ทางเลือกสุดท้ายในความมืด

"ถ้าคุณเลือกที่จะก้าวเข้าไปในห้องนั้น ศิลา... ความเป็นตัวคุณที่คุณรู้จักจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป" รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธอมั่นคงทว่าแฝงไว้ด้วยความสั่นไหวบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาคู่คม เธอยืนพิงกำแพงอิฐเก่าแก่ในห้องใต้ดินที่อับชื้น กลิ่นสนิมและกลิ่นอายของความลับที่ถูกหมักหมมมานานปีตีขึ้นจมูก แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบถี่เป็นระยะ ราวกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังจะหยุดลง ศิลาไม่ตอบ เขานิ่งเงียบ สายตาจับจ้องไปยังประตูเหล็กบานหนาเบื้องหน้า ประตูที่กั้นระหว่างเขากับ 'กลุ่มกบฏเงา' กลุ่มคนที่กล้าท้าทายอำนาจของ ดร. อคิน และบริษัทเมมโมเรีย ข้อมูลที่เขาถืออยู่ในมือ—แฟลชไดรฟ์ที่แลกมาด้วยเลือดในบทก่อนหน้า—ไม่ใช่แค่ข้อมูลธรรมดา แต่มันคือผังความทรงจำที่ถูกแก้ไขของคนทั้งเมือง "ริน" ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าทว่าดุดัน "ผมไม่ได้ต้องการความเป็นตัวเองที่สวยหรูหรอกนะ ผมต้องการแค่ความจริง ว่าทำไม... ในหัวของผมถึงมีภาพใบหน้าของผู้หญิงที่ไม่เคยรู้จักวิ่งวนอยู่ตลอดเวลา ในขณะที่ชื่อของพ่อแม่ตัวเอง ผมกลับจำไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว" เขาก้าวเข้าไปใกล้ประตู บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ความขัดแย้งในใจของศิลาไม่ใช่เรื่องของอุดมการณ์ แต่มันคือการตามหาตัวตนที่ถูกขโมยไป ในสมองของเขามีเสียงกระซิบซ้ำๆ ว่าทุกอย่างที่เขาเห็นอาจเป็นเพียงรหัสที่ถูกเขียนขึ้นใหม่โดยฝีมือของอคิน *ถ้าคุณยังไม่ตาย... ก็หมายความว่าคุณกำลังอยู่ในความทรงจำของคนอื่น* คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหู เขาผลักประตูบานนั้นเข้าไปโดยไม่รอคำตอบจากหญิงสาว ภายในห้องนั้นคือโลกอีกใบ กลุ่มคนในชุดสีเทาหม่นล้อมวงอยู่รอบโฮโลแกรมที่ฉายภาพผังสมองมนุษย์ที่ถูกแทรกแซงโดยอัลกอริทึมของเมมโมเรีย ชายวัยกลางคนผู้มีแผลเป็นลากยาวที่แก้มซ้ายเงยหน้าขึ้นมองเขา สายตาของเขานิ่งเรียบ ทว่าทรงพลังอย่างน่าประหลาด "ศิลา... คุณมาช้ากว่าที่ผมคาดไว้เล็กน้อย" ชายคนนั้นกล่าวพลางวางแท็บเล็ตลง "หรือว่าการขัดเกลาความทรงจำของอคินจะเริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะของคุณไปมากกว่าที่คิด?" ศิลาเดินไปหยุดที่กลางวง เขาหยิบแฟลชไดรฟ์วางลงบนโต๊ะโลหะ เสียงกระทบของมันดังก้องในความเงียบ "ผมมาที่นี่เพื่อทำลายมัน ไม่ใช่เพื่อรับฟังคำวิจารณ์ ถ้าคุณต้องการล้มเมมโมเรีย และถ้าคุณต้องการให้ผมเป็นเครื่องมือในเกมของคุณ ก็เลิกเล่นปริศนาแล้วบอกมา... ว่าผมคือใครกันแน่" บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นทันที สมาชิกกลุ่มกบฏต่างหันมามองเขาเป็นตาเดียว รินรดาเดินตามเข้ามาเงียบๆ เธอวางมือลงบนบ่าของศิลาเบาๆ เป็นเชิงเตือนสติ "อคินไม่ได้แค่ลบความทรงจำ" ผู้นำกลุ่มกบฏเอ่ยขณะเปิดไฟล์ในแฟลชไดรฟ์ "เขาเปลี่ยนคนให้กลายเป็นบันทึกที่เขาสามารถแก้ไขได้ตามใจชอบ ศิลา... คุณไม่ได้มีตัวตนอยู่จริงๆ ในสารบบของรัฐบาล คุณคือโปรเจกต์ต้นแบบที่ล้มเหลว และการที่คุณยังเดินอยู่ได้แบบนี้ ก็เพราะคุณคือ 'ช่องโหว่' ที่อคินพยายามไล่ล่าเพื่อกำจัดทิ้ง" ศิลานิ่งงัน ความรู้สึกเหมือนพื้นดินใต้ฝ่าเท้ากำลังสั่นคลอน ทุกจังหวะการหายใจของเขารู้สึกไม่เป็นธรรมชาติ หากเขาคือความผิดพลาด แล้วความทรงจำที่อบอุ่นในช่วงวัยเด็กที่เขาโหยหาล่ะ? มันมาจากไหน? "ถ้าผมเป็นแค่โปรเจกต์" ศิลาแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่เยือกเย็น "งั้นโปรเจกต์นี้แหละจะเป็นตัวทำลายบริษัทของอคินเอง เริ่มงานได้เลยครับ ผมพร้อมแล้วที่จะแลกทุกอย่าง... แม้กระทั่งสิ่งที่ผมเรียกว่า 'ตัวตน' เพื่อทำลายความลวงโลกพวกนี้" เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้โลหะ เตรียมพร้อมรับการเชื่อมต่อกับระบบเพื่อดึงข้อมูลลับที่ถูกซ่อนไว้ลึกที่สุดในเซิร์ฟเวอร์ของเมมโมเรีย รินรดามองดูเขาด้วยความกังวล เธอรู้ดีว่าหากศิลาทำแบบนี้ จิตใต้สำนึกของเขาอาจจะแตกสลายก่อนที่จะเสร็จภารกิจ จู่ๆ สัญญาณเตือนภัยในฐานทัพก็ดังสนั่น หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความที่ส่งตรงมาจากอคิน: *'ยินดีด้วยที่ได้พบทางออก... แต่คุณลืมไปหรือเปล่าศิลา ว่ารหัสผ่านที่ใช้เข้าสู่ความจริง... ก็คือสิ่งที่ผมสร้างขึ้นมาให้คุณตั้งแต่วันแรกที่เกิดมา'* ศิลาชะงัก นิ้วของเขาสั่นไหวอยู่เหนือแป้นพิมพ์ ขณะที่ประตูเหล็กที่เขาเพิ่งเข้ามาถูกระเบิดออกด้วยแรงอัดมหาศาล เสียงฝีเท้าของกองกำลังเมมโมเรียดังล้อมเข้ามาทุกทิศทาง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น คือภาพบนหน้าจอที่ปรากฏขึ้น... มันไม่ใช่ผังความทรงจำ แต่เป็นภาพของเขานั่งอยู่ในห้องนี้เมื่อ 10 ปีก่อน—ห้องเดิม เหตุการณ์เดิม และคนข้างกาย... รินรดาที่ดูไม่แก่ขึ้นเลยแม้แต่วันเดียว ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดของความทรงจำนี้ครับ เมทริกซ์ซีโร่