ศัตรูหัวใจและคำครหา

"ของพวกนี้... เจ้าเอามาจากไหน?" เสียงของเฉินเฟิงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบที่เคยอ่อนโยนยามมองหลินเยว่ บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความระแวง จดหมายตราประทับลับในมือเขาสั่นเล็กน้อยก่อนจะถูกขยำจนยับยู่ยี่ หลินเยว่ชะงัก มือที่กำลังจะเอื้อมไปแตะไหล่เขาค้างกลางอากาศ หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบ กลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มตรงหน้าทำให้บรรยากาศในร้านค้าเล็กๆ เงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง เธอสัมผัสได้ถึง 'ศัตรู' ที่ไม่ได้มาในรูปแบบของคน แต่มันมาในรูปแบบของ 'ความเข้าใจผิด' ที่อาจพังทลายทุกอย่างที่เธอสร้างมา "เฉินเฟิง... คุณหมายความว่าอย่างไรคะ?" หลินเยว่ถามกลับ เสียงของเธอแม้จะสั่นแต่ยังคงความมั่นคงไว้ได้ เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับก้าวเข้าไปหาเขาอีกนิด "มีคนร้องเรียนขึ้นไปที่หน่วยงานว่า ร้านค้าของเธอมีการกักตุนสินค้าเถื่อนจากแหล่งที่มาไม่ชัดเจน แถมยังมีหลักฐานการค้าขายที่เกินโควตาของรัฐ..." เฉินเฟิงขบกรามแน่น สันกรามของเขานูนชัด "พวกเขาบอกว่าเธอเป็นสายลับจากฝั่งตรงข้ามที่เข้ามาปั่นหัวฉัน หลินเยว่... ตอบมาตามตรง ว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเธอ!" คำพูดนั้นบาดลึกราวกับคมมีด หลินเยว่รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ เธอไม่ได้หวาดกลัวต่อข้อหา เพราะสิ่งที่เธอทำนั้นสะอาดและมีที่มาที่ไป แต่เธอเจ็บปวดกับ 'ความไม่ไว้วางใจ' ในดวงตาของคนที่เธอเริ่มเปิดใจให้ "ถ้าคุณเชื่อคนพวกนั้น... ก็จงเชื่อไปเถอะค่ะ" หลินเยว่ตัดบท สายตาของเธอแข็งกร้าวขึ้น เธอหมุนตัวเดินไปหยิบสมุดบัญชีเล่มหนาที่บันทึกรายการสินค้าและแหล่งที่มาอย่างละเอียดวางลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง 'ปัง!' เฉินอันที่นั่งเล่นอยู่มุมห้องชะงักกึก ดวงตากลมโตของเด็กน้อยสั่นระริกเมื่อเห็นพ่อและแม่มีปากเสียงกัน เขาไม่เข้าใจความหมายของคำว่า 'สายลับ' หรือ 'สินค้าเถื่อน' แต่เขารู้ว่าบรรยากาศแบบนี้คือสัญญาณเตือนภัย "แม่... พ่อ..." เสียงเรียกเล็กๆ ของเฉินอันสั่นเครือ หลินเยว่หันไปมองลูกชาย แววตาของเธออ่อนลงทันที เธอถอนหายใจยาวก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเฉินเฟิงด้วยท่าทีที่นิ่งสงบกว่าเดิม "คุณรู้ไหมคะเฉินเฟิง ว่าทำไมร้านของฉันถึงรุ่งเรือง? ไม่ใช่เพราะฉันมีเส้นสาย แต่เพราะฉันมีหัวใจที่อยากให้คนในหมู่บ้านได้กินของดีในราคาที่เป็นธรรม... ถ้าคุณอยากจะจับฉันเข้าคุกตามคำกล่าวหาของพวกศัตรูหัวใจพวกนั้น คุณก็ทำเลยค่ะ แต่บอกไว้ก่อนนะว่า หลักฐานชิ้นเดียวที่ฉันมีคือความจริงทั้งหมดในสมุดเล่มนั้น" เฉินเฟิงมองสมุดบัญชีสลับกับใบหน้าของหญิงสาว ความสับสนตีรวนอยู่ในอก เขาเป็นทหารที่ยึดถือความถูกต้องเป็นที่ตั้ง แต่เขาก็เป็นผู้ชายที่ตกหลุมรักผู้หญิงตรงหน้าจนหมดหัวใจ จังหวะหัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อเห็นหยาดน้ำใสๆ ที่คลออยู่ในดวงตาของเธอ "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น..." เขาพึมพำ แต่ยังไม่ยอมขยับเข้าไปใกล้ "แต่การกระทำของคุณมันบอกแบบนั้นค่ะ!" หลินเยว่สวนกลับ "คนที่คอยจ้องจะทำลายฉัน เขารู้ว่าคุณเป็นจุดอ่อนเดียวของฉัน พวกเขาไม่ได้แค่ต้องการทำลายร้านค้า แต่นี่คือกับดักที่จะดึงคุณลงเหวไปด้วย ถ้าคุณเป็นทหารที่ฉลาดจริง คุณควรจะเห็นว่า 