ความใกล้ชิดที่ก่อตัว

“คุณหมายความว่าอย่างไรคะ... ที่ว่าชื่อคนสั่งย้ายเฉินเฟิงคือ ‘คนคนนั้น’?” น้ำเสียงของหลินเยว่สั่นไหวเล็กน้อยขณะวางกระดาษแผ่นยับยู่ยี่ลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในบ้านพักเจ้าหน้าที่ แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เธอไม่ได้กลัวอำนาจมืดเหล่านั้น แต่เธอกลัวผลกระทบที่จะเกิดขึ้นกับชายหนุ่มผู้ซื่อตรงและครอบครัวเล็กๆ ของเธอ “แม่ครับ... อย่าขมวดคิ้วสิครับ มันไม่สวยนะ” เสียงใสแจ๋วของเฉินอันดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด มือเล็กป้อมของเด็กชายวัยสี่ขวบยื่นมาแตะที่หว่างคิ้วของมารดาเบาๆ ก่อนจะหันไปทางผู้เป็นพ่อที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน “พ่อครับ! แม่หิวจนคิ้วขมวดแล้ว พ่อบอกว่าจะพาไปกินเกี๊ยวในเมืองไม่ใช่เหรอครับ? วันนี้ผมอยากกินไส้หมูสับเยอะๆ เลย!” เฉินเฟิงที่กำลังก้มอ่านเอกสารในมือหันมามองลูกชาย แววตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยไอสังหารเมื่อครู่ค่อยๆ อ่อนแสงลงอย่างน่าอัศจรรย์ เขาวางกระดาษแผ่นนั้นลงแล้วเดินเข้ามาใกล้หลินเยว่ กลิ่นกายสะอาดสะอ้านแบบทหารผสมกับกลิ่นแดดจางๆ ทำให้หัวใจของเธอที่กำลังเต้นระส่ำสงบลงชั่วขณะ “ไปเถอะครับ” เฉินเฟิงกล่าวเสียงทุ้มต่ำ “เรื่องชื่อในกระดาษนั่น... ผมจัดการเอง อย่าให้ความโสมมของคนพวกนั้นมาทำลายมื้อเย็นของครอบครัวเราเลย” เขายื่นมือหยาบกร้านมาคว้ามือเธอไว้ หลินเยว่สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านจากฝ่ามือของเขาไปถึงหัวใจ การกระทำของเขาไม่ใช่คำหวานหู แต่กลับหนักแน่นเหมือนการสาบานว่าจะปกป้องเธอจนกว่าชีวิตจะหาไม่ ระหว่างทางเดินไปร้านเกี๊ยว เฉินอันกลายเป็นกาวใจตัวน้อยที่แสนแสบซน เขาจูงมือพ่อข้างหนึ่งและแม่ข้างหนึ่ง วิ่งกระโดดโลดเต้นไปตามทางเดินแคบๆ ในเขตที่พักทหาร “พ่อครับ! พรุ่งนี้ที่โรงเรียนมีงานกิจกรรม พ่อกับแม่ต้องไปนะครับ เพื่อนบอกว่าพ่อผมดุเหมือนเสือ แต่ใจดีเหมือนหมี!” หลินเยว่หัวเราะออกมาเบาๆ “เสือกับหมีรวมกันจะเป็นอะไรล่ะคะเฉินอัน?” “ก็เป็น ‘หมีที่ปกป้องครอบครัวได้’ ไงครับ!” เด็กน้อยตอบฉะฉาน เฉินเฟิงชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เขาหันมาสบตาหลินเยว่ สายตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของทหารที่เคร่งครัดต่อระเบียบวินัยอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของชายหนุ่มที่พร้อมจะมอบโลกทั้งใบให้กับผู้หญิงตรงหน้า เขาจงใจก้าวให้ช้าลงเพื่อให้ระยะห่างระหว่างเขากับหลินเยว่ใกล้ชิดยิ่งขึ้น จนไหล่ของทั้งคู่เบียดกันแผ่วเบาทุกย่างก้าว ในร้านเกี๊ยวที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน