การล้อมกรอบ

"แกเป็นใคร..." ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน มือขวาที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะไม้เก่าครูดไปกับพื้นผิวขรุขระเพื่อหาจุดยึดเหนี่ยว ขณะที่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังชายตรงหน้า—ร่างที่ดูเหมือนเขาราวกับส่องกระจกเงา ทว่าสิ่งที่แตกต่างคือแววตาที่ว่างเปล่าราวกับห้วงเหว และชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่ดูแปลกแยกอย่างสิ้นเชิงจากเศษฝุ่นและความเสื่อมโทรมในที่ซ่อนแห่งนี้ ชายคนนั้นไม่ได้ตอบในทันที เขากวาดสายตามองไปรอบห้องราวกับกำลังตรวจตราพิพิธภัณฑ์ที่ไร้ค่า ก่อนจะหยุดสายตาลงที่รูปถ่ายใบเก่าบนโต๊ะ—ภาพที่รินรดาพยายามซ่อนไว้เสมอมา "คำถามที่น่าสนใจ" ชายในชุดขาวกล่าว เสียงของเขาเรียบสนิท ไร้ซึ่งความรู้สึก แต่กลับมีพลังกดทับที่ทำให้ศิลาหายใจลำบาก "แต่ในโลกที่ 'เมมโมเรีย' ถักทอความเป็นจริงขึ้นมาใหม่ คุณคิดว่าความจริงมีค่าแค่ไหนกันครับ ศิลา?" ยังไม่ทันที่ศิลาจะได้โต้ตอบ เสียงระเบิดดังสนั่นจากฝั่งประตูหน้าบ้านเรียกให้เขาสะดุ้ง ร่างของรินรดาที่หลบอยู่มุมมืดพุ่งตัวออกมาพร้อมกับปืนเก็บเสียงในมือ เธอไม่ได้มองที่ศิลา แต่เล็งไปที่ชายชุดขาวด้วยความโกรธจัด "ถอยออกไปจากเขา!" รินรดาตะคอก นิ้วของเธอแตะไกปืนแน่น ชายชุดขาวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มันเป็นเสียงที่แห้งแล้งและเย็นเยียบ "รินรดา... เธอยังรั้นเหมือนเดิมเหมือนกับพ่อของเธอไม่ผิดเพี้ยน น่าเสียดายที่ความจำของเธอในส่วนนั้นถูก 'จัดระเบียบ' ไปหมดแล้ว" *ปัง!* กระสุนนัดแรกพุ่งแหวกอากาศ แต่มันกลับไม่ถึงตัวเป้าหมาย ชายชุดขาวขยับตัวเพียงเล็กน้อยราวกับเป็นสัญชาตญาณที่ถูกโปรแกรมมาอย่างแม่นยำ เขาหายตัวไปจากจุดเดิมที่เคยยืนอยู่ และในวินาทีต่อมา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของหน่วยจู่โจมชุดดำก็ดังระงมขึ้นรอบตัวอาคาร “ล้อมไว้ทุกด้าน! อย่าให้เป้าหมายหลุดรอด! ดร.อคินสั่งตาย!” เสียงตะโกนของหัวหน้าหน่วยจู่โจมดังทะลุผ่านกำแพงเข้ามา ศิลาอาศัยจังหวะชุลมุนถอยกรูดไปหลังตู้เหล็ก เขารู้สึกได้ถึงอาการปวดหัวที่แล่นริ้วขึ้นมา ภาพความทรงจำที่แตกสลายไหลย้อนกลับมา—เขาสังหารคน? เขาเคยเป็นคนของเมมโมเรีย? หรือนี่เป็นเพียงหมากที่ดร.อคินวางไว้เพื่อล้างสมองเขากันแน่ "ศิลา! ฟังนะ!" รินรดาตะโกนข้ามเสียงปืนที่เริ่มระดมยิงเข้ามาทางหน้าต่าง "นั่นไม่ใช่แค่คน! มันคือ 'รุ่นต้นแบบ' (Prototype) ที่ถูกสร้างขึ้นจากความทรงจำของเธอที่ถูกขโมยไป! ถ้ามันสัมผัสตัวเธอได้ มันจะดึงเอาตัวตนสุดท้ายของเธอไปจนหมด!" ศิลามองไปที่มือของตนเองที่สั่นเทา เขาเห็นแสงสีฟ้าจางๆ วูบวาบออกมาจากเส้นเลือดใต้ผิวหนัง ราวกับกำลังตอบสนองต่อการปรากฏตัวของคนตรงหน้า