แผนขยายธุรกิจสู่ตัวเมือง

“ถ้าคุณจะเอาเงินก้อนนี้ไปลงกับค่าเช่าตึกใจกลางเมืองหลวง... ผมเกรงว่ามันจะกลายเป็นการเดินเข้าถ้ำเสือโดยไม่พกอาวุธนะคะ หลินเยว่” เสียงทุ้มต่ำของเฉินเฟิงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องครัว เขาไม่ได้หันมามองคนตัวเล็กที่กำลังง่วนอยู่กับการกางแผนที่ฉบับร่างบนโต๊ะไม้ แต่เขากลับยืนพิงกรอบประตู กอดอกมองแผ่นหลังบางนั้นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา หลินเยว่วางปากกาในมือลง เธอไม่ได้สะดุ้งตกใจกับคำเตือนนั้น แต่กลับค่อยๆ หันมาพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก “ถ้ำเสือที่ไหนคะ ในเมื่อเสือตัวที่ดุที่สุดในเมืองนี้ นั่งจ้องมองฉันอยู่อย่างนี้แล้ว” เฉินเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดขำออกมาเบาๆ เขาขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ บนชุดเครื่องแบบทหารของเขาอบอวลไปทั่วบริเวณ “ความมั่นใจของคุณน่ะดีค่ะ แต่การค้าขายในเมืองใหญ่ไม่ใช่แค่เรื่องของฝีมือ แต่มันคือเรื่องของเส้นสายและอิทธิพลมืดที่ซ่อนอยู่ใต้พรมที่คุณมองไม่เห็น” “นั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องการคุณไงคะ” เธอก้าวเข้าไปหาเขาจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ “เฉินเฟิง... อนาคตของอันอันไม่ได้อยู่ที่หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ เรามีโอกาส มีทุน และมีคุณ ฉันไม่ได้อยากเป็นแค่แม่ค้าที่ขายของประทังชีวิต แต่ฉันต้องการเป็นเจ้าของกิจการที่ทำให้ลูกมีที่ยืนในสังคมที่เข้มงวดนี้ได้อย่างภาคภูมิ” เฉินเฟิงมองลึกลงไปในดวงตาที่ฉายแววแน่วแน่ของหญิงสาว มือหนาเอื้อมไปจัดปอยผมที่ปรกหน้าเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ทำให้อุณหภูมิในห้องสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ถ้าคุณตัดสินใจแล้ว ผมก็ไม่มีวันคัดค้าน... แต่จำไว้ว่า ไม่ว่าใครจะมาขวางทางคุณ สิ่งแรกที่มันต้องเจอก่อนคือผม” ในขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความหวานปนความฮึกเหิม เสียงฝีเท้าเล็กๆ ของเจ้าก้อนแป้ง ‘เฉินอัน’ ก็ดังแทรกเข้ามา “แม่จ๋า! พ่อจ๋า! อันอันหิวแล้วครับ... เอ๊ะ? ทำไมแม่กับพ่อถึงยืนใกล้กันขนาดนั้นล่ะครับ?” หลินเยว่รีบถอยห่างออกมาด้วยความเขินอาย ในขณะที่เฉินเฟิงทำเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากอย่างเป็นธรรมชาติ เขาอุ้มลูกชายขึ้นมานั่งบนบ่าแล้วหันไปหาภรรยาในอนาคต “วันนี้เราจะไปสำรวจทำเลในเมืองกันค่ะ เตรียมตัวให้พร้อม เพราะผมจะพาคุณไปพบกับ 'กุญแจสำคัญ' ที่จะทำให้ร้านของคุณกลายเป็นร้านที่ใครก็แตะต้องไม่ได้” --- การเดินทางสู่ตัวเมืองเต็มไปด้วยความตื่นตาตื่นใจสำหรับหลินเยว่ เมืองหลวงในยุค 80 เริ่มเปลี่ยนผ่านสู่ยุคแห่งการค้าเสรี ตึกแถวเก่าๆ กำลังถูกรีโนเวท แสงสีและเสียงจังหวะของความเจริญเริ่มแทรกซึมเข้ามา แต่เธอก็สังเกตเห็นถึงความกดดันที่แฝงอยู่ คนในเครื่องแบบเดินตรวจตราเข้มงวด กลุ่มพ่อค้าเถื่อนที่คอยสอดส่องสายตา และการแข่งขันที่สูงลิ่ว เฉินเฟิงพาเธอมาหยุดอยู่ที่อาคารพาณิชย์สามชั้นหลังหนึ่ง ตั้งอยู่บนทำเลทองใกล้กับสถานีรถไฟ “เจ้าของที่นี่คืออดีตสหายร่วมรบของผม เขาเพิ่งเกษียณอายุและอยากปล่อยที่พักนี้ให้คนทำธุรกิจที่น่าเชื่อถือ” หลินเยว่กวาดสายตามองโครงสร้างอาคารด้วยความตื่นเต้น นี่คือทำเลในฝัน! “มันสมบูรณ์แบบมากค่ะเฉินเฟิง