ความรักท่ามกลางเศษเสี้ยวอดีต

"ถ้าหากความทรงจำทั้งหมดที่ผมมีเป็นเพียงเศษเสี้ยวที่ถูกตัดแปะจากชีวิตของคนอื่น รินรดา... คุณจะยังมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของผมในแววตานั้นอยู่หรือเปล่าครับ?" ศิลาเอ่ยถามท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องใต้ดินของหอสมุดเก่าแก่ กลิ่นอายของกระดาษโบราณและฝุ่นละอองที่ลอยคว้างในอากาศดูจะหนักอึ้งกว่าปกติ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า มือทั้งสองข้างประสานกันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาของหญิงสาวตรงหน้า ราวกับพยายามค้นหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ในความว่างเปล่าของตัวเอง รินรดานิ่งงัน เธอวางแฟ้มเอกสารที่เต็มไปด้วยข้อมูลลับของ 'เมมโมเรีย' ลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษที่กระทบพื้นผิวไม้ดังก้องกังวานในความเงียบ เธอขยับตัวเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา แม้ในสถานการณ์ที่บีบคั้นเช่นนี้ ศิลาก็ยังคงไว้ซึ่งความสงบนิ่งที่ชวนให้อึดอัดใจ แต่รินรดารู้ดีว่าภายใต้ความนิ่งนั้นคือพายุที่พร้อมจะทำลายทุกอย่าง "ศิลา" เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าหนักแน่น "เราไม่ได้ถูกนิยามด้วยสิ่งที่บรรจุอยู่ในสมองเท่านั้นหรอกค่ะ—เอ่อ... หมายถึง... สำหรับฉัน สิ่งที่คุณเป็นไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนจารึกมันลงไป แต่มันคือสิ่งที่คุณเลือกที่จะทำหลังจากได้รับความทรงจำเหล่านั้นมาต่างหาก" ศิลาแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูขมขื่นเกินกว่าจะเรียกว่าความสุข "ดร. อคินบอกว่าผมเป็นเพียง 'ภาชนะทดลอง' ที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่เขาเคยสร้างมา หากพรุ่งนี้ผมตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าทุกความรู้สึกที่มีต่อคุณเป็นเพียงโปรแกรมที่ถูกฝังไว้ ผมควรจะขอบคุณเขาหรือทำลายทิ้งดีครับ?" รินรดาสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวในน้ำเสียงนั้น เธอเอื้อมมือไปกุมมือของเขาไว้ ผิวสัมผัสที่เย็นเฉียบของศิลาทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธอเห็นภาพซ้อนทับในความทรงจำ—ภาพของชายหนุ่มคนเดิมเมื่อสิบปีก่อน ในสถานที่ที่ต่างออกไป แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและดื้อรั้นนั้นไม่เคยเปลี่ยน "ศิลาฟังนะ" เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินบนใบหน้าของเขา "ถ้าความรักของคุณเป็นโปรแกรมที่เขาสร้างขึ้นมาจริง ทำไมคุณถึงจำเรื่องราวของฉันในวันที่แม่ของฉันจากไปได้ทั้งที่ความทรงจำนั้นไม่ควรจะอยู่ในระบบของเมมโมเรีย? คุณไม่ได้เป็นภาชนะของใครทั้งนั้น คุณคือศิลา... คนที่ฉันเลือกจะเชื่อมั่นมาตลอด" ศิลาชะงัก สายตาที่เคยว่างเปล่ากลับวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด เขาจ้องมองใบหน้าที่ฉายแววแน่วแน่ของรินรดา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เคยสับสนเริ่มหลอมรวมเป็นความมั่นใจที่แปลกประหลาด เขาพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะดึงมือของเธอมาแนบที่แก้มของตนเอง สัมผัสนั้นไม่ได้เป็นเพียงการปลอบประโลม แต่มันคือการประกาศศักดาต่อชะตากรรมที่ ดร. อคิน ขีดเขียนไว้ "ถ้าพรุ่งนี้คือวันสุดท้าย... ผมจะไม่ยอมให้ความทรงจำพวกนี้สูญหายไปกับสายหมอก" ศิลาพึมพำ น้ำเสียงของเขากลับมาทุ้มต่ำและมั่นคงอีกครั้ง "ผมจะทำลายเมมโมเรีย ไม่ใช่เพื่อการแก้แค้น แต่เพื่อทวงคืนสิทธิในการเป็นมนุษย์ของเราทุกคน" รินรดาคลี่ยิ้มออกมา แม้มันจะเป็นรอยยิ้มที่เปื้อนคราบน้ำตาแห่งความหวาดหวั่น แต่เธอก็รู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตของเราทั้งคู่ ความมืดมิดในห้องใต้ดินเริ่มคลี่คลายลงเมื่อศิลาลุกขึ้นหยิบอาวุธที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะ มันเป็นอุปกรณ์ดัดแปลงสัญญาณที่จะใช้ตัดขาดเครือข่ายของเมมโมเรียในเช้าวันพรุ่งนี้ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะปิดกล่องใส่อุปกรณ์นั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังก็ดังก้องมาจากบันไดหินทางเข้า ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้ามาที่นี่ได้ หากไม่ใช่คนที่ถือรหัสผ่านสูงสุดของบริษัทเมมโมเรีย ประตูไม้บานใหญ่ถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มของ ดร. อคิน ปรากฏขึ้นภายใต้แสงสลัว เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาคู่คมจ้องมองศิลาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนที่เขาจะโยนแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเล่มหนึ่งลงบนพื้นต่อหน้าคนทั้งสอง "พวกเธอเข้าใจผิดไปไกลมากศิลา" ดร. อคินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยกระแสแห่งความเย้ยหยัน "เธอไม่ใช่คนที่ถูกดัดแปลงความทรงจำ แต่เธอคือคนเดียวที่กุม 'ต้นฉบับ' ของอัลกอริทึมที่ทำลายโลกนี้ทิ้งไปเมื่อสิบปีก่อน... และถ้าเธอทำลายเมมโมเรียตอนนี้ ทุกอย่างที่เธอพยายามปกป้องมาตลอดชีวิต รวมถึงรินรดา จะถูกลบหายไปตลอดกาลเหมือนไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกนี้อีกเลย" ศิลานิ่งงัน มือที่ถืออุปกรณ์สั่นระริก สายตาของเขาเหลือบไปมองรินรดาที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนไร้วิญญาณ ความจริงที่ ดร. อคินเปิดเผยออกมานั้นเปรียบเสมือนคมดาบที่พุ่งเข้าปักกลางใจ หรือว่าการที่เขาพยายามจะรักษาสิ่งสำคัญเอาไว้ กลับกลายเป็นการทำลายมันด้วยมือของเขาเอง? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางมาจนถึงตอนนี้นะครับ เมทริกซ์ซีโร่