ความทรงจำที่ถูกเขียนทับ

"ถ้าแกยังขัดขืน... ฉันจะทำให้สมองของแกกลายเป็นแค่กระดาษเปล่าที่ถูกหมึกสีดำละเลงจนมองไม่เห็นตัวตนเดิม" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นดังก้องอยู่ในมโนภาพของศิลา มันไม่ใช่เสียงที่ผ่านเข้าทางโสตประสาท แต่เป็นแรงสั่นสะเทือนที่บีบคั้นกะโหลกศีรษะจากภายใน ศิลานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องทำงานส่วนตัวของรินรดา มือทั้งสองข้างกำขอบโต๊ะแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าคมสันซีดเผือดขณะที่ดวงตาสีเข้มหม่นลงราวกับถูกเมฆหมอกเข้าครอบงำ รินรดายืนอยู่ไม่ห่าง เธอเห็นความผิดปกติทันทีที่เห็นหยาดเหงื่อเย็นเยียบไหลซึมออกมาจากขมับของชายหนุ่ม เธอรีบคว้าอุปกรณ์ตรวจสอบคลื่นสมองแบบพกพามาวางไว้ข้างกาย สัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหวของอากาศรอบตัว ราวกับมีกระแสแม่เหล็กไฟฟ้ากำลังหมุนวนอยู่ในห้องนี้ "ศิลา... มองหน้าฉัน!" รินรดาตะโกนเรียกเสียงสั่น "อย่าฟังมัน! ดึงสติกลับมาที่เสียงของฉัน ห้ามยอมให้ดร.อคินแทรกซึมเข้าไปลึกกว่านี้!" ศิลาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนไปชั่วขณะ มันดูว่างเปล่าและไร้จุดหมายราวกับคนเหม่อลอย "เขากำลัง... เขียนทับรินรดา เขาไม่ได้ลบมันทิ้ง แต่เขากำลังวาดภาพลวงตาขึ้นมาแทนที่เหตุการณ์ในวันที่สถาบันถูกทำลาย..." "เขาทำไม่ได้!" รินรดาโต้ตอบ "ความทรงจำเหล่านั้นคือตัวตนของนาย ถ้าเขาสามารถแก้ไขมันได้ง่ายๆ ป่านนี้ทุกคนในเมืองคงกลายเป็นหุ่นเชิดไปหมดแล้ว นายต้องมี 'รหัสผ่าน' ที่เขายังเข้าไม่ถึง" "รหัสผ่านหรือ?" ศิลาแค่นหัวเราะ เสียงของเขาเริ่มเปลี่ยนไป มันมีความกระด้างและเหี้ยมเกรียมแฝงอยู่ "ดร.อคินบอกว่า... ไม่มีอะไรที่เมมโมเรียทำไม่ได้ แม้แต่ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่นายยึดถือ มันก็แค่ข้อมูลชุดหนึ่งที่รอการดีลีท" ในจินตนาการของศิลา ภาพสีขาวดำของห้องแล็บใต้ดินที่เขาเคยถูกกักขังปรากฏขึ้นอีกครั้ง ดร.อคินยืนอยู่ตรงหน้าในชุดกาวน์สะอาดตา ในมือถือปากกาเลเซอร์ที่สั่นไหวด้วยแสงสีฟ้าเข้ม ทุกครั้งที่แสงนั้นแตะลงบนพื้นผิวแห่งความทรงจำ โลกที่ศิลาเคยรู้จักก็ค่อยๆ บิดเบี้ยวไป ใบหน้าของรินรดาในความทรงจำที่ควรจะอบอุ่น กลับกลายเป็นใบหน้าของฆาตกรที่ศิลาต้องตามล่า *ติ๊ด... ติ๊ด...* เครื่องตรวจจับคลื่นสมองบนโต๊ะส่งเสียงเตือนรัวเร็ว รินรดาตัดสินใจทำในสิ่งที่เสี่ยงที่สุด เธอคว้าสายเคเบิลเชื่อมต่อจากเครื่องสแกนและนำปลายเข็มเชื่อมต่อเสียบเข้าที่ฐานกะโหลกด้านหลังของศิลาอย่างแม่นยำ "ฉันกำลังสร้างกำแพงกั้นไฟ (Firewall) ให้กับนาย แต่นายต้องเป็นคนผลักดันมันออกไป ศิลา... ถ้านายปล่อยให้เขาลบความจริง นายจะไม่มีวันรู้ว่าทำไมเราถึงต้องเจอกัน!" ศิลากระตุกร่างอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าช็อต ในห้วงความคิด เขาเห็นดร.