ผู้กองเฉินออกโรงปกป้อง

"ใครอนุญาตให้พวกคุณแตะต้องตัวภรรยาของผม?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังก้องไปทั่วลานหน้าบ้านพักในเขตนิคมอุตสาหกรรม แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกที่เพิ่งก้าวลงมาจากรถจี๊ปคันเก่ง เฉินเฟิงไม่ได้ตะโกน แต่ความเย็นชาในน้ำเสียงของเขากลับทำให้ทุกคนที่อยู่ในรัศมีสั่นสะท้านจนต้องถอยกรูดไปคนละก้าว หลินเยว่สูดหายใจเข้าลึก แม้ในใจจะตระหนกกับกับดักที่ป้าสะใภ้ใหญ่ขุดไว้ แต่เมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างของคนที่เธอเผลอใจให้ปกป้องเธอไว้ ความอบอุ่นก็เอ่อล้นขึ้นมาในอก เธอรีบดึงตัวเฉินอันที่กำลังร้องไห้จ้าเข้ามาไว้ในอ้อมกอดแน่นขึ้น พลางส่งสายตาขอบคุณให้ชายหนุ่ม "ผู้กองเฉิน... เรื่องนี้มันเป็นเรื่องของครอบครัวนะคะ หลินเยว่เธอทำผิดกฎระเบียบการค้าในเขตทหาร เราแค่มาทวงความยุติธรรมให้กับทางสหกรณ์เท่านั้น" ป้าสะใภ้ใหญ่ที่เมื่อครู่ยังชี้หน้าด่ากราด พลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มแบบฝืนๆ มือไม้ที่สั่นเทาพยายามซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ เฉินเฟิงไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองคนแก่จอมเจ้าเล่ห์ เขาเดินตรงดิ่งเข้าไปหาชายวัยกลางคนที่อ้างตัวว่าเป็นเจ้าหน้าที่ตรวจสอบบัญชี ซึ่งกำลังถือสมุดบันทึกรายการสินค้าของหลินเยว่อยู่ในมือ "ความยุติธรรม?" เฉินเฟิงแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีใครอยากเห็น เพราะมันแฝงไว้ด้วยความอันตราย "ในเมื่อคุณอ้างว่าเป็นเจ้าหน้าที่ตรวจสอบ ผมก็น่าจะขอให้คุณแสดงใบคำสั่งแต่งตั้งที่ออกโดยกองอำนวยการเขต รวมถึงหลักฐานการทำผิดกฎหมายที่ชัดเจน ไม่ใช่แค่คำบอกเล่าปากเปล่าจากสตรีผู้หิวเงินที่จ้องจะรังแกผู้หญิงตัวคนเดียวกับเด็กอีกคนหนึ่ง" "นี่... คุณผู้กอง! นี่มันหมิ่นประมาทกันชัดๆ!" ชายวัยกลางคนนั้นหน้าแดงก่ำ "หมิ่นประมาทหรือความจริงกันแน่?" หลินเยว่ก้าวออกมาข้างหน้า รวบรวมความกล้าพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "สมุดบัญชีเล่มนั้นเป็นของส่วนตัวของฉัน ในนั้นระบุรายการสินค้าที่ฉันรับมาถูกต้องตามระเบียบใหม่ของเขตปี 82 หากคุณจะตรวจสอบ คุณต้องมีลายเซ็นรับรองจากทางกรมพาณิชย์ ไม่ใช่มาแย่งชิงสมุดไปจากมือฉันแบบนี้ นี่มันเข้าข่ายกรรโชกทรัพย์แล้วนะคะ!" บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ เสียงลมพัดผ่านเศษใบไม้แห้งกลายเป็นเสียงที่ดังชัดเจนที่สุด เฉินเฟิงไม่รอให้ใครโต้ตอบ เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวชายคนนั้นแล้วฉวยสมุดบัญชีคืนมาด้วยความเร็วที่ทำเอาอีกฝ่ายตั้งตัวไม่ติด ก่อนจะส่งต่อให้มือเรียวบางของหลินเยว่ เขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเธอ เหมือนภูผาที่ไม่มีวันพังทลาย "วันนี้พวกคุณมีเวลาห้านาทีในการออกจากเขตที่พักนี้ไปให้พ้นหน้าผม" เฉินเฟิงประกาศเสียงเรียบแต่ก้องกังวาน "ถ้าหากผมเห็นใครยังพยายามรังแกหรือสร้างเรื่องเท็จใส่ร้ายภรรยาของผมอีก ผมจะถือว่านั่นเป็นการจงใจก่อกวนความสงบในเขตทหาร และบทลงโทษของมัน... คุณคงไม่อยากรู้หรอกว่าผมจะจัดการยังไง" ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าถอดสี รีบพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะลากตัวพรรคพวกที่เหลือหนีหายไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความโล่งใจที่หลินเยว่สัมผัสได้ "คุณ... ไม่น่าต้องมาที่นี่เลย" หลินเยว่เอ่ยขึ้นเมื่อความกดดันคลี่คลายลง เธอเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าคมเข้มของสามีในนามที่เผลอใจไปแล้ว "เรื่องนี้ฉันจัดการเองได้ค่ะ" เฉินเฟิงหันมามองเธอ สายตาที่เคยเย็นชาเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนแทบจะละลาย เขาเอื้อมมือไปลูบหัวลูกชายตัวน้อยที่หยุดร้องไห้แล้ว ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นจางๆ ของยาสูบและสบู่สะอาดจากตัวเขา "สำหรับผม เรื่องของเยว่เยว่... ไม่เคยเป็นเรื่องเล็ก" เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย กระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคน "และจำไว้ว่า ตั้งแต่วินาทีนี้ไป ต่อให้ต้องรื้อถอนกำแพงเมืองจีนเพื่อปกป้องคุณ ผมก็ทำได้" คำพูดหวานหูทำเอาแก้มของหลินเยว่ร้อนผ่าว เธอพยายามเบี่ยงประเด็นด้วยการก้มลงเช็ดหน้าให้ลูก แต่หัวใจกลับเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะก้าวถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่าง สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่าง... บนพื้นดินที่ป้าสะใภ้ใหญ่เพิ่งเดินจากไป มีซองจดหมายสีน้ำตาลตกอยู่ มันไม่ใช่จดหมายธรรมดา แต่มีตราประทับสีแดงจาก 'สำนักงานเขตส่วนกลาง' ที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด หลินเยว่รีบก้มลงเก็บมันขึ้นมา ทันทีที่เปิดออกอ่านเพียงบรรทัดแรก ร่างกายของเธอก็ชาวาบ นั่นไม่ใช่หลักฐานการตรวจบัญชี... แต่มันคือคำสั่งย้ายประจำการด่วนของเฉินเฟิง ที่ระบุว่าเขาต้องออกเดินทางไปยังชายแดนตะวันตกภายในคืนนี้! ที่เลวร้ายยิ่งกว่าคือ บรรทัดสุดท้ายระบุชื่อผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในการย้ายครั้งนี้ ซึ่งเป็นชื่อที่เธอรู้จักดีที่สุด... ชื่อของผู้ที่วางแผนทำลายเธอและเฉินเฟิงมาโดยตลอด! ส้มหวานมิติลับหวังว่าบทนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงไปพร้อมกับความรักของเฉินเฟิงนะคะ!