บรรยากาศอบอวลไปด้วยควันไอร้อนและกลิ่นน้ำซุปหอมฉุย หลินเยว่นั่งฝั่งตรงข้ามกับเฉินเฟิง ในขณะที่เฉินอันนั่งคั่นกลางคอยเจรจาพาทีไม่หยุดหย่อน “แม่ครับ ป้อนพ่อหน่อยสิครับ เห็นแม่ชอบป้อนผมบ่อยๆ พ่อก็น่าจะอยากได้บ้าง” เฉินอันพูดพลางตักเกี๊ยวในถ้วยตัวเองขึ้นมาจ่อที่ปากพ่อ หลินเยว่หน้าแดงซ่านด้วยความเขินอาย เธอทำตัวไม่ถูกเมื่อสายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอไม่วางตา ทว่าเฉินเฟิงกลับไม่ถอยหนี เขาก้มลงรับเกี๊ยวจากช้อนไม้ด้วยท่าทีนิ่งสนิท ทว่ารอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีนั้นกลับทำให้หัวใจของหลินเยว่กระตุกแรง “อร่อยครับ” เฉินเฟิงเอ่ยเบาๆ สายตาดุดันจดจ้องที่ริมฝีปากของหลินเยว่ “ฝีมือของภรรยา... อร่อยที่สุดเสมอ” หลินเยว่แสร้งก้มหน้าลงกินเกี๊ยวแก้เก้อ “พูดจาอะไรก็ไม่รู้ค่ะ... คนเยอะแยะไป” “ถ้าผมบอกว่าผมอยากพูดมากกว่านี้ ต่อหน้าทุกคน จะเป็นไรไหมครับ?” เขาถามเสียงพร่า บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเริ่มเปลี่ยนไป ความอบอุ่นที่เคยก่อตัวขึ้นกลับทวีความรุนแรงราวกับไฟที่ถูกเติมเชื้อเพลิง เฉินเฟิงเริ่มโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่หลินเยว่เองก็ไม่ได้ถอยหนี เธอพบว่าเสน่ห์ของชายหนุ่มในยุคนี้มันช่างร้ายกาจกว่าที่เธอคิดไว้มากนัก ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบงันเริ่มแทรกซึมเข้าสู่ห้วงอารมณ์ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูททหารก็ดังขึ้นที่หน้าร้าน พร้อมกับเงาร่างของชายวัยกลางคนที่ดูน่าเกรงขามเดินเข้ามาหยุดที่โต๊ะของพวกเขา “เฉินเฟิง... ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเธอที่นี่ กับครอบครัวใหม่ที่ดูมีความสุขเหลือเกินนะ” ชายคนนั้นวางบัตรคำสั่งย้ายฉบับจริงลงบนโต๊ะ เสียงของเขาเย็นเยียบจนหลินเยว่รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เฉินเฟิงลุกขึ้นยืนบังหลินเยว่ไว้ทันที แต่ชายคนนั้นกลับหัวเราะร่าพร้อมกับกระซิบที่ข้างหูของเฉินเฟิงด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของหลินเยว่เย็นเฉียบ “ดูเหมือน ‘รายชื่อ’ ที่เธอกำลังตามหา จะมีชื่อของ ‘คนที่เธอรักที่สุด’ รวมอยู่ด้วยนะ... ลองเปิดดูหน้าสุดท้ายสิ เฉินเฟิง” ใบหน้าของเฉินเฟิงซีดเผือดลงทันตาเห็น เขาหันกลับมามองหลินเยว่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว... ในขณะที่หลินเยว่เพียงแต่จ้องมองซองจดหมายนั้นด้วยมือที่สั่นเทา เพราะเธอมั่นใจว่าลายเซ็นที่ปรากฏอยู่บนนั้น คือลายมือของ ‘คนในอดีต’ ที่เธอเพิ่งจะตัดขาดไปอย่างสิ้นเชิง! *** ส้มหวานมิติลับหวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกคนหัวใจเต้นแรงไปกับความรักของเฉินเฟิงและหลินเยว่นะคะ!