อคินแสยะยิ้มที่มุมปาก ในมือของชายชราไม่ได้มีเพียงปากกาเลเซอร์ แต่มี 'กุญแจ' ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "แกคิดว่าเธอจะช่วยแกได้หรือ เจ้าศิลา?" เสียงของอคินดังก้องผ่านลำโพงระยะไกลที่ติดตั้งไว้ในระบบประสาทของศิลา "ความทรงจำของเธอ... ก็เป็นผลงานที่ฉันสร้างขึ้นมาเช่นกัน ลองมองดูให้ดีสิ ว่ารินรดาคนนี้คือใครกันแน่" ภาพในหัวของศิลาบิดเบี้ยว รินรดาที่กำลังช่วยเขาอยู่ตรงหน้าดูพร่าเลือนไปชั่วขณะ ก่อนจะปรากฏร่างของหญิงสาวอีกคนที่แต่งกายด้วยชุดเครื่องแบบของบริษัทเมมโมเรีย รอยยิ้มที่เธอมอบให้เขาในห้วงความคิดนั้น เย็นชาและว่างเปล่าไม่ต่างจากดร.อคิน ศิลาหายใจหอบถี่ เขาลืมตาขึ้นจ้องมองรินรดาที่อยู่ตรงหน้าด้วยความหวาดระแวง มือที่เคยกำโต๊ะเปลี่ยนเป็นเอื้อมไปบีบข้อมือของเธอแน่น "เธอก็เป็นหนึ่งในแผนการนั้นใช่ไหม? บอกฉันมา... เธอคือใครกันแน่ รินรดา!" รินรดาสะดุ้ง แต่แววตาของเธอไม่มีความกลัว มีเพียงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "ถ้าฉันเป็นพวกของเขาจริงๆ ฉันจะพยายามทำลายการเชื่อมต่อนี้ทำไม... ศิลา ฟังนะ สิ่งที่เขาให้เธอดูในหัวนั่นคือ 'ยาพิษ' เขาพยายามทำให้เราหวาดระแวงกันเองเพื่อที่เขาจะได้ควบคุมนายได้เบ็ดเสร็จ!" ทันใดนั้น หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องทำงานก็ดับพรึบลง กลายเป็นสีดำมืดสนิท ก่อนที่ตัวอักษรสีแดงฉานจะค่อยๆ พิมพ์ขึ้นทีละตัวบนหน้าจอ *‘กระบวนการเขียนทับเสร็จสิ้น 85%... ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบ อาสาสมัครหมายเลขศูนย์’* ศิลาปล่อยมือจากข้อมือของรินรดา ร่างของเขาหยุดชะงัก สายตาที่เคยสับสนกลับกลายเป็นเรียบเฉยและเยือกเย็นอย่างน่าขนลุก เขาหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือสายตาของคนแปลกหน้าที่พร้อมจะลงมือทำทุกอย่างเพื่อภารกิจที่ถูกฝังไว้ในสมอง "ขอโทษด้วยนะครับรินรดา" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบราบ "แต่คำสั่งของท่านดร. คือสิ่งที่ฉันต้องทำ... เพื่อชำระล้างโลกใบนี้ให้สะอาดที่สุด" เขายกมือขึ้นช้าๆ แล้วกดปุ่มที่อยู่ภายใต้ปกเสื้อของตัวเอง ซึ่งเป็นปุ่มที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันมีอยู่จริง ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นทั่วทั้งตึกราวกับมีบางอย่างกำลังระเบิดออกในสมองของเขา และในวินาทีที่แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง รินรดาก็เห็นรอยสักรูปตราสัญลักษณ์ของเมมโมเรียปรากฏขึ้นบนลำคอของศิลาชัดเจนยิ่งกว่าที่เคยเห็นในภาพฝันร้าย! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันเปราะบางของความทรงจำและตัวตนในบทนี้นะครับ เมทริกซ์ซีโร่