่มันคือ 'หลักฐาน' ของการลบตัวตนมนุษย์เพื่อแลกกับความสงบสุขจอมปลอมที่บริษัทจัดหาให้ "ผมไม่เคยมีบ้าน ริน" ศิลาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าใจหาย "ความทรงจำที่ผมมีตอนนี้ ไม่ใช่ของผมตั้งแต่แรก คุณก็รู้ดีว่าพวกมันคือขยะที่ ดร. อคิน ยัดเยียดให้คนอย่างเรา... ถ้าผมต้องเลือกระหว่างความจริงที่เจ็บปวด กับความสุขที่ถูกสร้างขึ้นในกรงขัง ผมขอเลือกอย่างแรก" "แต่การเปิดโปงครั้งนี้จะฆ่าทุกคนที่มีชิปในสมอง!" รินรดาเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาคว้าข้อมือเขาไว้ แรงบีบของเธอทำให้ศิลาชะงัก "ระบบป้องกันของเมมโมเรียถูกตั้งค่าไว้ให้ล้างระบบทันทีหากมีการแทรกแซงจากภายนอก ดร. อคิน ไม่ได้โง่ ศิลา... เขาเฝ้ารอเวลานี้อยู่แล้ว เขาต้องการให้คุณเป็นแพะรับบาปในหายนะครั้งใหญ่" ศิลาหยุดมือที่กำลังพิมพ์ เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านจากปลายนิ้วเข้าสู่ระบบประสาท ข้อมูลที่เขากำลังถืออยู่ในมือคือ 'รหัสลับ' ที่จะปลดล็อกหน่วยความจำที่หายไปของผู้คนทั่วเมือง แต่มันคือดาบสองคมที่ ดร. อคิน เตรียมไว้เชือดเฉือนสังคมที่แตกสลายนี้ "ผมรู้..." ศิลาเอ่ยเบาๆ ขณะดึงมือออกจากการยึดกุมของหญิงสาว "นั่นคือเหตุผลว่าทำไมผมถึงไม่ได้ส่งมันออกไปแค่ชุดเดียว" รินรดาเบิกตากว้าง "หมายความว่ายังไง?" "ผมจะกระจายสัญญาณไปที่หอกระจายเสียงของเขตปกครองส่วนกลาง และพร้อมกันนั้น ผมจะทำลายวงจรควบคุมของชิปทั้งหมดด้วยตัวเอง จากข้างใน" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงจนได้ยินเสียงระบบระบายความร้อนที่ทำงานหนักเกินกำลัง ศิลาเดินไปที่ผนังห้อง กดรหัสลับที่เขาจำได้จากความทรงจำที่เพิ่ง 'แทรกซึม' เข้ามาเมื่อคืน ผนังเหล็กแยกออก เผยให้เห็นอุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กที่ถูกดัดแปลงจากเทคโนโลยีของเมมโมเรียเอง ศิลาหยิบมันขึ้นมา มันคือเครื่องส่งสัญญาณคลื่นความถี่ต่ำที่มีกำลังพอจะตัดขาดการเชื่อมต่อจากศูนย์กลางของ ดร. อคิน ได้เป็นเวลาสิบนาที... สิบนาทีที่เขาจะประกาศความจริงทั้งหมดให้โลกได้รับรู้ "คุณจะทำแบบนั้นไม่ได้ คุณจะตาย..." เสียงของรินรดาสั่นเครือ "ถ้าชิปในหัวคุณถูกกระชากออกในขณะที่ระบบกำลังรวน คุณจะไม่มีทางรอด" ศิลาหันกลับมามองเธอ รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสันนั้น "ริน ถ้าวันหนึ่งคุณตื่นมาแล้วพบว่าชื่อตัวเองก็จำไม่ได้ เพราะคนอื่นคอยเขียนชีวิตให้คุณอ่านเหมือนนิยายเล่มหนึ่ง คุณจะยังอยากมีชีวิตอยู่ไหม?" ก่อนที่รินรดาจะทันได้คัดค้าน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดของเมมโมเรียก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งเมือง จอภาพยักษ์ที่ประดับอยู่ตามอาคารสูงทั่วเมืองเริ่มกระพริบถี่เป็นสีแดงฉาน ดร. อคิน ไม่ได้แค่รู้ตัว แต่เขากำลังเริ่มแผนการ 'ล้างกระดาน' ก่อนที่ศิลาจะได้เริ่มลงมือ ในขณะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังรักษาความปลอดภัยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องลับนั้น ประตูเหล็กกล้าถูกกระแทกจนสั่นสะเทือน ทุกการสั่นสะเทือนเตือนให้รู้ว่าเวลาของศิลาหมดลงแล้ว ศิลาเสียบชิปข้อมูลตัวสุดท้ายเข้ากับเครื่องส่งสัญญาณ นิ้วของเขาสั่นเพียงเล็กน้อย แต่แววตานั้นแน่วแน่ เขามองไปที่รินรดาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกดปุ่ม 'ส่งออกอากาศ' ไปพร้อมกับการทำลายระบบป้องกันตนเอง ทันใดนั้น หน้าจอที่เคยเป็นสีแดงฉานกลับดับวูบลงสนิท ทั่วทั้งเมืองตกอยู่ในความมืดมิดชั่วขณะ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของใครบางคนจะดังแทรกผ่านลำโพงทุกตัวในเมือง แม้มันไม่ใช่เสียงของศิลา แต่มันกลับเป็นเสียงที่ศิลาคุ้นเคยที่สุดในฐานะ 'ต้นกำเนิด' ของความทรงจำที่บิดเบี้ยว *“ศิลา... ขอบใจที่นำทางฉันกลับมาหาตัวเอง”* ศิลาหน้าถอดสีเมื่อประตูเหล็กพังทลายลง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่ก้าวเข้ามาหาเขาอย่างใจเย็น ใบหน้าของชายผู้นั้น... คือใบหน้าเดียวกับศิลาทุกประการราวกับส่องกระจก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ เมทริกซ์ซีโร่