ความตายของเพื่อนร่วมทาง

“ปล่อยมือผมเสียที รินรดา... มันจบแล้ว” ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะที่ร่างของ ‘คีย์’ เพื่อนร่วมทางเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่กำลังทรุดฮวบลงบนพื้นพรมที่ชุ่มไปด้วยคราบเลือดสีเข้ม กลิ่นคาวโลหะคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงกว้างของฐานปฏิบัติการลับ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมที่รินรดาใช้ประจำในยามปกติ ถูกกลบด้วยกลิ่นแห่งความตายที่ฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน รินรดาไม่ได้ปล่อยมือ แต่เธอกลับกระชับมือที่เย็นเฉียบของคีย์ไว้แน่น นัยน์ตาคู่สวยที่เคยฉายแววเฉลียวฉลาดบัดนี้สั่นระริกราวกับแก้วที่กำลังจะแตกสลาย “คุณพูดอะไรออกมา ศิลา... เรายังทำภารกิจไม่สำเร็จ เขาเพิ่งจะกู้ข้อมูลชุดสุดท้ายมาได้ เขาจะตายที่นี่ไม่ได้!” ศิลาไม่ตอบ เขาก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า สายตาจ้องเขม็งไปยังร่างของคีย์ที่นอนแน่นิ่ง แววตาของเขาว่างเปล่า ทว่าภายในใจกลับเหมือนมีพายุหมุนวน รอยจารึกแห่งความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขา—ความทรงจำของผู้คนนับพันที่ ‘เมมโมเรีย’ เคยพรากไป—กำลังตีกลับเข้ามาในหัวเสมือนเข็มพันเล่มที่คอยทิ่มแทง “เขาตายแล้วริน... ตั้งแต่จังหวะที่เขาดึงสายเคเบิลนั่นออกมาจากสมองกลของดร.อคิน” ศิลาพูดเสียงเรียบ หากแต่น้ำเสียงนั้นสั่นไหวอย่างยากจะควบคุม เขาคุกเข่าลงข้างศพเพื่อนร่วมทาง มือหนาเอื้อมไปปิดเปลือกตาที่ค้างคาด้วยความเจ็บปวดของคีย์ลงอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนดังแว่วมาจากโถงทางเดินด้านนอก ดร.อคินไม่ได้รีบร้อน เขาเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าของเจ้าของชีวิตผู้อยู่เหนือคนตาย รอยยิ้มเยือกเย็นฉายชัดบนใบหน้าขณะที่เขามองดูฉากโศกนาฏกรรมตรงหน้าผ่านเลนส์แว่นกรอบทอง “น่าประทับใจ...” ดร.อคินเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ “การยอมสละชีวิตเพื่อรักษาความทรงจำที่ไม่มีค่าอะไรเลย... พวกคุณนี่ช่างไร้เดียงสาจริงๆ” ศิลาลุกขึ้นยืนช้าๆ กระดูกสันหลังของเขาเหยียดตรง รังสีอำมหิตที่เขาไม่เคยเผยออกมาให้เห็นพุ่งพล่านไปทั่วห้องจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังหนึ่งก้าว ศิลาไม่ได้มองศัตรู แต่เขากำลังมองผ่านเข้าไปในห้วงความคิดของอคิน... เขากำลังพยายาม ‘จารึก’ ความเจ็บปวดนี้ลงไปในสมองของชายตรงหน้า “ความทรงจำของเขาไม่ได้สูญเปล่าหรอกครับ ดร.อคิน” ศิลาเค้นเสียงออกมา “เพราะต่อจากนี้ไป คุณจะได้สัมผัสกับทุกเศษเสี้ยวความเจ็บปวดที่เขาได้รับก่อนตาย... มันจะฝังอยู่ในสมองของคุณทุกค่ำคืนจนกว่าคุณจะคลั่งตายไปเอง” “แกคิดว่าแกทำอะไรได้งั้นรึ ศิลา?” อคินหัวเราะร่า แต่ทว่าในชั่วพริบตา รอยยิ้มนั้นก็บิดเบี้ยว เขากุมขมับตัวเองอย่างแรง ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ความทรงจำที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดของคีย์กำลังไหลบ่าเข้าไปในกระแสประสาทของเขาเสมือนน้ำป่า “ศิลา... หยุดเถอะ! ถ้าคุณทำแบบนี้ สมองของคุณจะรับไม่ไหว!” รินรดาร้องเตือน น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอรู้ดีว่าการใช้พลังจารึกข้ามขีดจำกัดจะนำไปสู่จุดจบแบบไหน ทว่าศิลาไม่ได้ยินเสียงใดๆ อีกแล้ว ในใจเขามีเพียงภาพของคีย์ที่พยายามปกป้องเขาในวินาทีสุดท้าย แสงไฟจากหน้าจอเมนเฟรมที่ส่องกระทบใบหน้าของเพื่อนร่วมทางคือสิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้ดี เขาไม่ใช่คนดี และเขาไม่เคยต้องการเป็นวีรบุรุษ แต่การสูญเสียครั้งนี้คือสิ่งที่เปลี่ยนความว่างเปล่าในตัวเขาให้กลายเป็นเพลิงแค้นที่ไม่มีวันดับ “ริน... ออกไปจากที่นี่ซะ” ศิลาสั่งโดยไม่หันกลับไปมอง “พาทุกอย่างที่เขาสละชีวิตแลกมาออกไปให้ไกลที่สุด” “ไม่! ฉันจะไม่ทิ้งคุณ!” “นี่ไม่ใช่การขอร้อง” ศิลาหันกลับมามองเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่สายตาของศิลาคนเดิม แต่มันคือสายตาของคนที่แบกรับความตายของคนทั้งโลกเอาไว้ ทันใดนั้นเอง ผนังห้องโถงด้านหนึ่งก็ระเบิดออกด้วยแรงอัดมหาศาล ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว ศิลาตั้งหลักพร้อมกับกระชับอาวุธในมือเตรียมรับมือกับศัตรูที่คาดไม่ถึง ทว่าท่ามกลางกลุ่มควันนั่นเอง ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้น ร่างที่ควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับความลับของบริษัทเมมโมเรียเมื่อสิบปีก่อน เงาร่างนั้นก้าวออกมาหยุดตรงหน้าศิลาอย่างมั่นคง เป็นชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับศิลาอย่างไร้ที่ติ พร้อมกับประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของศิลาหยุดหมุน “ความตายของเพื่อนร่วมทางน่ะ... มันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการชดใช้หรอกนะลูกรัก” ศิลาตัวแข็งทื่อ เขาจ้องมองใบหน้าที่สะท้อนภาพตัวเองในอนาคต มือที่ถืออาวุธสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้ ในขณะที่ดร.อคินที่กำลังทุกข์ทรมานกลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางความสับสนนี้ ศิลาทำได้เพียงตั้งคำถามในใจว่า... ชายคนนี้คือมิตร หรือคือความลวงที่เลวร้ายที่สุดที่เขากำลังเผชิญกันแน่? หวังว่าทุกท่านจะยังคงติดตามการเดินทางที่เต็มไปด้วยหยาดเลือดและรอยจารึกแห่งความทรงจำที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนถัดไปนะครับ เมทริกซ์ซีโร่ครับ