แต่มันจะไม่แพงเกินไปสำหรับเราเหรอคะ?” “สำหรับคนอื่นอาจจะแพง... แต่สำหรับคุณ มันคือการลงทุนที่ผมเต็มใจจ่าย” เขาตอบพร้อมกับกดโทรศัพท์เรียกใครบางคน ก่อนจะหันมาหาเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น “แต่มีข้อแม้เดียว หลินเยว่... ห้ามปฏิเสธความช่วยเหลือของผม ไม่ว่าในสถานการณ์ใดก็ตาม” หลินเยว่เม้มริมฝีปาก เธอรู้ดีว่าคำพูดของเขามีน้ำหนักมหาศาล แต่นั่นคือการยอมรับภายใต้การปกป้องที่แสนหวานเกินกว่าจะปฏิเสธได้ลง --- ตกบ่าย ในขณะที่ทั้งคู่กำลังเจรจากับเจ้าของอาคาร ทันใดนั้นประตูไม้หน้าร้านก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับเสียงรองเท้าบูทที่กระทบพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น คนกลุ่มหนึ่งในชุดแจ็คเก็ตหนังเดินนำหน้าด้วยท่าทางกร่าง ชายวัยกลางคนที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าก้าวตรงเข้ามาที่โต๊ะทำงานของเฉินเฟิง “เฉินเฟิง... ไม่เจอกันนานนะ นายทหารผู้สูงส่ง” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ได้ยินว่านายคิดจะพาผู้หญิงคนนี้มาเปิดร้านแถวนี้งั้นเหรอ? นายก็น่าจะรู้กฎของเขตนี้ดี ว่าที่นี่ใครเป็นคนคุม!” เฉินเฟิงวางแก้วน้ำในมือลงช้าๆ รัศมีความเย็นเยียบแผ่ออกมาจากตัวเขาจนคนในห้องต้องหยุดหายใจ เขาไม่ได้ลุกขึ้นยืน แต่กลับประสานมือเข้าหากันแน่น “กฎของเขตนี้คืออะไรไม่รู้ รู้แต่ว่า 'กฎของฉัน' คือใครก็ตามที่มาขวางทางภรรยาผม... มันผู้นั้นจะไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขแน่ๆ” หลินเยว่มองเห็นประกายไฟในดวงตาของเฉินเฟิง เธอรู้ดีว่าเขาไม่ใช่แค่คนรักที่อ่อนโยน แต่เขาคือเสือร้ายที่รอจังหวะตะปบเหยื่อที่กล้ามาแตะต้องสมบัติของเขา เธอตัดสินใจเดินไปวางมือบนไหล่ของเขาเพื่อส่งสัญญาณว่าเธอพร้อมจะรับมือด้วยเช่นกัน “เรามาที่นี่เพื่อทำการค้า ไม่ใช่มาเพื่อก่อเรื่อง” หลินเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท “แต่ถ้าคุณต้องการให้เรื่องมันจบที่การปะทะ... ฉันก็มั่นใจว่าในกระเป๋าใบนี้ของฉัน มีอะไรที่คุณคาดไม่ถึงซ่อนอยู่ และมันอาจจะเปลี่ยนสถานะของคุณจาก 'ผู้คุมเขต' เป็น 'ผู้ถูกสอบสวน' ได้ทันทีที่ฉันแจ้งทางสำนักงานใหญ่” ชายคนนั้นชะงัก ก้มลงมองกระเป๋าถือของเธอที่เปิดออกเพียงเล็กน้อย เห็นเอกสารบางอย่างที่มีตราประทับสีแดงฉานประทับอยู่... ตราประทับของหน่วยงานตรวจสอบเศรษฐกิจพิเศษที่เฉินเฟิงแอบมอบให้เธอไว้เมื่อคืน! บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัว เจ้าของร้านที่ยืนอยู่ข้างๆ หน้าซีดเผือด ขณะที่เฉินเฟิงเพียงแค่นั่งยิ้มอย่างพึงพอใจ ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูที่รัวเร็วและหนักหน่วงจากด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงประกาศก้องที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องหน้าถอดสี “เฉินเฟิง! คุณถูกเรียกตัวด่วนจากส่วนกลาง... มีคำสั่งให้ย้ายคุณไปประจำการชายแดนทางเหนือทันทีภายใน 24 ชั่วโมง!” หลินเยว่ที่กำลังมั่นใจในแผนการ กลับต้องหยุดชะงักไปทันที มือของเธอที่วางอยู่บนไหล่เฉินเฟิงสั่นน้อยๆ เมื่อหันไปเห็นเฉินเฟิงที่เพิ่งได้รับจดหมายตราประทับลับจากทหารสื่อสาร... ดวงตาของเขาไม่ได้สบตาเธอ แต่มันกำลังอ่านเนื้อความในจดหมายที่ดูเหมือนจะหนักอึ้งกว่าภารกิจใดๆ ที่เขาเคยได้รับมาตลอดชีวิต ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ส้มหวานมิติลับมาโดยตลอดนะคะ!