ความลับใต้ฐานทัพ

"ความจริงคือยาพิษที่พวกคุณพยายามจะกลืนกินเองตั้งแต่วันที่ก้าวเข้ามาในนี้" ดร. อคินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนความเงียบงันภายในห้องทดลองชั้นใต้ดินของเมมโมเรียดูจะสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ศิลายืนนิ่งราวกับรูปปั้น มือของเขาที่ถืออุปกรณ์คัดลอกข้อมูลยังคงสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อความตาย แต่มันคือความสั่นสะท้านจากสิ่งที่เขากำลังมองเห็นบนหน้าจอโฮโลกราฟิกที่ฉายภาพผ่าตัดสมองมนุษย์นับร้อยราย ภาพที่ปรากฏไม่ใช่การรักษา แต่เป็นการ ‘รื้อถอน’ "ดูนั่นสิศิลา" ดร. อคินก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสีฟ้าซีดจากจอมอนิเตอร์สะท้อนเข้ากับดวงตาที่ไร้ซึ่งความปรานีของเขา "พวกเขาส่งคนเข้ามาที่นี่เพราะต้องการลบความเจ็บปวดจากการสูญเสีย หรือความทรงจำที่แตกสลาย แต่ที่เมมโมเรีย เราไม่ได้แค่ลบ เราคัดแยก... เรานำเอา 'จินตนาการ' ของคนเหล่านี้ออกมาเปลี่ยนเป็นกระแสไฟฟ้า เพื่อหล่อเลี้ยงฐานข้อมูลที่ใหญ่ที่สุดในโลก" รินรดาที่ยืนอยู่เคียงข้างทรุดตัวลงคุกเข่า มือของเธอสั่นเทาจนเผลอทำสร้อยคอที่ติดตัวมาตั้งแต่เด็กหลุดมือ เสียงกระทบพื้นโลหะดังกังวานบาดแก้วหู เธอเงยหน้าขึ้นมองดร. อคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและหวาดกลัว "คุณมันไม่ใช่หมอ คุณเป็นแค่พ่อค้าขายวิญญาณที่ไม่มีวันอิ่ม" ศิลาหันไปมองรินรดา ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่เขาเหมือนคลื่นยักษ์ หากเขายอมถอยกลับไปตั้งแต่วันแรก หากเขาไม่พารินรดาเข้ามาในกรงขังแห่งนี้ เธอคงไม่ต้องมาเห็นความจริงที่แหลกสลายเช่นนี้ "อย่ามองเธอด้วยสายตาแบบนั้นเลยศิลา" ดร. อคินแค่นยิ้ม "คุณคิดว่าความทรงจำที่ไหลเวียนอยู่ในหัวคุณทุกวันนี้มันเป็นของคุณจริงๆ หรือ? อุปกรณ์ที่คุณถืออยู่นั่นแหละ คือสิ่งที่จะยืนยันว่ามนุษย์ทุกคนเป็นเพียง 'ฮาร์ดไดรฟ์ที่มีชีวิต' รอวันถูกล้างข้อมูลเมื่อถึงคราวจำเป็น" ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึก เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่เสี่ยงที่สุดในชีวิต นิ้วเรียวยาวของเขาเปลี่ยนทิศทางจากการดาวน์โหลดข้อมูล มาเป็นการเชื่อมต่อเข้าสู่ระบบหลักของฐานทัพ ความเจ็บปวดพุ่งปรี๊ดขึ้นสมองราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทง เขาขบกรามแน่นจนเลือดซึมออกมาจากมุมปาก "ศิลา! หยุดเดี๋ยวนี้! นายกำลังจะทำลายสมองตัวเองนะ!" รินรดาร้องเตือน น้ำตาไหลพรากออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่ศิลาไม่ฟัง เขาเห็นมันแล้ว... ภาพความทรงจำที่ถูกกักขังอยู่ในฐานข้อมูลระดับศูนย์ ภาพของผู้คนนับพันที่นอนเรียงรายราวกับผักปลา สายระโยงระยางที่เชื่อมต่อจากกะโหลกศีรษะลงสู่ถังพลังงานสีเขียวหม่น นั่นไม่ใช่แค่ข้อมูล แต่มันคือตัวตน คือความรัก คือความเศร้า และคือเศษเสี้ยวของมนุษยชาติที่ถูกเปลี่ยนเป็นพลังงานขับเคลื่อนอุตสาหกรรมมืดของเมมโมเรีย ศิลาหันมามองดร. อคินด้วยดวงตาที่เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำจากการโอเวอร์โหลดของระบบ "คุณบอกว่าคุณสร้างระเบียบโลกใหม่ด้วยความทรงจำ แต่จริงๆ แล้วคุณแค่ทำลายความเป็นคนเพื่อแลกกับความยิ่งใหญ่ที่ไร้ตัวตน... วันนี้คุณจบเห่แล้ว อคิน" ดร. อคินหุบยิ้มทันที เขากดปุ่มบนรีโมตในมือ ร่างของศิลากระตุกเกร็งอย่างรุนแรง พลังงานไฟฟ้ามหาศาลไหลย้อนกลับจากฐานข้อมูลพุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขาจนเกิดประกายไฟไปทั่วห้อง "นายเข้าใจผิดไปอย่างหนึ่งศิลา" ดร. อคินก้าวเข้ามาประชิดตัวเขา กระซิบข้างหูด้วยเสียงที่เยือกเย็น "นายไม่ใช่ผู้บุกรุก แต่นายคือ 'ร่างต้น' ที่ฉันสร้างขึ้นมาเพื่อทดสอบระบบนี้โดยเฉพาะ... และตอนนี้ ระบบกำลังจะสั่งให้ร่างต้นของฉัน ทำลายผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังนั่นซะ" ร่างของศิลาหยุดชะงักลงทันที ดวงตาของเขาว่างเปล่าลงอย่างฉับพลัน มือที่เคยสั่นเทาค่อยๆ ยกปืนขึ้นเล็งไปที่หัวใจของรินรดา รินรดาเบิกตากว้าง ความตายอยู่ห่างจากเธอเพียงแค่นิ้วชี้ของชายที่เธอไว้ใจที่สุด นิ้วของศิลาแตะลงบนไกปืนอย่างแผ่วเบา ขณะที่ในหัวของเขากำลังเกิดสงครามระหว่างความทรงจำที่แท้จริง กับคำสั่งโปรแกรมที่ถูกฝังลึกอยู่ในระดับดีเอ็นเอ เขารู้ตัวดีว่าหากเหนี่ยวไกเพียงครั้งเดียว... ทุกอย่างจะจบลงที่นี่ ในห้องมืดมิดใต้ฐานทัพแห่งนี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและปริศนาในครั้งนี้ด้วยใจจริงครับ เมทริกซ์ซีโร่