รหัสผ่านที่สาบสูญ

"ถ้าคุณเล่นผิดโน้ตแม้แต่ตัวเดียว ระบบป้องกันของเมมโมเรียจะลบความทรงจำระยะสั้นของเราทิ้งทันที ศิลา... คุณแน่ใจนะว่าโน้ตแผ่นนี้คือของจริง?" รินรดาเอ่ยกระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยขณะที่แสงสีฟ้าจากโฮโลแกรมของเปียโนจำลองทอดลงบนใบหน้าของเธอ สองมือที่สวมถุงมือพิเศษวางอยู่บนแป้นสัมผัสที่เย็นเยียบ ศิลาไม่ได้ตอบกลับในทันที ดวงตาของเขาจ้องมองกระดาษแผ่นเก่าที่กรอบเกรียมตามกาลเวลาในมือ กระดาษแผ่นนี้ไม่ใช่แค่โน้ตเพลง แต่มันคือผังรหัสลับที่พ่อของเขา—คนที่เขาเกลียดชังและโหยหาในเวลาเดียวกัน—ทิ้งไว้ให้ก่อนจะหายสาบสูญไปในเงาขององค์กร "มันไม่ใช่แค่เพลงรินรดา แต่มันคือจังหวะการเต้นของหัวใจคนคนหนึ่ง" ศิลาตอบพลางสูดลมหายใจลึก กลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินลับใต้สถาบันวิจัยดูเหมือนจะทวีความกดดันมากขึ้น "อคินใช้ทฤษฎีประสาทวิทยาในการเข้ารหัส ถ้าเราไล่เสียงตามโน้ตนี้ไม่ได้ ระบบจะอ่านค่าเราเป็น 'สิ่งแปลกปลอม' และสั่งล้างข้อมูลทันที" ศิลาขยับนิ้วเข้าหาเปียโนโฮโลแกรม ความเงียบงันในห้องบีบคั้นจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ เขาเริ่มบรรเลง ท่วงทำนองที่พริ้วไหวในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอึมครึมและกระด้าง ในขณะที่นิ้วของเขาเคลื่อนไหว ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขาเริ่มถาโถมเข้ามาในหัว—ภาพของห้องทดลองสีขาวโพลน เสียงร้องไห้ของผู้หญิงคนหนึ่ง และใบหน้าของเด็กชายตัวน้อยที่ยืนมองอคินด้วยความหวาดกลัว *‘จำไว้ศิลา... ความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุด มักจะซ่อนอยู่ในเสียงที่ไม่เคยมีใครได้ยิน’* เสียงของพ่อดังก้องในความทรงจำ ศิลาขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาไม่ยอมให้ภาพเหล่านั้นฉุดรั้ง นิ้วของเขาเร่งจังหวะขึ้นตามโน้ตตัวสุดท้ายที่สลับซับซ้อน รินรดาจ้องมองแถบสถานะความปลอดภัยที่ค่อยๆ เลื่อนจากสีแดงเป็นสีเหลือง แล้วหยุดชะงักที่สีส้ม "มันยังไม่ยอมปลดล็อก" รินรดากระซิบพลางกวาดสายตาผ่านหน้าจอควบคุม "มีไฟล์ซ่อนอยู่อีกชั้นหนึ่ง... ศิลา! โน้ตตัวสุดท้ายที่คุณเล่นไป มันไม่ใช่โด แต่เป็นเสียงที่อยู่นอกเหนือช่วงความถี่ที่หูมนุษย์จะได้ยิน!" "เพราะมันไม่ใช่เพลงที่เอาไว้ฟัง แต่มันคือคีย์เข้าถึงเซิร์ฟเวอร์หลัก" ศิลาตวาดกลับอย่างลืมตัว เขาตัดสินใจวางมือลงบนแป้นคีย์บอร์ดที่แท้จริงแทนที่จะเป็นโฮโลแกรม แล้วกดรหัสที่เขาเพิ่งค้นพบจากโน้ตตัวที่หายไป ทันใดนั้น เสียงเตือนแหลมสูงดังก้องขึ้นทั่วห้อง แสงสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วบริเวณ หน้าจอโฮโลแกรมดับวูบลงก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่งที่คุ้นเคยดี... ดร. อคิน เขานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพงในห้องทำงานที่ดูเหนือจริง รอยยิ้มบางๆ บนมุมปากของอคินไม่ได้ดูโกรธเคือง แต่มันดูเหมือนคนที่รอคอยให้หนูมาติดกับดักมานานแสนนาน "ยินดีด้วย ศิลา" เสียงของอคินทุ้มต่ำและกังวานผ่านลำโพง "เธอค้นพบรหัสผ่านที่พ่อของเธอซ่อนไว้ได้แล้ว แต่น่าเสียดาย... รหัสนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อเปิดประตูสู่อิสรภาพ แต่มันมีไว้เพื่อยืนยันตัวตนของ 'โปรเจกต์ต้นแบบ' ที่ฉันเฝ้าตามหามาตลอด" ศิลาชะงัก มือของเขาสั่นระริกเมื่อเห็นภาพถ่ายในหน้าจอ มันไม่ใช่ภาพของเอกสารลับ แต่มันคือภาพสแกนสมองของเขาเอง ที่ถูกแทรกแซงด้วยรหัสตัวเลขชุดเดียวกับที่เขาเพิ่งบรรเลงไปเมื่อครู่ ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวค่อยๆ เปิดเปลือยออกมา "รินรดา... ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้" ศิลาหันมามองคู่คิดของเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับดวงตาของหุ่นยนต์ "คุณพูดเรื่องอะไร? เราทำสำเร็จแล้วนะ!" รินรดาพยายามคว้าแขนของเขาไว้ แต่ศิลาสะบัดออกอย่างแรง "ผมไม่ใช่คนเดิมที่เธอรู้จักมาตลอดห้าปีนี้ รินรดา" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนน่าขนลุก ก่อนจะหันกลับไปมองอคินในจอที่กำลังหัวเราะเบาๆ "โน้ตเพลงนี้ไม่ใช่รหัสผ่านของระบบ... แต่มันคือคำสั่ง 'กระตุ้น' ที่ปลุกตัวตนที่แท้จริงของผมให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล" ในวินาทีนั้นเอง ประตูเหล็กกล้าที่ปิดตายของห้องใต้ดินก็เปิดออกพร้อมเสียงดังสนั่น แสงสว่างจ้าจากภายนอกส่องเข้ามาจนคนทั้งคู่ต้องหรี่ตา แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าแสงไฟ คือร่างของกลุ่มคนในชุดสูทสีดำที่ก้าวเข้ามาล้อมรอบพวกเขาไว้ พร้อมกับเสียงปรบมืออันเยือกเย็นจากชายคนหนึ่งที่ก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังสุดของกลุ่มคนเหล่านั้น "ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบอย่างสมบูรณ์แบบ ศิลา... หรือควรจะเรียกว่า 'รหัส 00' ดีล่ะ?" ร่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้จนแสงไฟเผยให้เห็นใบหน้า... รินรดากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าชายที่ก้าวเข้ามาคือชายคนเดียวกับที่ศิลาเพิ่งจะฆ่าไปในความทรงจำเมื่อตอนต้นปี และเขายังคงยืนอยู่ที่นั่นด้วยรอยยิ้มที่เหมือนกับอคินราวกับถอดแบบกันมา! หวังว่าทุกท่านจะยังคงสนุกไปกับความลึกลับที่กำลังขยายขอบเขตออกไปนะครับ เมทริกซ์ซีโร่ครับ