'ใคร' กันแน่ที่ได้รับผลประโยชน์จากการที่คุณหันกระบอกปืนมาที่ฉันในตอนนี้!" ขณะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรง ตามมาด้วยเสียงของนางจาง หญิงวัยกลางคนที่ขึ้นชื่อเรื่องปากหอยปากปูที่สุดในหมู่บ้าน "เปิดประตู! ฉันรู้ว่าพวกแกอยู่ข้างใน! ฉันมีหลักฐานเด็ดที่จะแฉอีแม่ค้าหน้าเงินคนนี้ให้ชาวบ้านรู้กันทั้งหมู่บ้าน!" เฉินเฟิงหันไปมองประตูท่าทางตื่นตัว เขาชักปืนพกออกมาตามสัญชาตญาณทหาร แต่หลินเยว่กลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น เธอแสยะยิ้มที่มุมปาก แววตาที่เคยหม่นแสงกลับมาลุกโชนด้วยความมั่นใจอีกครั้ง "เอาเลยค่ะเฉินเฟิง... เปิดประตูให้เธอเข้ามา แล้วเรามาดูกันว่าระหว่าง 'ความจริง' ที่ฉันมี กับ 'คำกุ' ที่เธอถือมา อะไรจะพังพินาศก่อนกัน" เฉินเฟิงมองมือของเธอที่กุมข้อมือเขาไว้ แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วจากความระแวงเป็นความเชื่อมั่นที่เขาก็อธิบายไม่ได้ เขาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินไปเปิดประตูด้วยท่าทีที่ข่มขวัญผู้มาเยือนเพียงแค่สายตา ประตูเปิดผางออก นางจางยืนถือถุงผ้าเก่าๆ ใบหนึ่งท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่มารุมล้อม แต่นางจางกลับต้องชะงักงันเมื่อเห็นเฉินเฟิงยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของนางซีดเผือดลงทันทีที่เห็นกระบอกปืนเหน็บอยู่ข้างเอวของชายหนุ่ม "ทะ... ท่านทหาร..." นางจางตะกุกตะกัก หลินเยว่ก้าวออกมาข้างหน้าเฉินเฟิง เธอฉีกยิ้มหวานหยดที่ดูอันตรายเสียยิ่งกว่ามีดโกน "ว่ายังไงคะพี่สะใภ้จาง? ไหนบอกว่ามีหลักฐานเด็ดไม่ใช่หรือคะ? งั้นก็เชิญเอาออกมาโชว์ให้ทุกคนเห็นพร้อมกันตรงนี้เลยสิคะ ว่าของในถุงนั้น... มันเป็นของเถื่อนที่ฉันขาย หรือว่าเป็น 'ของขวัญ' ที่ใครบางคนจ้างให้คุณเอามาใส่ร้ายฉันกันแน่?" มือของนางจางสั่นระริก เธอพยายามจะหดถุงกลับ แต่เฉินเฟิงกลับคว้าถุงนั้นไปเสียก่อน เขาเปิดถุงออกและเทของข้างในลงบนพื้นกลางสายตาฝูงชน สิ่งที่ร่วงหล่นลงมาไม่ใช่สินค้าเถื่อน แต่เป็นม้วนกระดาษจำนวนมากที่มีตราประทับของ 'หน่วยตรวจสอบการค้าพื้นที่เขต 5' ซึ่งเป็นเขตเดียวกับที่คนร้ายเพิ่งส่งจดหมายมาข่มขู่เขา! หลินเยว่ก้มลงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาอ่าน แล้วหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "แหม... ตราประทับปลอมทำได้แนบเนียนดีนะคะ แต่น่าเสียดาย... ฉันเพิ่งไปจดทะเบียนร้านค้าอย่างถูกต้องเมื่อวานนี้ และนี่คือใบเสร็จตัวจริงที่มีลายเซ็นของผู้ว่าการเขตกำกับอยู่" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ฝูงชนจะเริ่มซุบซิบกันด้วยความตกใจและโกรธแค้นนางจางที่พยายามใส่ร้ายคนดี แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่ก็ดังขึ้นจากท้ายซอย หลินเยว่หันไปมองตามสัญชาตญาณ เธอเห็นรถจี๊ปทหารสองคันแล่นเข้ามาจอดสนิทหน้าบ้าน พร้อมกับชายในเครื่องแบบเต็มยศที่เดินลงมาด้วยท่าทางข่มขวัญ เฉินเฟิงหน้าถอดสีเมื่อเห็นว่าคนเหล่านั้นคือใคร... เขามองหลินเยว่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล ก่อนจะกระซิบข้างหูเธอเบาๆ "หลินเยว่... คนพวกนี้ไม่ใช่คนจากหน่วยตรวจสอบธรรมดา แต่นี่คือ 'หน่วยสืบราชการลับ' ที่พ่อฉันส่งมา... และดูเหมือนว่า... พวกเขาไม่ได้มาเพื่อสอบสวนเรื่องการค้าขาย แต่มาเพื่อ 'ตัวเธอ' โดยเฉพาะ" หวังว่าตอนที่ 11 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงและเอาใจช่วยหลินเยว่ของเราไปพร้อมกันนะคะ ส้มหวานมิติลับ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกท่านจะมีความสุขและสนุกไปกับเรื่องราวของพวกเขานะคะ!