ชายชุดขาวก้าวออกมาจากเงามืดอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้พกอาวุธ แต่เขากางแขนออกคล้ายกับกำลังโอบกอดอากาศ "ความทรงจำไม่ได้เป็นเจ้าของโดยใครคนใดคนหนึ่ง ศิลา มันเป็นแค่ข้อมูล... และข้อมูลของคุณ กำลังจะถูกส่งคืนให้กับบริษัท" หน่วยจู่โจมเริ่มพังผนังเข้ามา เศษอิฐและฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ศิลาพยายามจะรวบรวมสติ เขารู้ดีว่าหากถูกจับไป ความทรงจำเรื่องรินรดา ความเจ็บปวดเรื่องครอบครัว และความแค้นที่มีต่อเมมโมเรียจะสูญสิ้นไปทั้งหมด เขาจะกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ไร้วิญญาณเหมือนชายตรงหน้า "ถ้าข้อมูลคือของทุกคน..." ศิลาคว้าเศษแก้วจากโคมไฟที่แตกบนพื้นขึ้นมา สูดลมหายใจเข้าลึกจนปอดแทบระเบิด "งั้นฉันก็จะทำลายมันให้สิ้นซากตรงนี้แหละ!" เขากระโจนเข้าใส่ชายชุดขาว ไม่ใช่เพื่อสังหาร แต่เพื่อจุดชนวนเครื่องปั่นไฟเก่าที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของศัตรู กระแสไฟฟ้าแรงสูงจากเครื่องปั่นไฟที่ถูกดัดแปลงเริ่มลัดวงจร เสียงเปรี้ยงปร้างของไฟชอร์ตดังไปทั่วบริเวณ ร่างของชายชุดขาวชะงักงัน ผิวหนังที่เคยเรียบเนียนเริ่มมีรอยแตกราวกับเซรามิกที่กำลังจะแตกสลาย ดวงตาของมันเบิกกว้างด้วยความตระหนกที่ดูแปลกตา "ไม่... ความทรงจำ... พลังงาน..." เสียงของมันเริ่มบิดเบือน กลายเป็นเสียงประสานของคนนับร้อยที่ปนเปกัน "ศิลา! หนีไป!" รินรดาร้องเตือนขณะที่เธอกดระเบิดควันเพื่อเปิดทาง ทว่าในจังหวะที่ศิลากำลังจะหันหลังวิ่ง เขาหยุดชะงักลงเมื่อชายชุดขาวที่กำลังจะดับสูญ คว้าข้อมือของเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นมหาศาลราวกับเหล็กกล้า ดวงตาที่ว่างเปล่านั้นกลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง—แต่มันไม่ใช่ความโกรธ มันคือความหวาดกลัวอย่างที่สุด เขากระซิบด้วยเสียงที่แท้จริงของศิลา เสียงที่ดูเหมือนมาจากวิญญาณที่ถูกขังอยู่ในกรงเหล็ก "อย่าวิ่ง... เพราะตัวตนจริงๆ ของฉันไม่ได้อยู่ที่นี่... แต่มันอยู่ใน 'แฟ้มลับ' ที่เธอกำลังถืออยู่ในกระเป๋าเสื้อนั่นต่างหาก" ศิลาชะงักกึก มือสั่นระริกล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตที่เขาสวมอยู่—สิ่งนั้นคือบันทึกที่เขาจำไม่ได้ว่าได้รับมาเมื่อไหร่ แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสปกหนังหุ้มแฟ้ม เขาก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากเครื่องมือสื่อสารที่ซ่อนอยู่ในนั้น หน้าจอขนาดเล็กที่อยู่ใต้ปกแฟ้มสว่างวาบขึ้น มันไม่ใช่แผนที่หรือรายชื่อ แต่มันคือภาพถ่ายของศิลา... ที่กำลังยืนยิ้มอยู่ข้างๆ ดร.อคิน ในฐานะ 'ลูกชาย' ของเขาเอง ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดครั้งนี้ด้วยกันนะครับ เมทริกซ์ซีโร่